Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το ποδόσφαιρο μας έκανε Παναθηναϊκούς, σε όποια εποχή και αν πρωτοείδαμε το φως.

Αμφιβάλλει κανείς; Άλλωστε, οι περισσότεροι εξ ημών πρώτα φωνάξαμε «γκολ» και μετά είπαμε «μαμά» ή «μπαμπά». Ταυτόχρονα δε με το «Πάτερ Ημών», μάθαμε τι σημαίνει «Γουέμπλεϊ», και ας με συγχωρήσουν οι πιο θρήσκοι για την ύβρη.

Το μπάσκετ, από την άλλη, μας κράτησε σε πολύ δύσκολα χρόνια για ολόκληρο τον σύλλογο, φουσκώνοντας με μπόλικο αέρα περηφάνιας τα στήθια μας.

Όταν πια αγνοούνταν οι Σαραβάκοι, οι Βαζέχα, οι Λυμπερόπουλοι, οι Σισέ, αναλάμβαναν δράση οι Διαμαντίδηδες, οι Αλβέρτηδες, οι Μποντίρογκα, οι Μπατίστ.

Ευρωπαϊκά, πρωταθλήματα, Κύπελλα Ελλάδας, μεγάλες νίκες, κάπως σωζόταν η παρτίδα και οι σχολικοί τοίχοι ανά την επικράτεια δεν γέμιζαν μόνο με βαμμένα με σπρέι «7» αλλά και με «13». Και το βόλεϊ; Τι πρόσφερε το βόλεϊ σε εσένα, φίλε του Παναθηναϊκού; Ούτε τόσο διαχρονικά δημοφιλές όσο το ποδόσφαιρο είναι ούτε τόσο επιτυχημένο όσο το μπάσκετ.

Γιατί να το αγαπάς τόσο πολύ; Γυρίζω τον χρονοδείκτη οκτώ έτη πίσω, στα 2018... Μια ντουζίνα σεζόν χωρίς πρωτάθλημα, δύο τετραετίες δίχως τίτλο γενικά, δύο παρ' ολίγον υποβιβασμοί και ούτε ίχνος σκέψης για συμμετοχή σε διοργάνωση της CEV.

Αλλά για ποια Ευρώπη να μιλήσουμε, όταν η ομάδα βόλεϊ ανδρών τερμάτιζε μόλις στη δέκατη θέση της βαθμολογίας, βλέποντας, εκτός από τα τρένα που περνούσαν, τον «αιώνιο» αντίπαλο να κατακτά τρόπαια και να διευρύνει τα σερί νικηφόρων αποτελεσμάτων απέναντί της, γιορτάζοντάς το μάλιστα με περιπαικτικά πανό... Το δυστοπικό παναθηναϊκά 2018 και το θριαμβευτικό 2026 συνδέονται από έναν κοινό παρονομαστή.

Το όνομά του: Δημήτρης Ανδρεόπουλος... Ο Ανδρεόπουλος είναι σαν τον πιστό σύζυγο που γνώρισε τη γυναίκα του όταν ήταν κουκλάρα, αλλά που δεν την παράτησε όταν εκείνη αρρώστησε, πάχυνε και έπαψε να είναι ελκυστική.

Και όταν αρρώστησε, στάθηκε στο πλευρό της, την περιέθαλψε και της υποσχέθηκε ότι θα τη βοηθήσει να επανέλθει οριστικά στις παλιές και αστραφτερές της μέρες.

Το κυριότερο: δεν σταμάτησε στιγμή να την αγαπά.

Γιατί στα ταλαιπωρημένα μάτια της έβλεπε την ίδια γυναίκα που κάποτε ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα. «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια», λέει ένα τραγούδι. «Μόνο τρόπο να κοιτάνε». Κι έρχεται το 2020... Και σπάει επιτέλους το απόστημα.

Και να ο πρώτος τίτλος επί των ημερών του κόουτς Ανδρεόπουλου (Λιγκ Καπ «Νίκος Σαμαράς»). Να και ο δεύτερος (πρωτάθλημα Ελλάδας) λίγο μετά, απέναντι ξανά στον Ολυμπιακό.

Του παραχρόνου (2022) ο τρίτος, ο τέταρτος και ούτω καθεξής.

Και φτάνουμε στο σήμερα... Βράδυ Κυριακής 18 Οκτωβρίου 2026. Ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος κατακτά τον ενδέκατο τίτλο σε μια εξαετία ως προπονητής του Τριφυλλιού, το Σούπερ Καπ της περιόδου 2026-27, αφήνοντας πίσω το κατάχλωμο 2018, τα Αιγίνια, τα άδεια ταμεία, τα σκυθρωπά πρόσωπα. Ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος χαμογελάει αβίαστα, τον βλέπετε; Επειδή η «σύζυγός του», ο λατρεμένος του Παναθηναϊκός, έγινε καλά και διαπρέπει πια στις «πασαρέλες» του βόλεϊ, που οι επαΐοντες τις λένε τάραφλεξ.

Μια νέα αρχή με γενέθλιο έτος το 2020 καταγράφεται στη ζωή του κόουτς.

Και ο κόουτς ξέρει τι θα πει να ανοίγεις νέα κεφαλαία, να ξανανιώνεις, να δημιουργείς, να γεννάς προσδοκίες, να πέφτεις, να σηκώνεσαι, να χάνεις αλλά στο τέλος να νικάς.

Γιατί αγαπάμε, λοιπόν, τόσο πολύ το βόλεϊ; Και γιατί αυτή η αγάπη είχε την ίδια ένταση και στις μαύρες αλλά και στις χρυσές στιγμές της; Ίσως επειδή, στα δικά μας μάτια, το τριφύλλι στη φανέλα του τμήματος βόλεϊ δεν άλλαξε ποτέ του χρώμα ή μέγεθος, είτε το φορούσαν ο Δρογκάρης και ο Μπέλος είτε ο Νίλσεν και ο Γιάντσουκ.

Το ίδιο ήταν πάντα σε χαρές και σε λύπες, σε ντροπές και σε θριάμβους, στα «η μπάλα μέσα» ή στα «η μπάλα στο φιλέ». Βασικά, ξέρετε γιατί το αγαπάμε; Γιατί έτσι γουστάρουμε. «Χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι (Μετς), αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας» – Ανδρεάτος Ή μπορεί και Ανδρεόπουλος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους