Έχετε πιθανότατα δει το βίντεο. Μια νεαρή Γαλλίδα στο Παρίσι, με δάκρυα στα μάτια, να ικετεύει τους ληστές να σταματήσουν. «Γιατί το κάνετε αυτό; Δεν είναι αυτό που πρεσβεύουμε.» Κάποιοι λογαριασμοί...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί αυτό που βλέπετε στο πρόσωπό της δεν είναι βλακεία.

Είναι μια ασθένεια που έχει μολύνει ολόκληρη τη Δύση, και έχει όνομα: η αυτοκτονική ενσυναίσθηση.

Ο όρος προέρχεται από τον Gad Saad, έναν ερευνητή της εξελικτικής συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο Concordia στο Μόντρεαλ.

Έναν άντρα που έφυγε από τον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου ως παιδί, και που ξέρει πώς φαίνεται όταν μια κοινωνία καταρρέει.

Το νέο του βιβλίο, Suicidal Empathy: Dying to Be Kind, είναι η συνέχεια του The Parasitic Mind.

Εδώ είναι η κεντρική του θέση, και γιατί αφορά όλους μας.

Η ενσυναίσθηση είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα σε εμάς.

Εξελίχθηκε για έναν λόγο: για να φροντίζουμε τα παιδιά μας, τους συγγενείς μας, την φυλή μας.

Ήταν ρυθμισμένη για έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι που νοιάζεσαι ήταν αυτοί γύρω σου, και όπου η ενσυναίσθηση ερχόταν πάντα μαζί με το αντίβαρό της: το ένστικτο να προστατεύεις τους δικούς σου και να αναγνωρίζεις μια απειλή.

Η αυτοκτονική ενσυναίσθηση είναι αυτό που συμβαίνει όταν αυτός ο μηχανισμός παρεκτρέπεται.

Όταν πυροδοτείται στους λάθος στόχους, σε λάθος ποσότητα, χωρίς φρένο.

Όταν νιώθουμε περισσότερο για τον εγκληματία παρά για το θύμα του.

Περισσότερο για τον ξένο που σπάει τους κανόνες παρά για τον πολίτη που τους σέβεται.

Περισσότερο για το πώς φαινόμαστε εμείς οι ίδιοι συμπονετικοί παρά για το τι παράγει πραγματικά η συμπάθειά μας.

Από πού προέρχεται; Τέσσερα επίπεδα.

Πρώτον, η βιολογία.

Η ενσυναίσθηση είναι ένα φωτοστέφανο, όπως το έθεσε ο ψυχολόγος Paul Bloom.

Φωτίζει το ένα πρόσωπο μπροστά σου και αφήνει τα πάντα άλλα στο σκοτάδι.

Ο κλαίγοντας μετανάστης στη βάρκα είναι ορατός.

Οι χιλιάδες μελλοντικά θύματα ενός σπασμένου συστήματος είναι στατιστικά.

Ένα φωτοστέφανο είναι ένα τρομερό εργαλείο για να διαχειρίζεσαι μια χώρα.

Δεύτερον, ο δικός μας πολιτισμός. Η Δύση είναι ο πολιτισμός που έθεσε το θύμα στο κέντρο της ηθικής του. Ο Χριστιανισμός μας δίδαξε να φροντίζουμε τον ξένο, τον φτωχό, τον αδύναμο.

Ήταν μία από τις μεγαλύτερες ηθικές επαναστάσεις στην ιστορία.

Αλλά αποκομμένος από το άλλο του μισό, τη δικαιοσύνη, την ευθύνη, το καθήκον να προστατεύεις τους δικούς σου, μετατρέπεται σε κάτι άλλο.

Τρίτον, η ιδεολογία. Στο The Parasitic Mind, ο Saad περιέγραψε παθογόνους ιδεολογήματα, ιδέες που καταλαμβάνουν τη λογική μας.

Η αυτοκτονική ενσυναίσθηση είναι το συναισθηματικό αντίστοιχο: μια ιδεολογία που καταλαμβάνει τη συμπάθειά μας.

Ταξινομεί τον κόσμο σε καταπιεστές και θύματα, και μετά απαιτεί απεριόριστη ενσυναίσθηση για όποιον κατατάσσεται ως θύμα, ό,τι κι αν κάνει.

Τέταρτον, το status.

Στην εποχή των κοινωνικών μέσων, η ενσυναίσθηση έχει γίνει επίδειξη.

Η ανάρτηση «καλωσορίζουμε τους πρόσφυγες» δεν κοστίζει τίποτα και κερδίζει παλαμάκια.

Ο λογαριασμός πηγαίνει σε κάποιον άλλο: την εργατική τάξη, τα προάστια, τις γυναίκες που γυρίζουν σπίτι τη νύχτα.

Τα αποτελέσματα είναι παντού.

Εγκληματίες που αντιμετωπίζονται ως θύματα της κοινωνίας.

Σεξουαλικές επιθέσεις από μετανάστες που συναντούν επιεικείς ποινές.

Αυτοάμυνα που χαρακτηρίζεται ως επιθετικότητα.

Σύνορα που αντιμετωπίζονται ως βαρβαρότητα.

Το συμπέρασμα του Saad είναι απλό: μια κοινωνία πεθαίνει όταν προτιμά να επιδείχνει άπειρη ανοχή παρά να χρησιμοποιεί το ένστικτο επιβίωσής της.

Τώρα το κομμάτι που θα προσθέσω εγώ, και που λίγοι τολμούν να πουν.

Κατά μέσο όρο, οι γυναίκες πετυχαίνουν υψηλότερα από τους άντρες στις μετρήσεις ενσυναίσθησης.

Είναι ένα από τα πιο σταθερά ευρήματα στην ψυχολογία, σε όλους τους πολιτισμούς, και βγάζει απόλυτο εξελικτικό νόημα: για τους περισσότερους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας, η επιβίωση των παιδιών εξαρτιόταν από αυτό.

Είναι μια δύναμη.

Αλλά σημαίνει ότι μια ιδεολογία που εξοπλίζει την ενσυναίσθηση θα χτυπήσει τις γυναίκες πιο σκληρά.

Και τα δεδομένα το δείχνουν: χώρα με τη χώρα, οι νεαρές γυναίκες έχουν μετακινηθεί απότομα στα αριστερά των νεαρών αντρών, ειδικά σε θέματα μετανάστευσης.

Εδώ είναι που οι άντρες έχουν μια ευθύνη.

Όχι να κοροϊδεύουν.

Όχι να δίνουν διαλέξεις.

Όχι να λένε «το άξιζε». Η ενσυναίσθηση χρειάστηκε πάντα ένα αντίβαρο, και αυτό το αντίβαρο ήταν το προστατευτικό ένστικτο: αυτό που θέτει όρια, λέει όχι, και στέκεται ανάμεσα στην απειλή και τους ανθρώπους που αγαπά.

Οι άντρες εγκατέλειψαν αυτόν τον ρόλο.

Τους ειπώθηκε ότι ήταν τοξικός, και πολλοί το πίστεψαν.

Έτσι έμειναν σιωπηλοί στο τραπέζι της κουζίνας, στη δουλειά, με τις συντρόφους τους, τις αδερφές τους, τις κόρες και τις φίλες τους.

Αυτό πρέπει να τελειώσει.

Οι άντρες πρέπει να κάνουν αυτή τη συζήτηση, ειλικρινά και με σεβασμό: η συμπάθεια που δεν μπορεί να πει όχι δεν είναι συμπάθεια.

Είναι παράδοση.

Και οι πρώτες που πληρώνουν γι' αυτό είναι οι γυναίκες.

Πολλές γυναίκες το καταλαβαίνουν ήδη καλύτερα από τον καθένα.

Κάποιες από τις πιο γενναίες φωνές σε αυτόν τον αγώνα είναι γυναίκες, ακριβώς επειδή είναι οι πρώτες που νιώθουν τον κίνδυνο στο δρόμο.

Ένας πολιτισμός βασίζεται σε μια ισορροπία: συμπάθεια και δύναμη, ανοιχτότητα και σύνορα, έλεος και δικαιοσύνη.

Όταν η μία πλευρά καταπίνει την άλλη, οι βάσεις ραγίζουν.

Αυτό που παρακολουθούμε στην Ευρώπη είναι αυτό που συμβαίνει όταν η ενσυναίσθηση δεν έχει πια αντίβαρο.

Κοιτάξτε ξανά εκείνη τη νεαρή γυναίκα.

Δεν είναι ο εχθρός.

Είναι αυτό που έκανε αυτή η ιδεολογία σε μια γενιά που της είπαν ότι η καλοσύνη θα ήταν αρκετή.

Η δουλειά μας είναι να εξασφαλίσουμε ότι είναι η τελευταία γενιά που πρέπει να το μάθει με αυτόν τον τρόπο. (Από Viber) https://x.com/USAnt_IDEA/status/2111620414174908527

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους