Κάτι σαν καμπανάκι υπενθύμισης: 18 Οκτωβρίου 1981 -18 Οκτωβρίου 2026 απο τα 20 στα 60 δυό γενιές 45 !!! χρόνια κάποιες περίεργες ομοιότητες ... Σαν σήμερα, πριν από 45 !!! χρόνια η Ελλάδα πανηγύριζε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι όλοι, λίγοι περισσότεροι από τους μισούς. Το ΠA.ΣΟ.Κ είχε κερδίσει τις εκλογές με τη βουβή συμπαράσταση πολλών αριστερών από το ΚΚΕ, την ΕΔΑ, το ΚΚΕ Εσωτερικού και αυτό που αργότερα ονομάστηκε –μέχρι να καταντήσει άλλη μια νεολογική γραφικότητα- «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις». Όμως, το 1981, αυτή που πραγματικά κέρδισε -κι αυτό φαίνεται στο πέρασμα των χρόνων που λέγαμε – ήταν η ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας.

Ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που κατάφερε να συσπειρώσει, να απενοχοποιήσει, να προστατέψει και να συντηρήσει τα υπολείμματα της Χούντας στη δημόσια ζωή, με τον «γεφυροποιό» Ευάγγελο Αβέρωφ, προστάτη των σταγονιδίων και πολιτικό πατέρα του μετέπειτα πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά.

Οι προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή και η έμφυτη αστική ευγένεια και το ήθος του Γεωργίου Ράλλη δεν σταθήκαν ικανές να εξαφανίσουν τα ακροδεξιά στοιχεία από το κόμμα.

Θυμάμαι πόσο άγαρμπα και με τι φτηνό λαϊκισμό σχολιάστηκε εκείνο το «Δε θέλω “ου”» του τζέντλεμαν Ράλλη από τις εφημερίδες της ίδιας της παράταξης του.

Δεν ξέρω αν έχει καμιά σημασία να το πω τώρα εδώ εγώ, αλλά ο Γεώργιος Ράλλης έμαθε σε μένα, εκείνη τη μέρα, το έξαλλο νιάτο της εποχής, πώς οφείλει να φέρεται ένας Πολιτισμένος Κύριος στον αντίπαλο του, ακόμη κι όταν όλα είναι εναντίον του.

Μου έμαθε ότι η Αξιοπρέπεια του καθενός φαίνεται όταν χάνει.

Και ο Ράλλης έχασε με αξιοπρέπεια.

Όχι όμως κι ο Αβέρωφ.

Την ίδια εκείνη χρονιά, μήνες πολλούς πριν τις εκλογές, ήταν που άρχισαν οι πρώτοι εμπρησμοί στο κέντρο της Αθήνας.

Ήδη το κλίμα διαφαινόταν.

Στις 31 Μαΐου ο Ευάγγελος Αβέρωφ μιλώντας σε συγκέντρωση στου Παπάγου, αρχίζει την τρομοκρατική του διαλεκτική: «Χρειάζεται προσοχή, γιατί αν έρθει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, δεν θα έχουμε μια διαδοχή κόμματος, αλλά διαδοχή καθεστώτος.

Χρειάζεται αγώνας, όχι ήπιος, αλλά δυναμικός. Η ΑΝΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ». Τόσα χρόνια μετά μπορώ λοιπόν να το πω. Τρεις μέρες μετά τις εμφυλιοπολεμικές κορώνες του Αβέρωφ, και με τα φιλικά ΜΜΕ της εποχής να έχουν πολώσει τα πάντα, άγνωστοι ―μέχρι σήμερα― πυρπολούν τα πολυκαταστήματα «Κλαουδάτος» και «Ατενέ» (είχαν προηγηθεί 6 μήνες πριν οι πανομοιότυποι εμπρησμοί του Κατράτζου και του Μινιόν). Στις 10 Ιουνίου, ο βουλευτής της ΕΔΗΚ (ένα κόμμα κάτι το ενδιάμεσο σαν το σημερινό ΠΑΣΟΚ) Μπαντουβάς, κάνει επερώτηση στη Βουλή, την οποία επιβεβαιώνει ο Αβέρωφ, μιλώντας για κάποια κίνηση αμετανόητων απόστρατων αξιωματικών την νύχτα της 1ης Ιουνίου (την νύχτα όλως τυχαίως των παραπάνω εμπρησμών), η οποία ματαιώθηκε με αιφνιδιαστική άσκηση ετοιμότητας των ενόπλων δυνάμεων στην Αττική.

Η κίνηση είχε στο πλάνο, απαγωγή πολιτικών, αναστολή άρθρων του Συντάγματος, ματαίωση των εκλογών της 18ης Οκτωβρίου, και αποφυλάκιση των Χουντικών.

Έξαλλος ο Ανδρέας Παπανδρέου τούς κατηγορεί για «σκηνοθετημένη κινδυνολογία», με στόχο να φοβηθεί ο κόσμος και να ανακοπεί το ρεύμα που είχε ήδη διαφανεί ότι είχε το ΠΑΣΟΚ.

Μάλιστα δεν δίστασε να ζητήσει την άμεση παραίτηση του Αβέρωφ από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης.

Σε εκείνη την προεκλογική περίοδο έγιναν πολλά.

Πιστεύω, τότε μπήκαν οι πρώτες βάσεις αυτού που σήμερα ―με απαξία οι περισσότεροι― ονομάζουμε "σύγχρονη πολιτική ζωή". Οι περισσότεροι φίλοι μου ψηφίσαν τελευταία στιγμή «Αλλαγή». Ακόμη θυμάμαι έντονα το πρωί της Δευτέρας που διάβασα στην εφημερίδα πόσους ψήφους είχε πάρει η δική μου πολιτική επιλογή, στο εκλογικό κέντρο που ψήφισα.

Ψήφος μια. 1. Ήταν ένα γερό σοκ για μένα αυτό.

Με αυτή τη μοναδικότητα πορεύτηκα έκτοτε.

Ήταν η πρώτη φορά που ψήφιζα, και το πρώτο μάθημα πολιτικής σκοπιμότητας.

Σε εκείνες τις εκλογές στη Νέα Δημοκρατία οι περισσότεροι που εκλέχτηκαν βουλευτές ήταν της αισθητικής πολιτικής του Αβέρωφ.

Ήταν ζήτημα χρόνου λοιπόν να αντικαταστήσει τον γενναίο μα άτυχο Ράλλη.

Δεν ξέρω πόσες ομοιότητες μπορεί ένας νέος να βρει από αυτή την ιστορία σαν παραμύθι με το σήμερα.

Είμαι πολύ, παρά πολύ προβληματισμένος κι εγώ.

Βλέπω ομοιότητες στους χειρισμούς που με εκπλήσσουν.

Ίχνος φαντασίας ή πρωτοτυπίας.

Κι ένα κοινό ψηφοφόρων που τα καταπίνει όλα αμασητα απο τα φιλικά ΜΜΕ.

Χρόνια συμμετείχα σε διαδηλώσεις, ποτέ δεν είχα μαζί μου τίποτε εκτός από τη ταυτότητα μου.

Ούτε εγώ ούτε κανείς από τους φίλους μου.

Ποτέ δεν έριξα, όχι πέτρα, ούτε μούντζα σε κανέναν. Ποτέ.

Μα ξέρω ποιοι ήταν πάντα. Το Δεκέμβρη του 2008 στην Αθήνα το είδα γιατί έγινε μπροστά στα μάτια μου.

Αστυνομικός ήταν αυτός που με τον ανάπηρα του έβαλε φωτιά σε έναν υφασμάτινο καναπέ στην οδο Βαλτετσίου στα Εξάρχεια και ένα νεαρό ζευγάρι αντιεξουσιαστών την έσβησε.

Εγινε έξω απο το σπίτι μου σε απόσταση αναπνοής.

Τότε είδα κι εγώ αλλιώς τα πάντα.

Τότε πρόσεξα ότι κάθε φορά σε κάθε μεγάλη συγκέντρωση, συνέβαινε και κάτι πολύ σκληρό.

Απάνθρωπο, βίαιο και καταδικαστέο.

Τότε αποφάσισα να φύγω για πάντα απο την Αθήνα και να μην ξαναπατήσω ποτε.

Μπορεί να κατηγορούσαν οι μεν τους δε, αλλά πάντα ένας κέρδιζε: Η εκάστοτε κυβέρνηση κι ο φόβος όσων τα έβλεπαν από την τηλεόραση τους.

Όλοι θυμόμαστε το ρεπορτάζ στο Πολυτεχνείο το 1973 της Ολλανδικής Τηλεόρασης, που έδειχνε το φρόνημα των φοιτητών, από τα μέσα.

Χρόνια έχω να το δω αυτό σε διαδηλώσεις… Έβλεπα μόνο τις ζημιές, τις φασαρίες, τα Δελτία Τύπου της Αστυνομίας.

Σιγά σιγα λίγο λίγο ποτιζόμασταν φόβο κι αποστασεις απο την αληθινη ζωή προτιμούσαμε τα τηλεοπτικά ριάλιτυ Αυτή η αναδρομή λόγω της ημέρας μπορεί για κάποιους να είναι περιττή.

Για μένα είναι ένα ξεκαθάρισμα.

Δεν μπορώ να είμαι στην πρώτη γραμμή.

Δεν είμαι πια 20, μα πατημένα τα 60. Μπορώ όμως να δω τον ίδιο φόβο, τον ίδιο πανικό, τον ίδιο φανατισμό, το ίδιο εμφυλιοπολεμικό και διχαστικό κλίμα.

Μόνο που τώρα ξέρω, ότι δεν έχει σημασία ποιοί κερδίζουν ― έχει σημασία ποιοι επιβιώνουν.

Και, είτε το θέλουμε είτε όχι, 45 χρόνια μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ κι 13 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η Χρυσή Αυγή είναι μεν "εγκληματική οργάνωση" και με τον νόμο, όμως η σιωπή των οπαδών της είναι εκκωφαντική κι η ακροδεξιά νοοτροπία θριαμβεύει κι αυτό σε λίγο θα το ζήσουμε όλοι μας , όλο και πιο κοντά μας, πιό άμεσα κι ίσως ακόμη πιο δραματικά, όσο αμέριμνοι οι Νέα Δημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΕΛΑΣ, η Νέα Αριστερά, το ΚΙΝ.ΑΛ-ΠΑ.ΣΟ.Κ, το Κίνημα Δημοκρατίας, το Μέρα 25, η Πλεύση Ελευθερίας, θα πιστεύουν ότι η αντιπαράθεση τους, για το ποιός υπήρξε πιο αντιφασίστας, έχει κάποιο νόημα πέρα από την στην ουσία "ηρωοποίηση" της ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ με την καταδίκη της, κι όχι την απόλυτη και σύσσωμη πάταξη της απ' την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας, όπως ακριβώς συνέβη το 1923 με τον Χίτλερ στη Γερμανία... Όπως και το 1981... Απλώς αυτή τη φόρα πιο καθαρά, πιο νόμιμα, πιο απροκάλυπτα πιο οδυνηρά.

Με όλο και περισσότερη ΑΠΟΧΗ κι απαξίωση της Νεολαίας μας -του μέλλοντος μας δηλαδή- για την πολιτική σκηνή.

Κι αυτή η αδιαφορία, η ... ανεμελιά, το "δεν με νοιάζει" δεν με αφορά" είναι ο πιο γνήσιος διαχρονικά τροφοδότης της ακροδεξιάς, του φανατισμού και του τέλους όλων των μέχρι τώρα, στοιχειωδών δημοκρατικών αξιών.

Για όλους μας ... Νύχτα, νύχτα πολύ... όχι μόνο στην Ελλάδα, μα και στην Ευρώπη και σ΄όλον τον πλανήτη... Tellos Filis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους