Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΑΛΛΙΑ: Όταν ο πολιτισμός γίνεται στάχτη μέσα σε μια νύχτα… Παρακολουθώ με θλίψη και αγανάκτηση τις εικόνες από τη Γαλλία.

Ιστορικά κτίρια, μνημεία, δημιουργήματα ανθρώπων που έζησαν πριν από εμάς, που οραματίστηκαν, σχεδίασαν, μόχθησαν και δημιούργησαν, παραδίδονται στις φλόγες.

Και αναρωτιέμαι: Ποιον ακριβώς τιμωρούν όσοι καίνε και καταστρέφουν; Την κυβέρνηση; Την εξουσία; Το σύστημα με το οποίο διαφωνούν; Όταν πυρπολείς ένα ιστορικό δημαρχείο, όταν λεηλατείς καταστήματα, όταν καταστρέφεις δημόσια κτίρια και σύμβολα μιας πόλης, δεν καταστρέφεις την εξουσία.

Καταστρέφεις την ίδια την κοινωνία, την περιουσία των ανθρώπων, την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά που ανήκει σε όλους.

Ποιοι είναι, όμως, αυτοί που προχωρούν σε τέτοιες πράξεις; Στις πρόσφατες ταραχές στη Γαλλία, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν ειρηνικά για την ακρίβεια, τα προβλήματα στην εκπαίδευση και τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες.

Όμως, μέσα στις κινητοποιήσεις, βίαιες ομάδες και άτομα που προχώρησαν σε λεηλασίες και εμπρησμούς μετέτρεψαν την κοινωνική διαμαρτυρία σε καταστροφή.

Η οργή μπορεί να έχει αιτίες.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια μπορεί να είναι δικαιολογημένη.

Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα.

Η καταστροφή, όμως, δεν είναι δικαίωμα.

Ένα μνημείο δεν είναι απλώς πέτρα, ξύλο και αρχιτεκτονική.

Είναι η μνήμη μιας κοινωνίας.

Είναι η ιστορία των ανθρώπων της, η ταυτότητα ενός τόπου, η παρακαταθήκη που παραλαμβάνουμε από τις προηγούμενες γενιές για να την παραδώσουμε στις επόμενες.

Χρειάστηκαν χρόνια, κόπος, γνώση και δημιουργία για να χτιστούν αυτά τα έργα.

Άνθρωποι εργάστηκαν για να τα συντηρήσουν, γενιές ολόκληρες έζησαν δίπλα τους και τα έκαναν μέρος της ιστορίας τους.

Και τώρα; Μπορούν όλα να χαθούν μέσα σε λίγες ώρες, από τη φωτιά που άναψαν κάποιοι στο όνομα της οργής τους.

Η καταστροφή ενός μνημείου δεν είναι επανάσταση.

Είναι μια πληγή που μπορεί να μην κλείσει ποτέ.

Δεν υπερασπίζομαι την αδικία, την κοινωνική ανισότητα ή τις πολιτικές που οδηγούν τους ανθρώπους στην απόγνωση.

Υπερασπίζομαι, όμως, το δικαίωμα των επόμενων γενεών να γνωρίσουν την ιστορία τους και να θαυμάσουν όσα δημιούργησε ο άνθρωπος πριν από αυτές.

Γιατί ένας πολιτισμός δεν κρίνεται μόνο από όσα χτίζει, αλλά και από όσα επιλέγει να προστατεύσει Και όταν βλέπουμε την ιστορία να γίνεται στάχτη, δεν πρέπει απλώς να θλιβόμαστε για ένα κτίριο που χάθηκε.

Πρέπει να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, όταν η οργή γίνεται ισχυρότερη από τον σεβασμό, η βία υποκαθιστά τον διάλογο και η καταστροφή παρουσιάζεται ως λύση. Η Γαλλία, μια χώρα με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, μας θυμίζει σήμερα κάτι που αφορά όλους μας: Το να γκρεμίσεις χρειάζονται λίγες ώρες.

Το να δημιουργήσεις, να διατηρήσεις και να παραδώσεις κάτι πολύτιμο στις επόμενες γενιές μπορεί να χρειαστεί αιώνες.

Και αυτό είναι που δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε να χαθεί. «Αν θέλεις να σβήσεις ένα κράτος, κατέστρεψε την ιστορία του.

Αν θέλεις να αποδυναμώσεις έναν λαό, κάνε τον να ξεχάσει τις ρίζες του, τη μνήμη του και τον πολιτισμό του». Γιατί τα κτίρια ξαναχτίζονται, οι πέτρες ξανατοποθετούνται, αλλά η ιστορία που χάνεται δεν αναπληρώνεται πάντα.

Η ιστορία ενός λαού δεν είναι εχθρός κανενός. Είναι η ταυτότητά του. Και ο πολιτισμός είναι η παρακαταθήκη του στην ανθρωπότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους