Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλήθεια είναι ότι σκέφτομαι με κάποιον τρόμο να βγω στην εξοχή μετά από το ατύχημα μου.

Το τόλμησα σήμερα.

Επί 2 και πλέον ώρες.

Ήταν ευνοϊκός ο καιρός, και πήρα τους δρόμους.

Οργιάζει μετά τις βροχές, η φύση, εξάλλου μέχρι και χθες έβρεχε.

Το πράσινο χαλί έχει απλωθεί, οι σκούλοι, οι τσόχοι, κάτι δειλές γαλατσίδες,τα ραδίκια και τα πεντάνευρα έχουν την τιμητική τους.

Αλλά και τα ρόδια.

Εμένα όμως με τράβηξαν τ αμπελόφυλλα που αλλάζουν χρωματισμούς κι ένα γιασεμί που επιμένει να ανθίζει...ε, ο Αλέκος Καραβίτης μούρθε στο νου κι άρχισα να ψιλοτραγουδώ...δεν νομίζω ότι έχουν υπάρξει άλλοι τόσο λυρικοί, τόσο μελωδικοί, τόσο αλληγορικοί στίχοι και τόσο μελωδική και τρυφερή ερμηνεία όσο του Καραβίτη για την ξενιτιά, ο ίδιος άλλωστε στην Αμερική έγραψε πολλά χρόνια όπου και δισκογράφησε σημαντικές συνθέσεις του.

Πόσο τρυφερά διατύπωσε το παράπονο του.

Ακούστε το. Ηντά `χεις γιασεμάκι μου και μάδησ' ο ανθός σου η γλάστρα σου έπεσε μικρή γή λίγο το νερό σου Δεν είν' η γλάστρα μου μικρή και το νερό ειν' πολύ μου μον' άργες να `ρθεις να με βρεις κι αρρώστησα πουλί μου https://youtu.be/8kwOlriBGCY?is=5WLooN3EzT8r4Bj5 Υ.Γ.μέρα που ναι ο τοίχος στην φάμπρικα του χωριού επιμένει να κρατάει το σύνθημα, ξεβαμμένο ύστερα από 45 χρόνια αλλά είναι εκεί.

Είτε ο Στέλιος Ορφανός το έγραψε, είτε ο Μανόλης Παπουτσάκης, λίγο πιο κάτω από το πατρικό του είναι εξάλλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους