Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🇫🇷Στη Γαλλία «επαναστατημένη νεολαία» 🇬🇷Στην Ελλάδα «προβοκάτορες». Ο θαυμασμός για την κοινωνική εξέγερση εκδηλώνεται απλόχερα όσο εκείνη παραμένει αρκετά μακριά ώστε να μη διαταράσσει τη δική μας κανονικότητα.

Στο πιο κάτω κείμενό γράφω γι’ αυτόν τον βολικό επαναστατικό εξωτισμό, αλλά και για την απαίτηση να αποκτήσει η κοινωνική οργή εγκεκριμένους εκπροσώπους και πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας προτού της αναγνωριστεί πολιτικό περιεχόμενο.

Κι εδώ που τα λέμε, ποιους εκπροσώπους; Αυτούς που αποχαιρετούν με συγκίνηση τους «μ ε γ α λ ο υ ς κ α π ε τ ά ν ι ο υ ς»; Αυτούς που έχουν ήδη πάρει θέση στις ορδές των πραιτοριανών της εξουσίας ή, έστω, έχουν αποδεχτεί ως τετελεσμένη την αστική επανάσταση; Το ζήτημα της εκπροσώπησης, άλλωστε, δεν εξαντλείται στην ύπαρξη κομμάτων που μιλούν στο όνομα της εργατικής τάξης.

Κρίνεται και από το κατά πόσο οι οργανώσεις της ενισχύουν την αυτονομία, τη συνέχεια και την κλιμάκωση των αγώνων ή επιχειρούν να τους περιορίσουν σε ελεγχόμενες εκτονώσεις, περιμένοντας διαρκώς να «ωριμάσουν οι συνθήκες». Η απουσία κομματικής καθοδήγησης δεν συνεπάγεται απουσία πολιτικού υποκειμένου, όπως και η παρουσία της δεν εγγυάται τη χειραφέτησή του. 🏫 Στα σχολεία των λαϊκών προαστίων του Παρισιού, απ’ όπου ξεκίνησε το σημερινό κύμα κινητοποιήσεων, η ταξική ανισότητα αρθρώνεται υλικά.

Υπερπλήρεις αίθουσες, ελλείψεις καθηγητών, υποβαθμισμένες υποδομές και παιδιά που βλέπουν τις εκπαιδευτικές τους δυνατότητες να καθορίζονται από τη γειτονιά όπου μεγαλώνουν.

Η οργή τους έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια των προαστίων, συναντώντας στους δρόμους την αγανάκτηση για την ακρίβεια και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών.

Μπορεί να μην έχουν διατυπώσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τον κόσμο που θέλουν, γνωρίζουν όμως πολύ καλά τον κόσμο που τους ταπεινώνει. 🇬🇷Στην Ελλάδα, όπου το νοίκι και το σούπερ μάρκετ καταπίνουν τον μισθό και η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών φτάνει μέχρι την ασφάλεια των παιδιών στις σχολικές αίθουσες, πόσο ακόμη θα αντιμετωπίζουμε τη συλλογικά παραγόμενη στέρηση ως προσωπική αποτυχία; Στην Πάτρα πέφτει τμήμα οροφής την ώρα του μαθήματος, στον Κορυδαλλό ψευδοροφή χτυπά μαθητή, στη Λαμία σοβάδες στέλνουν τέσσερα παιδιά στο νοσοκομείο.

Πίσω από κάθε τέτοιο περιστατικό επανέρχονται τα ίδια ερωτήματα για τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων, την επάρκεια των ελέγχων και τη χρηματοδότηση των αναγκαίων παρεμβάσεων.

Από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, η κοινωνία έχει διαψεύσει πολλές φορές όσους τη θέλουν «κοιμισμένη». Το ζητούμενο είναι πώς η οργή αποκτά διάρκεια, συνδέσεις και δύναμη. 🔥 Η αλληλεγγύη στις εξεγέρσεις δοκιμάζεται όταν αυτές παύουν να είναι μακρινές εικόνες και καλούνται να βρουν υποδοχή στα ελληνικά βουλεβάρτα, στις πλατείες και στα στενά των δικών μας γειτονιών. https://www.koutipandoras.gr/article/kan-to-opos-oi-galloi/amp/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους