Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια από τις αγαπημένες μου αγγλικές λέξεις είναι το "vicariously" - ένας κόσμος μέσα σε 11 γράμματα.

Σημαίνει "βιώνω κάτι έμμεσα, μέσα από κάποιον άλλον", δηλαδή δι' αντιπροσώπου και εκ του ασφαλούς.

Από το λατινικό vicarius (υποκατάστατο/ αντικαταστάτης). Είναι η ιδέα πίσω από τον πόλεμο μέσω αντιπροσώπων (proxy war), πίσω από την ερωτική έλξη με ανθρώπους εκ διαμέτρου αντίθετους από εμάς, και πίσω από την ικανοποίηση, σχεδόν ηδονή, που αισθάνονται κάποιοι όταν βλέπουν καταστροφικές εξεγέρσεις.

Είναι ένα είδος δειλίας ή αποφυγής, ας πούμε, ενίοτε με δόσεις χαιρεκακίας ή σαδισμού.

Αν το ψάξεις λίγο το θέμα καταλήγει στους γονείς, όχι για κανέναν άλλο λόγο (ας μη πιάσουμε Φρόυντ Κυριακάτικα), αλλά γιατί μετά τη στροφή από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό ή απ' την αγροτική στη βιομηχανική παραγωγή, η οικογένεια έπαψε να είναι παραγωγική μονάδα, κι η ζωή από απλή και πρακτικά δύσκολη έγινε πολύπλοκη και πρακτικά ευκολότερη (ή μάλλον αυτοματοποιημένη). Κατά συνέπεια το οικονομικό έγινε (δια)προσωπικό, η εργασία από κληρονομιά και βιοπάλη έγινε "επιλογή καριέρας", και η επιβίωση από φυσική έγινε ψυχολογική. Ο Γονέας από ηγεμονικός οικονομικός παράγοντας έγινε φιγούρα εξουσίας με ψυχολογικό βάρος, που η παραγωγή / η οικονομική απολαβή δεν αντισταθμίζει πια. (Αυτό ισχύει και στην Ελλάδα όπου η στροφή δεν έγινε ποτέ ουσιαστικά και ολοκληρωμένα και η "βιομηχανία" μας είναι αυτή του χρέους και των υπηρεσιών.) Όταν η οικογένεια δεν σου δίνει κάποιον τίτλο, περιουσία ή κοινωνικό ρόλο, ποια είναι η κληρονομιά της; Όταν η κουλτούρα δίνει έμφαση στην ανεξαρτησία και το προσωπικό επίτευγμα, ο γονέας λέει "Γίνε ανεξάρτητος - όμως με τον τρόπο που σου δείχνω εγώ", ενώ η οικονομία δίνει όλο και λιγότερες ευκαιρίες για όλα αυτά, προκαλείται μια τεράστια εσωτερική σύγκρουση που κάπως πρέπει να εκτονωθεί, κάποιος πρέπει να "φταίει". Όταν η οικογένεια αλλάζει ως θεσμός και ως "φροντιστής" χάνει την καθολική ισχύ της, και η εφηβική επανάσταση πνίγεται, τι μένει για φιγούρα εξουσίας; Το κράτος.

Κι όταν δεν επαναστατείς ούτε στους γονείς σου, ούτε στο κράτος σου, όταν αδυνατείς να απογαλακτιστείς και ακόμα προσδοκείς κάποια απολαβή (ένα διαμερισματάκι, ένα επιδοματάκι, ένα βυσματάκι κλπ), τι μένει; Τα κράτη των άλλων.

Κάπως έτσι στον 21ο αιώνα έχεις μεσήλικες ανθρώπους - αιώνιους εφήβους να χαίρονται που καίγεται η Γαλλία.

Κάποιος επιτέλους σε αυτόν τον κόσμο επαναστατεί ενάντια στην εξουσία για να μπορώ εγώ να χαίρομαι κοιτάζοντας την οθόνη μου. (Επίσης έτσι έχεις ανθρώπους να μπλέκουν σε τελείως ετερόκλητες σχέσεις γιατί και καλά "τυχαίνει", ή να κουτσομπολεύουν τα κρεβάτια των άλλων γιατί τα δικά τους είναι βαρετά - ό,τι ισχύει στην πολιτική ζωή ισχύει και στην ερωτική, φίλοι μου.) Δεν λέω πως όλα πήγαιναν καλά στη Γαλλία, λέω πως η καταστροφή δεν είναι λόγος ηδονής.

H ηδονή (κανονικά) είναι κίνητρο, όχι σκοπός, και υπάρχει για να εξυπηρετεί την δημιουργία, όχι την καταστροφή. (Δεν τον γλυτώσαμε τον Φρόυντ εν τέλει) Καλή Κυριακή φίλοι μου ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους