Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαράντα ημέρες συμπληρώνονται από την ημέρα που ο Γιώργος Μαζωνάκης πέρασε στην αιώνια σιωπή.

Για όλους εμάς που τον αγαπήσαμε, η απώλειά του δεν μετριέται σε μέρες, αλλά στην τεράστια έλλειψη της αυθεντικής του παρουσίας. ​Σήμερα, στο μνημόσυνό του, δεν στέκομαι εδώ απλώς για να θρηνήσω.

Στέκομαι για να τιμήσω έναν άνθρωπο που έζησε με την καρδιά του ανοιχτή, προσφέροντας απλόχερα φως, μουσική και ανιδιοτελή αγάπη. ​Ο Γιώργος υπήρξε ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από το μηδέν, δούλεψε σκληρά και μάτωσε πάνω στη σκηνή για δεκαετίες.

Δεν άλλαξε μόνο τη δική του ζωή· υπήρξε ο στυλοβάτης της οικογένειάς του, εξασφαλίζοντας στους πάντες μια άνετη ζωή και απόλυτη οικονομική ασφάλεια.

Παράλληλα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στήριζε αθόρυβα, με έμπρακτη αγάπη και βαθύ σεβασμό, αμέτρητους συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη. ​Απέναντι σε αυτή τη διαρκή προσφορά, επιχειρήθηκε τα τελευταία χρόνια να κατασκευαστούν βολικά αφηγήματα περί «μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας», για να δικαιολογηθούν ενέργειες που έγιναν ερήμην του.

Όμως η πραγματικότητα καταρρίπτει κάθε τέτοιο ισχυρισμό.

Ένας άνθρωπος χωρίς διαύγεια δεν ηγείται επί δεκαετίες μιας ολόκληρης βιομηχανίας, ούτε δίνει μάχες αξιοπρέπειας για να κρατήσει τη ζωή και την περιουσία του στα δικά του χέρια. ​Για να συλλάβει κανείς το μέγεθος της ψυχής του, πρέπει να θυμηθεί τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Τότε που, βουτηγμένος στη δίνη μιας ιλιγγιώδους επιτυχίας, βρέθηκε αντιμέτωπος με τις καταχρήσεις. Ο Γιώργος όμως δεν υπήρξε ποτέ υποκριτής.

Με μια σπάνια, αφοπλιστική γενναιότητα, βγήκε δημόσια, κοίταξε το κοινό στα μάτια και ομολόγησε την πληγή του. ​Και το σημαντικότερο; Πάλεψε μόνος του.

Κρατώντας σφιχτά τη δύναμη της ψυχής του και τη βαθιά, βιωματική του πίστη στο Θεό, διάλεξε τη ζωή.

Όπως έλεγε πάντα: «Εμένα με έσωσε η πίστη και η πίστα». ​Κι όμως, αυτή η νίκη του μετατράπηκε με τα χρόνια στο πιο ύπουλο «στίγμα». Η παλιά του ειλικρίνεια έγινε το τέλειο πρόσχημα για το περιβάλλον που τον περικύκλωσε.

Έστησαν μια δήθεν «προστασία» στα μέτρα τους, για να δικαιολογούν την απομόνωσή του, την ίδια ώρα που πίσω από την πλάτη του διαχειρίζονταν τους κόπους μιας ζωής. ​Ξέχασαν όμως τη θεμελιώδη αλήθεια: ότι το να αγαπάς έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ότι σου ανήκει, ούτε ότι αποκτάς δικαιώματα πάνω στη ζωή και τις αποφάσεις του.

Όταν η φροντίδα γίνεται έλεγχος και η αγάπη απαίτηση, τότε παύει να είναι αγάπη. ​Ο Γιώργος, που στα νιάτα του νίκησε τους δικούς του δαίμονες, βρέθηκε στα ύστερα χρόνια του εγκλωβισμένος στους δαίμονες των άλλων. ​Δεν ήταν ένας άνθρωπος που τα είχε παρατήσει, όσο κι αν προσπάθησαν να περάσουν αυτή την εικόνα.

Η ίδια η καθημερινότητά του το αποδεικνύει. ​Ο Γιώργος ήταν ο άνθρωπος που βουτούσε στα παγωμένα νερά της θάλασσας το χειμώνα, που γυμναζόταν, που μαγείρευε με ηρεμία και φροντίδα στο σπίτι του, που μπήκε στο φαρμακείο λίγο πριν το τέλος ευγενικός και σιγοτραγουδώντας, και που ανυπομονούσε για τις νέες του εμφανίσεις, ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος φως, διαύγεια και αγάπη για τη ζωή. ​Όσα δημοσιεύματα κι αν βγουν σήμερα, όσες λέξεις κι αν χρησιμοποιήσουν για να βάλουν ταμπέλες, η αλήθεια δεν αλλάζει. Ο Γιώργος δεν παραιτήθηκε ποτέ.

Βρέθηκε απλώς εγκλωβισμένος και μόνος, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αντέξει την πίεση, την απομόνωση, τις δικαστικές διαμάχες και αυτή την τεράστια έλλειψη αγάπης. ​Αυτή την αλήθεια, που ήταν ορατή σε κάθε του κίνηση, την αναγνώρισαν ακόμα και οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα του με ειλικρινή σεβασμό.

Ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, που συνδεόταν μαζί του με προσωπική γνωριμία και αμοιβαία εκτίμηση, βρέθηκε κοντά του στην αγρυπνία στη Νίκαια —μια νύχτα που τη παρομοίασε με «αληθινή Μεγάλη Παρασκευή»— και έγραψε για εκείνον πως ήταν ο «δικός μας Μεγάλος Γκάτσμπι». ​Ξεκαθαρίζοντας την αλήθεια απέναντι σε όσα ακούγονταν, ο Χωμενίδης σημείωσε με νόημα: ​«Στην προκειμένη ωστόσο δεν μιλάμε για ένα εξαρτημένο πρόσωπο.

Αλλά για έναν χαρισματικό καλλιτέχνη.» ​Ενώ αποχαιρετώντας τον, σημείωσε: ​«Έζησες, Γιώργο Μαζωνάκη, καίγοντας τον εαυτό σου.

Πώς αλλιώς θα μπορούσες να ζήσεις;» ​Αυτό το «κάψιμο» όμως δεν είχε καμία σχέση με αυτοκαταστροφή.

Ήταν η αδιάκοπη, ανεπιφύλακτη προσφορά ενός ανθρώπου που δινόταν ολοκληρωτικά, που «έκαιγε» την ίδια του την ψυχή πάνω στη σκηνή για να δώσει χαρά, φως και αλήθεια στους άλλους. ​Κι όπως ο ίδιος ο συγγραφέας σημείωσε με πικρή αλήθεια για την όψιμη υποκρισία που ακολούθησε: ​«Μόλις ξεψύχησε —πόσο αναμενόμενο— τα μάγια λύθηκαν.

Κρουνοί αγάπης τον έλουσαν.

Ο νεκρός γαρ δεν μας ξεβολεύει.

Δεν απειλεί με το γέλιο και το δάκρυ του τις στρογγυλεμένες, ισορροπημένες ζωές μας.

Ο νεκρός είναι μια οθόνη, που πάνω της οι ζωντανοί προβάλλουν ό,τι θέλουν...» ​Όπως ο Γκάτσμπι, έτσι κι ο Γιώργος πρόσφερε απλόχερα γιορτή, συντροφιά και αγάπη σε όλους, για να βρεθεί στο τέλος μόνος, απέναντι στον κυνισμό και την εκμετάλλευση εκείνων που ευεργέτησε. Ο Μπόρχες έγραψε κάποτε για ένα φανταστικό πλάσμα, το A bao-kue, που ζει στο σκοτάδι και περιμένει να αγγίξει την απόλυτη, αγνή, ανιδιοτελή αγάπη για να ανθίσει και να λάμψει. ​Ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένα τέτοιο πλάσμα.

Ένας άνθρωπος πλασμένος από ατόφια, αληθινή αγάπη, που χάρισε απλόχερα την καρδιά και την ψυχή του μέσα από κάθε του νότα, αλλά στην προσωπική του ζωή στερήθηκε αυτό ακριβώς που δικαιούταν περισσότερο από όλα: την ανιδιοτελή, καθαρή αγάπη των δικών του ανθρώπων.

Αντί για στοργή, εισέπραξε υπολογισμό.

Αντί για προστασία, βίωσε την απομόνωση και την προδοσία.

Όπως τραγουδούσες και εσύ ο ίδιος, αποτυπώνοντας με σπαρακτικό, σχεδόν προφητικό τρόπο την αλήθεια της ψυχής σου: ​«Και τα παράλογα ποτέ μου δε στα αρνήθηκα Ίσως να ήταν το μεγάλο μου το σφάλμα Από την αγάπη μου για σένα παρασύρθηκα Ζήτησα χέρι να πιαστώ μα έσπασε το φράγμα... ​Εμένα πες μου ποιος, ποιος θα με καταλάβει και στα δικά του όνειρα θα με συμπεριλάβει;» ​Σήμερα, σαράντα μέρες μετά, η απάντηση στο παράπονό σου αντηχεί πιο δυνατά από ποτέ.

Σε κατάλαβαν όλοι όσοι αγάπησαν την αλήθεια σου, Γιώργο. ​Γιατί η φωνή σου, το φως σου και η ψυχή σου δεν φυλακίζονται από κανένα ψέμα, καμία νομική τρικλοποδιά και καμία προσπάθεια σπίλωσης.

Όσο κι αν προσπάθησαν να σε εγκλωβίσουν στη σιωπή, η δική σου κραυγή ελευθερίας θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις καρδιές μας: ​«Ανήκω σε μένα...» ​Δεν ανήκες ποτέ σε κανένα συμβόλαιο, σε καμία εταιρεία, σε κανέναν επίδοξο διαχειριστή και σε καμία βολική αυταπάτη.

Ανήκεις μόνο στο Θεό που πίστεψες με όλη σου την ψυχή, στη μουσική που υπηρέτησες με αίμα, και σε όλους εμάς που σε λατρέψαμε γι' αυτό που πραγματικά ήσουν: ένας ελεύθερος, ανυπότακτος και αυθεντικός άνθρωπος. ​Όπως στο τελευταίο σου τραγούδι, τις «Επιπτώσεις», όπου εμφανίστηκες συμβολικά σαν σημαδεμένος από τα βέλη μαχητής που όμως δεν παραδίδεται, έτσι πάλεψες μέχρι την τελευταία σου στιγμή.

Όχι για να καταστρέψεις, αλλά για να υπερασπιστείς το πιο αυτονόητο δικαίωμά σου: ότι η ζωή σου, η ψυχή σου και οι επιλογές σου ανήκαν μόνο σε εσένα. ​Τώρα πια, το φράγμα έσπασε, οι αλυσίδες σου έσπασαν και το φως νίκησε το σκοτάδι. ​Τώρα πια δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο.

Μόνο ένα κερί αναμμένο και μια σιωπηλή προσευχή, να συνοδεύσουν τη δική σου ελεύθερη ψυχή που πετάει οριστικά προς το αιώνιο φως, εκεί όπου ανήκες από πάντα. ​Καλή σου ανάπαυση, Γιώργο. Η αλήθεια σου νίκησε. (Από Natasha Christou ) #giorgosmazonakis #ΓιώργοςΜαζωνάκης #οσο_ζω_Μαζω #Μαζω #osozwmazw

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους