ξανά μανά στους δρόμους τα γαλλάκια. δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, καθώς η λατρεία των διαδηλώσεων είναι για τους γάλλους κάτι σαν εθνικός θεσμός, όπως είναι, ας πούμε, το στήσιμο στην ουρά για τους...

Πλήρες Κείμενο:

ξανά μανά στους δρόμους τα γαλλάκια. δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, καθώς η λατρεία των διαδηλώσεων είναι για τους γάλλους κάτι σαν εθνικός θεσμός, όπως είναι, ας πούμε, το στήσιμο στην ουρά για τους αγγλους ή η μουγκαμάρα για τους φινλανδούς. έτσι, το 2023 είχαμε ένα άλλο βίαιο κύκλο διαδηλώσεων στη γαλλία και εγώ είχα ανεβάσει τότε ένα σημείωμα, το οποίο δε νομίζω να μπαγιάτεψε με το πέρασμα του χρόνου: μιλημένα, ξηγημένα: τη γαλλία δεν την ξέρω όσο θα ήθελα. κάτι σκαμπάζω από γαλλική ιστορία, αλλά τη χώρα και τους τρόπους της δεν την ξέρω. ίσως γιατί τα γαλλικά μου (επιπέδου: "ζανμπόν=ο ωραίος γιάννης") είναι χειρότερα από αυτά του ζαμαί κορωπέως ή του συντρόφου κουτσούμπεως, ίσως γιατί την επισκέπτομαι μόνο ως τουρίστας, ίσως γιατί δεν είχα ποτέ (βάσκανος μοίρα!) γαλλίδα γκέρλφρεντ. δε ξέρω. οπόταν, παρακολουθώ τη σύγχρονη γαλλία κυρίως μέσα από την πένα του mark lilla και τα δοκίμια που γράφει στη New York Review of Books, ο οποίος είναι και σοβαρός σκόλαρ και αγγλοσάξον! σκέφτομαι, όμως, ότι η χώρα ΔΕΝ φλέγεται απλώς επειδή αυξήθηκε κατά δύο χρόνια το όριο για τη σύνταξη. άλλωστε, ακόμα και στα 64 η γαλλία θα εξακολουθήσει να έχει ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ όριο σύνταξης από πολλές αναπτυγμένες χώρες (αυστρία, βέλγιο, γερμανία, δανία, βρετανία, ολλανδία κλπ). ακόμα και στην ΚΟΥΒΑ οι άνδρες παίρνουν σύνταξη στα 65. συνεπώς, κάτι άλλο παίζει. τρία σημεία (από τα πολλά) με ενδιαφέρουν εδώ: το ένα είναι ο σχεδόν "ΤΟΤΕΜΙΚΟΣ" χαρακτήρας που έχει το συνταξιοδοτικό στο γαλλικό φαντασιακό, ως ένας ακρογωνιαίος λίθος του (άγραφου αλλά ισχυρότατου) "κοινωνικού συμβολαίου" τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1950: οι τωρινοί εργαζόμενοι θα στηρίζουν τους παλαίμαχους ως ένδειξη διαγενεακής "αλληλεγγύης". χωρίς αλληλεγγύη η κοινωνική συνοχή θρυμματίζεται και η république διαλύεται (θυμάστε το "fraternité" της γαλλικής επανάστασης?) το γεγονός ότι παλαιότερα υπήρχαν πχ 3 εργαζόμενοι για κάθε συνταξιούχο, ενώ σε λίγο θα έχουμε μόλις 1.4 είναι λεπτομέρεια που δεν απασχολεί, όπως δεν απασχολεί και το ότι το προσδόκιμο ζωής έχει εκτιναχθεί: η φαντασιακή θεώρηση του κόσμου (και όχι μόνο στη γαλλία) τρώει τα "φάκτα" φορ μπρέκφαστ. το δεύτερο σημείο αφορά στην πρόσληψη του ίδιου του μακρόν από ΠΟΛΥ μεγάλη μερίδα πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης: ο πρόεδρος ΔΕΝ κατάφερε ΠΟΤΕ να αποτινάξει την αίσθηση ότι είναι "ο άνθρωπος του κεφαλαίου" και συνεπώς ό,τι και να κάνει οι γάλλοι το "διαβάζουν" μέσα από αυτό το πρίσμα. βέβαια, η ενδεχόμενη κατάρρευση του συνταξιοδοτικού συστήματος θα πλήξει βαρύτερα τους οικονομικά αδύναμους και συνεπώς η βιωσιμότητά του έχει "κοινωνικό" πρόσημο, αλλά και πάλι: η λεπτομέρεια αυτή δεν φαίνεται να απασχολεί πολλούς. το τρίτο σημείο έχει να κάνει με τη διαχρονική λατρεία της "Révolution" στη χώρα. ας μην ξεχνάμε ότι οι γάλλοι επαίρονται για το ότι το 1789 έκαναν "révolution" και όχι ένα απλό και τσουρούτικο "révolte": όταν οι επαναστάτες μπούκαραν στη βαστίλη, ρώτησε ο τότε βασιλιάς (ο οποίος δεν ήταν και κάνας αστέρας της διανόησης!): "mais, c’est une REVOLTE?" και πήρε την απάντηση "Non, Sire, c’est une REVOLUTION". (έμφασις μάιν). όχι παίζουμε! oh well.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους