(Συνεχίζω να κάνω τις αναρτήσεις μου με τον δικό μου ρυθμό, αγνοώ όπως πάντα τα όποια σχόλια και γράφω αυτό που κάθε στιγμή αισθάνομαι… Σχολιάζουν κάποιοι ότι δεν εστιάζω στους νεκρούς και τραυματίες...

Πλήρες Κείμενο:

(Συνεχίζω να κάνω τις αναρτήσεις μου με τον δικό μου ρυθμό, αγνοώ όπως πάντα τα όποια σχόλια και γράφω αυτό που κάθε στιγμή αισθάνομαι… Σχολιάζουν κάποιοι ότι δεν εστιάζω στους νεκρούς και τραυματίες της Motor Oil, αλλά στον θάνατο του Γιώργη Βαρδινογιάννη και άλλοι πάλι το αντίθετο!... Ας κάνουν λίγη υπομονή εκατέρωθεν, διότι θα γράψω πράγματα που εκείνοι, ούτε θα τολμούσαν αλλά μάλλον και ούτε ξέρουν – εκεί θα τα δούμε όλα. αλλά σε κάθε περίπτωση δεν ακολουθώ τις επιθυμίες και τα χρονοδιαγράμματα κανενός!.| Η Σπυριδούλα Ίριδα Σπανέα, είναι Μανιάτισσα και εργάζεται ως συντάκτρια αθλητικού ρεπορτάζ στην εφημερίδα “Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” από το 1999, με ειδίκευση στα Ολυμπιακά και μη Ολυμπιακά αθλήματα, όπως η ιστιοπλοΐα και ο κλασικός αθλητισμός. | Χθες η Σπυριδούλα (Ίριδα θα την λέω, αυτό το όνομα μου αρέσει πιο πολύ), έγραψε κάτι και το μεταφέρω εδώ.

Το στιγμιότυπο με τους οπαδούς του Ολυμπιακού μου αρέσει: «Μη φοβάσαι αυτοί με σέβονται περισσότερο από τους δικούς μας…»… -Δ.Τζ.) - Γράφει η Ίριδα Σπανέα: Τον Γιώργο Βαρδινογιάννη τον ήξερα… από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Θα μπορούσα να γράψω δεκάδες ιστορίες από διοργανώσεις, μπουζούκια και κρητικομάγαζα… Άνδρας με βαρύ πάτημα και ίσκιο από αυτούς που αποτελούν, πλέον, είδος προς εξαφάνιση.

Λάτρης του αθλητισμού και ειδικά του στίβου, της διασκέδασης, των ωραίων γυναικών.

Φίλος πραγματικός.

Ποτέ δεν έβαλα τα επαγγελματικά μέσα στη φιλία μας και την τελευταία φορά που βρεθήκαμε σε αγώνα του Παναθηναϊκού στο Ολυμπιακό Στάδιο, απ’ όπου και η φωτογραφία, μου είπε με τη στεντόρεια φωνή του: - «Μανιάτισσα είσαι ή μόνη που δε μου ζήτησε ποτέ τίποτα» Θα παραθέσω δυο ιστορίες από τις τόσες που έχω ζήσει μαζί του: ● Είχαμε βγει ένα μεσημέρι και με γύριζε σπίτι μου με τον οδηγό του (έναν λεβέντη Κρητικό). Μένω κοντά στο Καραϊσκάκη και είχε αγώνα.

Έντρομη βλέπω δεκάδες φίλους του Ολυμπιακου και σκέφτομαι ότι θα μας σπάσουν τα αυτοκίνητο και θα φάμε ξύλο. Ο Καπετάνιος καθόταν μπροστά με ανοιχτό παράθυρο και, εάν θυμάμαι καλά, κάπνιζε.

Καταλαβαίνει τον τρόμο μου και μου λέει «μη φοβάσαι αυτοί με σέβονται περισσότερο από τους δικούς μας». Και πραγματικά μόλις τον γνώρισαν (είχαμε εγκλωβιστεί στην Ειρήνης από την κίνηση) ήρθαν και τον χαιρετούσαν και του έλεγαν «α ρε πρόεδρε μόνο στην εποχή σου είχαμε ωραίες κόντρες» και ήθελαν να μοιραστούν αναμνήσεις μαζί του.

Και αυτός μίλαγε με όλους και τους χαιρετούσε. ● Τον πετυχαίνω ένα βράδυ στα μπουζούκια.

Είχε χωρίσει (από τον γάμο του) και συνόδευε μια ωραία κυρία (γνωστή μου). Αμέσως με φωνάζει με το κλασικό «ρε Μανιάτισσα» και αφήνω την παρέα μου και κάθομαι για λίγο στην παρέα του.

Και του λέω «καλή κοπέλα η … πρέπει να της βρούμε ένα καλό παιδί γιατί πρόσφατα βγήκε από γάμο». Και μου λέει αυστηρά «γιατί εγώ δεν είμαι καλός;». (Δεν ήξερα ότι ήταν μαζί…). Και αμέσως του λέω: «Ο καλύτερος.

Εγώ κουμπάρα και να βάζω και τις μισές σφαίρες» ● Θα μπορούσα να γράψω .. βιβλίο με ιστορίες.

Είχαμε πολλά κοινά: τον Παναθηναϊκό, τη διασκέδαση, την κρητική μουσική, τα γλέντια… Σμίγαμε συχνά, προγραμματισμένα ή τυχαία.

Ήταν μια φιλία που δεν άγγιξε τα επαγγελματικά, δεν «διαφημίστηκε» και γιαυτο ήταν ισότιμη.

Τον σκέφτομαι ότι θα χαμογελάει από ψηλά (με αυτό το ιδιαίτερο, μισό, χαμόγελο του) και θα λέει ωραίες ιστορίες από γήπεδα της μέρας και της νύχτας.

Θα χει παρέα τον φίλο του τον Τόλη, τον Στράτο … - Καπετάνιε καλά ταξίδια να έχεις στις θάλασσες του Παραδείσου Πρόεδρε μαζί σου «έφυγε» το τελευταίο κομμάτι από τη φίλαθλη εφηβεία μου…. … https://www.facebook.com/profile.php?id=100006770355903 |||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους