Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ύστερα από τα χθεσινά γεγονότα στην Γαλλία την δεύτερη μου Πατρίδα απʹ όπου βρίσκομαι... Η ΟΡΓΗ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ Η Γαλλία διανύει μια περίοδο βαθιών κοινωνικών εντάσεων.

Το κόστος ζωής, οι οικονομικές ανησυχίες και το αίσθημα εγκατάλειψης τροφοδοτούν την οργή ενός μέρους του πληθυσμού.

Αυτή η οργή πρέπει να ακουστεί.

Δεν μπορεί, όμως, να δικαιολογεί τη βία, τις λεηλασίες και τις καταστροφές.

Οι ταραχοποιοί και οι καταστροφείς δεν είναι οι εκπρόσωποι του λαού.

Υφαρπάζουν τη φωνή του, δυσφημούν τα αιτήματά του και μετατρέπουν τη διαμαρτυρία σε χάος.

Πίσω από τις σπασμένες βιτρίνες, τα λεηλατημένα καταστήματα και τα πυρπολημένα κτίρια βρίσκονται εργαζόμενοι, οικογένειες και πολίτες που πληρώνουν το τίμημα αυτής της βίας.

Η καταστροφή ενός καταστήματος δεν καταπολεμά τη φτώχεια• ο εμπρησμός ενός δημόσιου κτιρίου δεν οικοδομεί τη δικαιοσύνη.

Υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση στο να επικαλείται κανείς την ελευθερία καταπατώντας τα δικαιώματα των άλλων ή να διεκδικεί την ισότητα σπέρνοντας τον φόβο.

Η πραγματική εξέγερση δεν συνίσταται στην καταστροφή, αλλά στην αλλαγή.

Πρέπει, επίσης, να καταγγείλουμε τους πολιτικούς που δικαιολογούν αυτές τις εκτροπές όταν προέρχονται από το δικό τους στρατόπεδο, ενώ καταδικάζουν τις αντίστοιχες πράξεις των αντιπάλων τους.

Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να εφαρμόζεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Καμία ιδεολογία δεν δικαιολογεί τη βία και κανένα αίτημα δεν απαλλάσσει τον άνθρωπο από την προσωπική του ευθύνη.

Αυτό, βεβαίως, δεν απαλλάσσει τις αρχές από τις δικές τους υποχρεώσεις.

Η διατήρηση της δημόσιας τάξης οφείλει να σέβεται τον νόμο και την αρχή της αναλογικότητας, ενώ κάθε κατάχρηση εξουσίας πρέπει να τιμωρείται.

Σε μια δημοκρατία, κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω των κοινών κανόνων. Η Γαλλία δεν χρειάζεται καταστροφείς που συγχέουν το θάρρος με τον βανδαλισμό.

Χρειάζεται πολίτες ικανούς να μετατρέπουν την αγανάκτησή τους σε δράση, την οργή τους σε διεκδίκηση και τις διαφωνίες τους σε δημοκρατική δύναμη.

Μια κοινωνία δεν απελευθερώνεται παραδίδοντας τους δρόμους της στις φλόγες.

Αναγεννιέται όταν η ευθύνη αντικαθιστά την ατιμωρησία, όταν η δικαιοσύνη ισχύει για όλους και όταν η ελευθερία παύει να αποτελεί πρόσχημα για όσους θέλουν να επιβάλουν τον δικό τους νόμο διά της βίας.

Στην φωτο το Δημαρχειο της Λιμοζ τώρα και πριν...από το διαδίκτυο! LA COLERE N'AUTORISE PAS LA DESTRUCTION La France traverse une période de tensions sociales profondes.

Le coût de la vie, les inquiétudes économiques et le sentiment d’abandon nourrissent la colère d’une partie de la population.

Cette colère mérite d’être entendue.

Mais elle ne saurait justifier la violence, le pillage et la destruction.

Les casseurs ne sont pas les porte-parole du peuple.

Ils confisquent sa parole, discréditent ses revendications et transforment la contestation en chaos.

Derrière les vitrines brisées, les commerces pillés et les bâtiments incendiés, il y a des travailleurs, des familles et des citoyens qui paient le prix de cette violence.

Détruire un commerce ne combat pas la pauvreté ; incendier un bâtiment public ne construit pas la justice.

Il existe une contradiction fondamentale à prétendre défendre la liberté en piétinant les droits des autres, ou à réclamer l’égalité en semant la peur.

La véritable révolte ne consiste pas à détruire, mais à transformer.

Il faut également dénoncer les responsables politiques qui excusent ces débordements lorsqu’ils viennent de leur propre camp, tout en condamnant ceux de leurs adversaires.

La justice ne peut pas fonctionner à géométrie variable.

Aucune idéologie ne justifie la violence, et aucune revendication ne dispense de la responsabilité individuelle.

Cela n’exonère pas les autorités de leurs propres obligations : le maintien de l’ordre doit respecter la loi et la proportionnalité, et tout abus doit être sanctionné.

Dans une démocratie, personne ne doit être au-dessus des règles communes. La France n’a pas besoin de casseurs qui confondent courage et vandalisme.

Elle a besoin de citoyens capables de transformer leur indignation en action, leur colère en revendications et leurs désaccords en force démocratique.

Une société ne se libère pas en livrant ses rues aux flammes.

Elle se relève lorsque la responsabilité remplace l’impunité, que la justice s’impose à tous et que la liberté cesse d’être le prétexte de ceux qui veulent imposer leur loi par la force.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους