Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μας ενοχλούν οι φωτιές στο Παρίσι. Η κοινωνία που καίγεται καθημερινά; **Χρυσή αφθονία, γκρίζα επιβίωση** Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε τη Γαλλία να φλέγεται.

Διαδηλώσεις, συγκρούσεις, φωτιές, κατεστραμμένα κτίρια.

Και μαζί, ένα κύμα αγανάκτησης για τις καταστροφές. «Αίσχος». «Βάρβαροι». «Έτσι δεν αλλάζει τίποτα». Πότε ακριβώς γίναμε τόσο ευαίσθητοι απέναντι στις ζημιές των κτιρίων και τόσο ανθεκτικοί απέναντι στην καταστροφή των ανθρώπων; Δεν θεωρώ ότι καίγοντας ένα δημαρχείο χτίζεις μια δικαιότερη κοινωνία.

Ούτε ότι σπάζοντας το μαγαζί ενός ανθρώπου που παλεύει να επιβιώσει πολεμάς το σύστημα.

Η καταστροφή δεν είναι από μόνη της επανάσταση.

Αλλά υπάρχει κάτι βαθιά υποκριτικό στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την κοινωνική οργή.

Μας συγκλονίζει ένα ιστορικό κτίριο που παραδίδεται στις φλόγες.

Και δικαίως.

Αλλά πού είναι η ίδια αγανάκτηση όταν ένας ολόκληρος λαός χάνει τα σπίτια του, τα νοσοκομεία του, τα σχολεία του, τα παιδιά του; Πού είναι αυτή η ευαισθησία για την Παλαιστίνη; Για τη Γάζα, όπου άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν μέσα στα ερείπια, την ανασφάλεια και την πείνα; Για το Σουδάν και τους ξεχασμένους πολέμους που καταστρέφουν ζωές μακριά από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Πώς γίνεται να θρηνούμε για τις πέτρες μιας πόλης και να έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ανθρώπους θαμμένους κάτω από πέτρες; Και δεν είναι μόνο οι πόλεμοι.

Είναι το 2026.

Η ανθρωπότητα παράγει ασύλληπτο πλούτο.

Διαθέτουμε τεχνολογία, επιστήμη, παραγωγικές δυνατότητες που προηγούμενες γενιές ούτε μπορούσαν να φανταστούν.

Κι όμως, σύμφωνα με το World Inequality Report 2026, το πλουσιότερο 10% του πλανήτη κατέχει περίπου το 75% του παγκόσμιου πλούτου.

Το φτωχότερο μισό της ανθρωπότητας μόλις το 2%. Δεν έχουμε απλώς πρόβλημα παραγωγής πλούτου.

Έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα κατανομής του.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, εκατομμύρια άνθρωποι εργάζονται, εξαντλούνται, αγχώνονται για το ενοίκιο, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, το μέλλον των παιδιών τους.

Βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να πιέζεται, την κατοικία να μετατρέπεται σε προνόμιο, την αξιοπρεπή ζωή σε διαρκή οικονομική άσκηση επιβίωσης.

Δεν είναι φυσιολογικό να δουλεύεις μια ζωή και να φοβάσαι τον επόμενο λογαριασμό.

Δεν είναι πρόοδος να αυξάνεται ο συνολικός πλούτος και ο άνθρωπος να αισθάνεται ολοένα πιο ανασφαλής.

Δεν είναι ευημερία μια οικονομία που μεγαλώνει στα χαρτιά, ενώ η ψυχική αντοχή των ανθρώπων εξαντλείται.

Και δεν είναι κοινωνική ειρήνη η σιωπή εκείνων που δεν έχουν πια τη δύναμη να αντιδράσουν.

Σήμερα, από τη Γαλλία μέχρι την Ιταλία, το Βέλγιο, την Πορτογαλία και την Αλβανία, άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους για διαφορετικές αφορμές, αλλά με ένα κοινό υπόβαθρο: την αίσθηση ότι το μέλλον τους στενεύει, ενώ ο κόσμος γύρω τους γίνεται πλουσιότερος.

Θα αλλάξει κάτι από αυτές τις κινητοποιήσεις; Δεν ξέρω.

Ξέρω όμως ότι σχεδόν καμία μεγάλη κοινωνική κατάκτηση δεν χαρίστηκε από την καλή θέληση των ισχυρών.

Τα εργασιακά δικαιώματα, οι συλλογικές συμβάσεις, η κοινωνική προστασία, η πολιτική ισότητα κατακτήθηκαν μέσα από οργάνωση, συγκρούσεις συμφερόντων, απεργίες και μακροχρόνιους αγώνες.

Και υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην ειρηνική κοινωνική διεκδίκηση και στην παθητική αποδοχή μιας αδικίας.

Γιατί η δεύτερη δεν είναι μετριοπάθεια.

Συχνά είναι η καλύτερη εγγύηση ότι τίποτα δεν θα αλλάξει.

Δεν χρειάζεται να επικροτούμε τη βία.

Χρειάζεται, όμως, να σταματήσουμε να απαιτούμε από τους ανθρώπους να υπομένουν αδιαμαρτύρητα κάθε μορφή οικονομικής και κοινωνικής βίας, αρκεί αυτή να ασκείται νόμιμα, θεσμικά και χωρίς να σπάει τζάμια.

Ας καταδικάσουμε τις καταστροφές.

Αλλά ας μη σταματήσουμε εκεί.

Ας μιλήσουμε και για τις πολιτικές που διαλύουν ζωές χωρίς να αφήνουν συντρίμμια στους δρόμους.

Για έναν πλούτο που συγκεντρώνεται σε ολοένα λιγότερα χέρια.

Για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως κόστος.

Γιατί μια κοινωνία δεν αποτυγχάνει μόνο όταν καίγονται τα κτίριά της.

Αποτυγχάνει και όταν οι άνθρωποί της σβήνουν αθόρυβα μέσα σε αυτά.

Και τελικά, το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι ο κόσμος οργίζεται.

Είναι ότι έχουμε αρχίσει να θεωρούμε φυσιολογικές τις συνθήκες που τον οδηγούν στην οργή. Καταλήγοντας.

Αν είναι να καταδικάσω τη βία, θα καταδικάσω πρώτα τη βία της εξουσίας.

Τη βία που ασκείται συστηματικά από πάνω προς τα κάτω. Όχι τη βία που γεννιέται ως απάντηση από εκείνους που συνθλίβονται..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους