Νίκος Παπάζογλου «Επιτόπια ηχογράφηση, Θέατρο Δάσους, 18 Αυγούστου 1986» Άκουγα σήμερα ξανά το διπλό βινύλιο με τα τραγούδια από το ηχητικό ντοκουμέντο της αυγουστιάτικης συναυλίας του Νίκου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα πολύτιμο ντοκουμέντο που βρέθηκε μετα από τόσα χρόνια σε δυο μπομπίνες, και πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε σε δίσκο Τι δώρο είναι αυτός ο διπλός δίσκος.

Πόσα νιώθεις, πόσα σκέφτεσαι όσο τον ακούς.

Σε μια συνέντευξη που μου είχε δώσει ο Ν.Π. μου έλεγε απαντώντας στην ερώτηση, τι αξία έχει το λάιβ, η συναυλία, πως "μόνο αυτό έχει αξία", γιατί "ο δίσκος είναι μια καρτ ποστάλ ενός τόπου που επισκέφτηκες και πήρες μια καρτούλα να το θυμάσαι" αλλά ο αυτοσκοπός, έλεγε, είναι η συναυλία, η συνάντηση, εκεί και η μέθεξη με τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν έρθει να τον ακούσουν να τραγουδά.

Και "όταν το καταφέρω αυτό, από εκεί αντλώ όλη μου τη χαρά", έλεγε.

Κι αυτός ο δίσκος μάς πάει σε μια συναυλία.

Εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ, πριν 40 χρόνια, ο Νίκος Παπάζογλου είπε τραγούδια από την «Εκδίκηση της Γυφτιάς» (1978) και τα «Δήθεν» (1979) με διαφορετικές ενορχηστρώσεις, είπε τραγούδια από το πρώτο προσωπικό του «Χαράτσι» (1984), και παρουσίασε για πρώτη φορά κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο του «Μέσω νεφών» (1986). Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε εκείνο το καλοκαίρι του 1986 στο νέο «Αγροτικόν», που εγραψε τοσο σπουδαια ιστορια για τοσα πολλα χρονια, στην Επταλόφου 14, στην Κάτω Τούμπα.

Ήταν το δευτερο Αγροτικόν, το πρώτο ήταν λίγο παρακάτω, στην Παπάφη.

Εχει μεγάλο ενδιαφερον πώς παρουσιαζει σε αυτή τη συναυλία τα τότε, ολοκαινούργια τραγούδια εκείνου του δίσκου.

Και πώς τα ακούει ο κόσμος.

Εντεκα τραγούδια έχει ο δίσκος "Μεσω Νεφών", εφτα τα ακούμε σε αυτόν τον δίσκο (που έχει συνολικα δεκαεννια τραγουδια) να πρωτοπαρουσιαζονται εκείνο το βράδυ. "Είναι τα καινούργια αυτά, παιδιά, τα παίζουμε δειλά δειλά", λέει στην εισαγωγή της "καλημέρας", του τότε καινούργιου, όπως συμπληρώνει μετά, τραγουδιού του (Τάκη) Σιμώτα.

Στο μεταξύ το θυμάσαι πώς ακούγαμε τότε στις συναυλίες; Το ότι ακούγαμε και μαζί χορεύαμε, αλλά ακούγαμε.

Ακούς τον δίσκο και μπαίνεις σε μια ολόκληρη εποχή.

Αυτός ο ήχος που ακούμε εδώ και τριάντα περίπου; χρόνια, και μάς είναι τώρα πια τόσο γνώριμος και αγαπημένος, τόσο οικείος, τότε ακριβώς διαμορφώνονταν και απευθύνονταν σε ένα κοινό που ξεπερνούσε ηλικίες, καταγωγές και μουσικά στεγανά και ίσως εύκολα κουτάκια.

Δεν ήταν η αρχή τότε, ήταν όμως ένα σημείο πολύ δυνατό, το λες και κομβικό.

Και δεν ξέρω αν κάνω λάθος όμως νομίζω πως τετοιες προσμίξεις μόνο στη Θεσσαλονίκη μπορουσαν να γίνουν έτσι.

Γιατι η πολη κουβαλούσε πολλά, και μουσικά, ετερόκλητα κι ατίθασα, και ήταν μια ολοζώντανη, με λαϊκές συνοικίες ακόμη, πόλη. Το Χαρατσι είχε κυκλοφορήσει δυο χρόνια πριν και εκεί ο Ν.Π. εγραψε εκείνο το σημείωμα που ήταν ό,τι πιο χαρακτηριστικό για τον ίδιο, τα τραγούδια, τον ήχο του, το σημείωμα στο οποίο ελεγε πως τα ετερόκλητα μάς συνιστούν.

Καταλήγοντας πως "το ζήτημα είναι να συγκεράσουμε τις μουσικές μας αντιθέσεις, που είναι και οι δικές μας αντιθέσεις, σε ένα μεικτό και νόμιμο μουσικό είδος" Σε αυτό ακριβώς το κλίμα, σε αυτές τις ανησυχίες είναι εκείνη την εποχή, της συναυλίας που έδωσε τότε το 1986.

Και το ακούμε στα τραγούδια αυτού του ηχητικού ντοκουμέντου και στις ενορχηστρώσεις, στα παιξίματα, στις ερμηνείες του Νίκου.

Ανατολή και δύση, λαϊκό και ήχοι ροκ, και μουσικά (από δω και περα ό,τι γραψω συγχωρήστε με αν εχει αστοχίες) δυνατές μπασογραμμές, τύμπανα, κιθάρες ηλεκτρικές και κρουστά, μπουζούκι, κλαρίνο όχι με παραδοσιακό παίξιμο, βιολι, πιάνο.

Και η φωνη του, ξερουμε κι ακούμε απο τότε πόσο πατάει στην παράδοση, σε γυρισματα δημοτικά της καταγωγής του, λαϊκά που άκουσε απο μικρό παιδί στη γειτονιά του στη Θεσσαλονίκη, σε ροκ και μπαλάντες και "ξενα" στα (πολλά) συγκροτήματα που συμμετειχε απο πολύ νέος.

Αυτή η ωραία μείξη, όχι για το φαίνεσθαι αλλά για την ουσία.

Νομίζω πως όλα αυτά τα ακούμε σε αυτόν τον δίσκο.

Τα πριν, τα τοτινά, τα σύγχρονα της μεσης της δεκαετίας του '80, τις αρχές των μετά. "Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκα κι έκατσα να σου γράψω.

Και μολυβιά δεν τράβηξα δίχως ν' αναστενάξω" https://www.youtube.com/watch?v=Q_TcHAGfufs Δεν ξέρω πώς θα ήταν το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι χωρίς τον Νίκο Παπάζογλου.

Δεν ξέρω άλλον στο ελληνικό τραγούδι που να το επηρέασε τόσο πολύ με τόσο λίγους δίσκους και μετρημένα τραγούδια, όλα διαμάντια.

Δεν ξέρω κι αλλον να ταυτίστηκε τόσο πολύ με τις συναυλίες, να εχτισε τετοια σχεση, "σόι" ελεγε ο ίδιος, με ανθρωπους σε τόσα, συχνά απρόσμενα και "δυσκολα" σημεία της χώρας, που περίμεναν πώς και πώς τις συναυλίες του κάθε καλοκαίρι.

Κι ίσως ακριβώς επειδή ήταν τόσο ιδιαίτερη κι αγαπημένη συνθήκη οι συναυλίες στην πορεία του, τις εφτιαχνε και τις έχτιζε τόσο όμορφα, εδινε σε αυτές μεγαλο κομματι της ενέργειάς του, να ήταν κι ακόμη πιο σημαντική η κυκλοφορία αυτού του δίσκου.

Που είναι υλικό, ηχητικό αποτύπωμα μιας συναυλίας.

Μια επιτόπια - να, μια λέξη, μαζί με άλλες, που εκείνος μ' έμαθε να χρησιμοποιώ και στο ραδιόφωνο, και στη ζωή γενικά, τόσα χρόνια - ηχογράφηση. ο δίσκος: https://www.offtherecord.com.gr/product/papazoglou-epitopia-hxografisi-1986-2lp/ ο δίσκος στην επίσημη σελίδα για τον Νίκο Παπάζογλου στο youtube: https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_k_XqLehm2c8zAGelXctZrOiTU1Lw4WNHA

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους