Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μαριάμ ήταν έξι χρονών, είχε τα πιο γλυκά μελιά μάτια στον καταυλισμό και ονειρευόταν τη ζωή που ερχόταν.

Είχε μάθει να μετράει το χρόνο με τις κρύες νύχτες στη σκηνή και τις μέρες με το βάρος των λασπωμένων παπουτσιών της.

Μια απλή ίωση ήταν που ξεκίνησε με έναν σιγανό βήχα.

Στον καταυλισμό όμως, εκτός από τη θέρμανση έλειπαν και τα φάρμακα.

Η μητέρα της, η Γιασμίν, μάταια πήγαινε κάθε μέρα στη φυλασσόμενη περίφραξη παρακαλώντας για ένα σιρόπι, για τη συμβουλή ενός γιατρού.

Έτσι, οι νύχτες έβρισκαν την Μαριάμ στην τρυφερή αγκαλιά της μητέρας της να ψήνεται στον πυρετό, με μια κουρελιασμένη πάνινη κούκλα στα χεράκια της.

Και το απλό έγινε μοιραίο.

Το τελευταίο βράδυ, η μικρή κοίταζε τη μάνα της διαφορετικά και της είπε ξέπνοα «-Μαμά, δεν κρυώνω πια». Το ξημέρωμα έσβησε με μια ήσυχη ανάσα.

Την έθαψαν λίγο έξω από το υπερπλήρες πρόχειρο νεκροταφείο.

Στον τάφο της δεν γράφτηκε το όνομά της, μόνο ένας αριθμός σε μια παλιά ξύλινη σανίδα.

Για τον πολιτισμό των κυρίαρχων ήταν απλά ένας ακόμα προσφυγικός στατιστικός αριθμός.

Για τους δικούς της, ήταν το σύμπαν που χάθηκε.

Οι κατακτητές της μικρής χώρας της δεν έδωσαν γη στο κοριτσάκι για να ζήσει, μόνο για να πεθάνει.

Πέντε χρόνια πριν, το άψυχο κορμάκι του τρίχρονου Αϊλάν είχε ξεβραστεί στην ακτή του Μπόντρουμ της Τουρκίας.

Είχε αποκοιμηθεί στη βάρκα που ταξίδευε για τον παράδεισο της πολιτισμένης Ευρώπης και ονειρευόταν.

Όμως η Ευρώπη είναι με τους κυρίαρχους, δεν αισθάνεται καν νομικά, ηθικά και πολιτικά υπόλογη.

Θεωρεί αρκετό να προβάλει ότι συγκινείται από τα "ατυχήματα" και τις στατιστικές.

Όμως, τα παιδιά δεν κάνει να πεθαίνουν.

Ο πολιτισμός μας έχει πετύχει να πεθαίνουν οι 90χρονοι περιτριγυρισμένοι από γιατρούς, με ιστορίες θαυμασμού για τα εν ζωή οικονομικά τους επιτεύγματα, μέσα σε δάσος από στεφάνια.

Κι΄οι δημοσιογράφοι να μιλάνε συγκλονισμένοι γι΄ αυτά που τους είχε πει κάποτε ο 90χρονος, για τη ζωή του, την παλικαριά του, τα επιτεύγματά του.

Δεν είχαν ακούσει ότι οπλοφορούσε, ότι καταπατούσε εκτάσεις, ότι υλοποιούσε κάποιες από τις απειλές του.

Κι΄οι πολιτικοί να συναγωνίζονται με θετικές αναρτήσεις αν και γνωρίζουν ότι, ως καπετάνιος είχε πουλήσει πετρέλαιο σε έναν λευκό ρατσιστή σπάζοντας το διεθνές εμπάργκο εναντίον του.

Μα κι΄ ο Τσίπρας μ΄ αυτούς; Δεν ξεχωρίζει καν τα πολιτικά από τα ποδοσφαιρικά φρονήματα; Μπέρδεψε και τους καπετάνιους του Ε.Λ.Α.Σ. με τον καπετάνιο που υμνεί η ΕΛ.Α.Σ. Από βιολογική, οντολογική και ηθική άποψη δεν υπάρχει ιεραρχία στο θάνατο.

Όλες οι ανθρώπινες ζωές πρέπει να έχουν την ίδια ακριβώς αξία χωρίς διαβαθμίσεις με βάση την οικονομική θέση.

Μόνο ο θάνατος ενός κοινωνικού πολιτικού ηγέτη, ενός επιστήμονα, ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, δηλαδή ανθρώπων που επηρέασαν την πορεία της ιστορίας, της επιστήμης και του πολιτισμού αφήνει διαχρονικό αποτύπωμα στην κοινωνία.

Οι θάνατοι ανθρώπων στους ανελέητους οικονομικούς πολέμους, στα μεταναστευτικά ναυάγια, στα εργατικά ατυχήματα είναι ίδιοι με αυτούς των στρατιωτικών, αστυνομικών ή πολιτικών που τιμώνται με δημοσία δαπάνη και εθνικό πένθος.

Οι θάνατοι περιθωριακών τοξικοεξαρτημένων ατόμων, πολιτικά ασυμβίβαστων ή θυμάτων αστυνομικής βίας συνήθως αποσιωπώνται ή αντιμετωπίζονται με αδιαφορία.

Επειδή ο χρόνος είναι κοινός και περιορισμένος για όλους, η προσδοκία μας περιορίζεται στο να ζήσουμε μια ζωή με νόημα και αυθεντικότητα, ευθυγραμμισμένοι με τις αξίες μας.

Οι βαθιές ανθρώπινες σχέσεις και η προσφορά στους γύρω μας, δίνουν διαχρονική αξία στην ύπαρξή μας.

Όταν ο θάνατος μας εξισώσει, η μεγαλύτερη προσδοκία μας είναι να έχουμε τιμήσει την ζωή που μας έτυχε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους