Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Nestor Nestoridis: Η Γαλλία έχει δημόσιο χρέος 120% του ΑΕΠ, δημόσιο έλλειμα 5% και αναιμική ανάπτυξη 0,4% του ΑΕΠ.

Πολλοί την παραλληλίζουν με την Ελλάδα του 2010.

Δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Η Ελλάδα είχε μεν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, αλλά είχε και ένα σημαντικό εμπορικό έλλειμα, ενώ το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γαλλίας είναι σχεδόν ισοσκελισμένο.

Εν τούτοις η Γαλλία έχει σημαντική πολιτική αστάθεια, είναι πολιτικά τριχοτομημένη χώρα.

Οι πολιτικοί θεσμοί (δυαδική εξουσία προέδρου και κοινοβουλίου, στο οποίο η προεδρική παράταξη δεν έχει την πλειοψηφία) εντείνει την πολιτική αστάθεια.

Οι εκλογές της άνοιξης οξύνουν το πρόβλημα, καθώς καμία λύση (ούτε λιτότητα ούτε βεβαίως ριζοσπαστική πολιτική) δεν αναλαμβάνεται μέχρι εκείνη τη στιγμή κάτι που αυξάνει τις ανησυχίες των "επενδυτών"). Τα οικονομικά δεδομένα μοιάζουν με εκείνα της Ιταλίας το 2011.

Τα επιτόκια των ιταλικών ομολόγων ήταν τότε στο 7%. "Όλα καλά τότε, η Γαλλία θα το κάνει όπως η Ιταλία" θα νομίζουν κάποιοι, αλλά τα πράματα δεν είναι τόσο απλά. Η Ιταλία δεν μπήκε σε μνημόνιο μεν, αλλά αναγκάστηκε να ακολουθήσει σκληρή λιτότητα.

Το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα κατέρρευσε.

Πρωτιά πήρε το κόμμα των 5 αστέρων υποσχόμενο ανατροπή της λιτότητας (νέο κόμμα ιδρυθέν από έναν ιταλό κωμικό), το οποίο ακολούθησε την ίδια πολιτική.

Την πρωτιά μετά πήρε ο Σαλβίνι (υποσχόμενος και εκείνος ανατροπή της λιτότητας). Ούτε εκείνος τήρησε την υπόσχεση του.

Τον διαδέχτηκε στην πρωτιά η Μελόνι, μία πολιτικός προερχόμενο από το περιθωριακό φασιστικό ρεύμα της μετσπολεμικής Ιταλίας.

Ούτε εκείνη τήρησε τις υποσχέσεις περί ανατροπής της λιτότητας.

Βλέπουμε πώς μία "ήπια" λιτότητα (δύο μόνον χρονιές ύφεσης 2012 -3,1% και 2013 -1,8%) αρκούσαν για την πλήρη ανατίναξη του ιταλιού πολιτικού συστήματος.

Όλα αυτά σε μία χώρα χωρίς την παράδοση των κοινωνικών αγώνων που υπάρχει στη Γαλλία.

Φανσταστείτε τι έχει να γίνει στη Γαλλία αν ακολουθήσουν ανάλογη πολιτική.

Αυτά προκύπτουν από τους αριθμούς (οικονομικά στοιχεία και εκλογικά αποτελέσματα). Είναι σημαντικό, όμως, να εξετάσουμε και κάποιες κοινωνικές παραμέτρους.

Είδαμε ότι η Ιταλία στα χειρότερα έτη της κρίσης υπέστη μία σωρευτική μείωση του ΑΕΠ της τάξης του 5%. Για την Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό ανήλθε στο 25%. Κοινωνικά υπήρξαν σημαντικές επιπτώσεις στις δυο χώρες (φτωχοποίηση, μετανάστευση κλπ) αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πλήρη κοινωνική αποσάρθρωση.

Δεν τρώγαμε ο ένας τον άλλον και η κοινωνική συνοχή διατηρήθηκε σε σημαντικά επίπεδα.

Αυτό οφείλεται σε δυο παράγοντες. 1) Οι οικογενειακοί δεσμοί στις δύο χώρες.

Η οικογένεια σε Ιταλία και Ελλάδα είναι σημαντικότατος θεσμός.

Τα παιδιά έμειναν περισσότερο στο σπίτι των γονιών τα δύσκολα χρόνια και ζούσαν με το χαρτζιλίκι γονέων και παπούδων από τους κουτσουρουμένους μισθούς και συντάξεις τους. 2) Η εθνική ομοιογένεια.

Δεν το λέω ρατσιστικά, είναι σημαντικός παράγοντας.

Δεν μπορούσε το φτάιξιμο να πέσει στους μετανάστες, καθώς όπου εκείνοι υπήρχαν ήταν απλά φτηνό εργατικό δυναμικό.

Δεν υπάρχουν διευρυμένα προάστια-γκέτο ενώ οι μετανάστες στις δυο χώρες δεν λάμβαναν σημαντικά επιδόματα.

Οι δυο παραπάνω παράγοντες ΔΕΝ ισχύουν στη Γαλλία.

Το παιδί (τουλάχιστον στις περισσότερες παραδοσιακές γαλλικές οικογένειες) κατά κανόνα πρέπει να φύγει από το σπίτι και να είναι ανεξάρτητο το αργότερο με το πέρας των σπουδών του.

Σε αρκετές περιπτώσεις, αν μένει στους γονείς του του ζητάται να πληρώνει ενοίκιο.

Οι γονείς του νέου ζευγαριού ΔΕΝ βοηθάν καθόλου στην ανατροφή των εγγονιών.

Υπάρχουν περιπτώσεις που οι παπούδες έχουν δει τα εγγόνια του 4 φορές σε διάστημα 3 ετών, απλά επειδή κάνουν τη ζωή τους και δεν ενδιαφέρονται.

Όσον αφορά την εθνική ομοιογένεια, μιλάμε για μία χώρα που σε μεγάλο βαθμό εξασφάλισε το εργατικό της δυναμικό μέσω των αποικιών.

Τους ανθρώπους αυτούς τους στοίβαξε σε προάστια-γκέτο, ώστε να μη "μολύνουν" τις όμορφες παριζιάνικες γειτονιές.

Οι άνθρωποι αυτοί λίγους δεσμούς έχουν με το γαλλικό κράτος, ακόμη και αν έχουν αποκτήσει (ή ακόμη και αν γεννηθεί με) την γαλλική υπηκοότητα.

Σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένα.

Ο "κανονικός" Γάλλος έχει μάθει να απαιτεί από το Κράτος.

Όχι από άλλους θεσμούς ( πχ οικογένεια). Αν το Κράτος επιβάλλει λιτότητα, η αντίδραση του θα είναι απρόβλεπτη.

Ο προερχόμενος από μετανάστες γάλλος είναι σε σημαντικό βαθμό κοινωνικά και οικονομικά αποκλεισμένος.

Απασχολείται σε όλες τις δουλείες του ποδαριού και όταν αυτό δεν συμβαίνει φυτοζωεί με επιδόματα του κράτους.

Αν πάμε σε άγρια λιτότητα και οι δουλειές εκλείψουν και τα επιδόματα καταργηθούν, η αντίδραση του θα είναι άγρια, δεδομένης και της πολιτικής απόστασης που τον χωρίζει από το γαλλικό κράτος.

Ένα πολύ πιθανό σενάριο είναι οι άρχουσες τάξεις να ρίξουν όλο το φταιξιμο της κρίσης στους τελευταίους (που τρώνε από τα επιδόματα) και να ελπίσουν να τη βγάλουν καθαρή οι ίδιες.

Πολύ αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρουν. ΥΓ: Προσωπικά πιστεύω οτι η Γαλλία πρέπει να κάνει αυτό θα έπρεπε να κάνει και η Ελλάδα.

Έξοδο από Ευρώ και ΕΕ, διαγραφή του χρέους, παραγωγική ανασυγκρότηση.

Δεν έχω παραισθήσεις.

Δεν πρόκειται να γίνει.

Ούτε ο Μελανσόν δεν τα λέει αυτά. Οφείλω όμως να διατυπώσω τη θέση μου, ώστε να μην παρεξηγηθώ, ότι θεωρώ αναγκαία τη λιτότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους