Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αδερφή μου δεν ήθελε να επισκέπτομαι τον μπαμπά μας στο γηροκομείο — και ύστερα εκείνος με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε γιατί είχα πάψει να πηγαίνω.

Τον έβλεπα κάθε Κυριακή.

Η άνοιά του είχε χειροτερέψει μέσα στον τελευταίο χρόνο, όμως ακόμα ξεχώριζε εμένα και την Κορίν.

Για τους υπόλοιπους όμως, τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο θολά.

Άνθρωποι που ήξερε χρόνια έμοιαζαν ξαφνικά ξένοι.

Έτσι, όταν η Κορίν μου τηλεφώνησε ένα Παρασκευή και μου ζήτησε να σταματήσω να πηγαίνω για λίγο, δεν αντέδρασα αμέσως.

Μου είπε πως ο μπαμπάς αναστατωνόταν μετά τις επισκέψεις μου, πως μπερδευόταν και ρωτούσε συνέχεια πού είχα πάει.

Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που άκουγα, αλλά εκείνη είχε αναλάβει σχεδόν όλα τα ραντεβού του.

Οπότε την πίστεψα.

Για δύο Κυριακές έμεινα σπίτι, παρότι κάτι μέσα μου δεν ησύχαζε. 😟 Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο. "Μαρίσα;" είπε με αδύναμη φωνή.

Όταν τον ρώτησα αν είναι θυμωμένος μαζί μου, μου απάντησε πως δεν καταλάβαινε γιατί δεν πήγαινα πια.

Η καρδιά μου βούλιαξε όταν μου είπε πως η Κορίν συνέχιζε να τον βλέπει κανονικά… και πως μερικές φορές πήγαινε μαζί της κι ένας άντρας.

Μετά είπε κάτι που με πάγωσε τελείως: "Νομίζω ότι κι εσύ τον ξέρεις." Η συνέχεια είναι λίγο πιο κάτω 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους