Ειλικρινά, προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς πανηγυρίζει ένα κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς βλέποντας όσα συμβαίνουν στη Γαλλία. Θεωρούν ότι οι εικόνες χάους, οι συγκρούσεις και η γενικευμένη...
Ειλικρινά, προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς πανηγυρίζει ένα κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς βλέποντας όσα συμβαίνουν στη Γαλλία.
Θεωρούν ότι οι εικόνες χάους, οι συγκρούσεις και η γενικευμένη ανασφάλεια θα φέρουν κάποια προοδευτική ανατροπή; Ότι ο κόσμος θα ξυπνήσει ένα πρωί και θα στραφεί μαζικά προς τα αριστερά; Μάλλον έχουν μπερδέψει την πολιτική ανάλυση με τις επαναστατικές τους φαντασιώσεις.
Γιατί, αν κάποιος τρίβει τα χέρια του με αυτές τις εικόνες, είναι η Μαρίν Λεπέν και η γαλλική Ακροδεξιά.
Κάθε καμένο αυτοκίνητο, κάθε λεηλασία, κάθε εικόνα ανεξέλεγκτης βίας γίνεται δωρεάν προεκλογικό υλικό για όσους επενδύουν στον φόβο, στην ανασφάλεια και στο δόγμα «νόμος και τάξη». Και ας αναρωτηθούμε τι θα συνέβαινε αν βλέπαμε ανάλογες εικόνες στην Ελλάδα.
Ποιοι θα κέρδιζαν πολιτικά; Το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η υπόλοιπη Αριστερά; Ή η Λατινοπούλου και όσοι βρίσκονται ακόμη δεξιότερά της; Εδώ βρίσκεται και το τεράστιο στρατηγικό πρόβλημα μιας Αριστεράς που εξακολουθεί να διαβάζει την κοινωνία με εγχειρίδια περασμένων δεκαετιών.
Η οργή απέναντι στο πολιτικό σύστημα δεν οδηγεί αυτομάτως προς τα αριστερά.
Σε κοινωνίες που συντηρητικοποιούνται, η αντισυστημική ψήφος βρίσκει ολοένα συχνότερα διέξοδο στην Ακροδεξιά.
Ο θυμωμένος πολίτης μπορεί να ζητά κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά όταν κυριαρχούν ο φόβος και η ανασφάλεια, καταλήγει να αναζητά τον «ισχυρό ηγέτη» που θα επιβάλει την τάξη. Το ΚΚΕ, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς μαζί του, έχει εδώ και δεκαετίες μια σαφέστερη αντίληψη αυτής της παγίδας.
Οι υπόλοιποι, όμως, πότε σκοπεύουν να καταλάβουν ότι η πολιτική επιβίωσή τους εξαρτάται από το αν θα ξανακερδίσουν αυτούς τους πολίτες, αντί να χαίρονται με την αποσταθεροποίηση; Οι κοινωνικές διεκδικήσεις έχουν λόγο ύπαρξης, οι διαδηλώσεις επίσης.
Αλλά όποιος θεωρεί ότι το χάος αποτελεί από μόνο του πολιτική νίκη, μάλλον αδυνατεί να διαβάσει ακόμη και τα εκλογικά αποτελέσματα της τελευταίας δεκαετίας.
Και το μεγαλύτερο παράδοξο; Ένα κομμάτι της Αριστεράς πανηγυρίζει για τις εξελίξεις που μπορεί να φέρουν στην εξουσία εκείνους τους οποίους υποτίθεται ότι θέλει να σταματήσει. Συγχαρητήρια, παιδιά. Συνεχίστε έτσι και στο τέλος θα αναρωτιέστε πάλι πώς γίνεται να ανεβαίνει η Ακροδεξιά.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους