Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΙΓΛΗΣ Γεννήθηκε στην Σαμαριά Σφακίων το 1901 ή 2. Ο πολυτάραχος και περιπετειώδης βίος του απαιτεί πολλά βιβλία για να γραφεί.

Από το βιβλίο «ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – ΦΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΒΕΝΤΕΤΕΣ», εις το οποίο η ιστορία του Θ. Βίγλη περιλαμβάνει πενήντα σελίδες, παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα και δύο βίντεο.

Τα βίντεο προέρχονται από αφηγήσεις του αντάρτη Γιάννη Μανούσακα από τον Άγιο Κωνσταντίνο Ρεθύμνης, Σφακιανής καταγωγής, ο οποίος είχε συναντήσει τον Θεόδωρο Βίγλη δύο φορές το 1947.

********* ΓΡΑΦΕΙ Ο Κ.Ι. ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Θ. ΒΙΓΛΗ : Ήταν πολύ αποφασιστικός άνθρωπος, αληθινό παλληκάρι, ένας γνήσιος κλέφτης, όπως ήταν οι πραγματικοί κλέφτες επί τουρκοκρατίας, αλλά με πολύ ανθρωπιά και μεγάλη φιλοξενία.

Αυτόν τον άνθρωπο λοιπόν τον είδα μια μέρα το 1943 με 5-6 άνδρες ακόμη να λαλούν ένα κοπάδι αίγες περίπου 500,στην τοποθεσία «Μπουκελάσι». Βρισκόμουνα λίγο πιο πάνω και κατέβηκα εκεί και του λέω: «Τι είναι αυτά τα πράματα ντάντο (νονέ);» Τον έλεγα ντάντο γιατί ένας Βίγλης είχε βαπτίσει τον αδελφό μου τον Μανώλη. ( σ.σ. ο Πατεράκης Κ. ήταν τότε 23 ετών και ο Βίγλης Θ. ήταν τότε 42 ετών) «Εξεκουράδωσες αυτόν που τα είχε». « Εγώ φιλιότσο», μου λέει, «είμαι τιμωρός, από παέ και πέρα (προς τα Σφακιά), πεινούνε ούλοι.

Θα τσοι πάω στον «Πρινιά» (τοποθεσία στη Σαμαριά) να τρώει ούλος ο κόσμος.

Από παέ κι οπίσω στο Σέλινο, δεν πεινούνε.

Έχουν απ’ ούλα». Αργότερα (μετά από καιρό) τον βλέπω πάλι στο ίδιο μέρος με 3-4 άτομα να λαλούν 3 γελάδια.

Πάω πάλι κοντά και του λέω : «Μα ντάντο και βούγια κλέφτεις;» «Εγώ φιλιότσο θα τα πάω στα «Ποριά» να καλλουργήσω το κάμπο και να βάλω πατάτες για να τρώει ούλος ο κόσμος».

……….. Όταν λοιπόν φτάσαμε στα Ποριά , είδαμε τις πατάτες, όπως γράφω πιο πάνω.

Αυτός είχε σκοτώσει ένα τράγο, τον είχε βράσει μέσα σ’ ένα αρμεγάρι, και μέσα στο ζωμό του κρέατος, είχε βράσει όλο τ’ αρμεγάρι πατάτες.

Του λέω: «ντάντο τόπες και το ‘καμες βλέπω». «Φιλιότσο, μου λέει, όποιος περάσει από έπα, πρέπει να φάει γιατί διανύει μεγάλες αποστάσεις.

Θέλω να ξέρεται πως έπε ούλα τα έχνη που είναι στο φαράγγι είναι δικά μου.

Κι όντε θα περνάτε να σκοτώνετε να τρώτε». Του λέω: «Δε δικά (φθάνει) που μας κάνετε τραπέζι, παρά θα σκοτώνομε κιόλας». Για μένα ο Βίγλης ο Θοδωρής ήταν ένα αληθινό παλληκάρι, ένας καλός πατριώτης. ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΚΕΡΑΜΕΙΩΝ (ΠΑΝΑΓΙΑΣ) Στη μάχη των Κεραμειών στις 12/11/1944, ο Μέραρχος Γρ. Κοντεκάκης είχε τρείς υπασπιστές, τον Ροσμαρή τον Λευτέρη από τα Ροδωπού, τον Γιακουμάκη το Στέλιο από τα Καθιανά Ακρωτηρίου και τον Θ. Βίγλη από τη Σαμαριά.

…………….. Στη συνέχεια του ανετέθει άλλη δύσκολη αποστολή, νότια του σπήλιου του «Χαλασμένου» στο «Κλεφτοπέραμα». Εκεί 4 Γερμανοί, είχαν στήσει ένα οπλοπολυβόλο πίσω από ένα τεράστιο βράχο (βόλακα) και ζόριζαν τους αντάρτες.

Ένα – ένα σκότωσε τους τρείς στρατιώτες, από μια τεράστια απόσταση, περίπου 600 + μέτρα με διόπτρα και στη συνέχεια το οπλοπολυβόλο, το παράλαβε ο Γερμανός αξιωματικός.

Την επομένη που περνούσε απ’ εκεί, ο Μανώλης Τζαγκαράκης και ο αξιωματικός κείτονταν εκεί, ανάσκελα με μια σφαίρα στο βυζί. ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ ΤΑ ΓΡΑΜΕΝΑ….. Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΕΙΑ ΕΓΙΝΕ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1944, ΟΠΟΥ Ο ΒΙΓΛΗΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1947, ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΝΕΚΡΟΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ. ΡΙΖΙΤΙΚΟ Όμορφο νιό εζύγωνε ο Χάρος στη Μαδάρα κι ήταν ο νιός ογλήγορος κι ο Χάρος κουρασμένος…. Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 1947 Στη Λακκιώτικη Μαδάρα, στο «Βρυσί» (φαράγγι), είχαν μείνει κάποια λίγα γιτσικά του Βίγλη και πήγαν με το Κ. Δ. Βουράκη να τα πιάσουν.

Κατά τις πρωίνες ώρες, της Τετάρτης 12ης Νοεμβρίου 1947, 25 περίπου ΜΑΥδες Λακκιώτες, καλώς οπλισμένοι, καλώς πληροφορημένοι προφορικώς, κύκλωσαν την περιοχή και έστησαν ενέδρες σ’ όλα τα μονοπάτια γύρω από τα σπιτάκια του Καντιδάκη όπου είχαν διανυκτερεύσει την Τρίτη 11 Νοεμβρίου 1947, το βράδυ ο Βίγλης με το Βουράκη.

Ο πληροφοριοδότης δεν πήγε μαζί τους. Ο Βίγλης και ο Κ. Δ. Βουράκης, την άλλη μέρα το πρωί αμέριμνοι περπατούσαν υποχρεωτικά μέσα στο μονοπάτι, καθ’ όσον ο Βίγλης τραβούσε δύο κατσίκια με σχοινί και είχε το όπλο χιαστί.

Μόλις έστριψαν ανατολικά από το λάκκο και ανέβηκαν στο υψωματάκι, όπως πήγαινε το μονοπάτι, που οδηγούσε στου Ζουρίδη το μητάτο, απροειδοποίητα άρχισαν να τους βάζουν. (τις εκ των πολλών αφηγητών μου είπε: λεπτομέρειες δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι τους άρχισαν χωρίς να τους μιλήσουν…) Τον Βίγλη τον έτρεμαν, ήταν γνωστό τοις πάση, ότι ήταν η κορυφή των σκοπευτών.

Στα αγρίμια και στις αίγες, έριχνε στο κεφάλι.

Την πρωία της 12/11/1947, εις το «κεφαλάκι» (λοφάκι), δυτικά, πάνω από το σπιτάκι του Γιαννακάκη, εβλήθη και ετραυματίσθει πρώτα με συμβατικό πολεμικό όπλο, και στη συνέχεια με οπλοπολυβόλο μπρεν και εφονεύθει ο Θ. Ρ. Βίγλης. Ο Κ. Δ. Βουράκης, γλύτωσε τυχαία, καθ’ όσον η ριπή που φόνευσε τον Βίγλη, έκανε κομμάτια το πηλοτσίκαλο, που με ένα σύρμα, ο Βουράκης του είχε δέσει τα αυτιά, για να το κρατά.

Έμεινε στα χέρια του το σύρμα με τα δύο αυτιά.

Σαφώς τον Βουράκη δεν ήθελαν να τον φονεύσουν, άλλωστε είχε και άλλους πέντε αδελφούς……….. Απ’ ότι λέγεται, ο Βίγλης πρόλαβε και έριξε λίγους πυροβολισμούς πριν η ριπή του μπρεν τον τραυματίσει θανάσιμα και του σπάσει και το μάουζερ.

Από τις 5 σφαίρες που παίρνει το μάουζερ είχε μείνει μία μέσα στο όπλο……… Μετά το φόνο ΜΑΥδες πλησίασαν τον νεκρό και ο ΜΑΥς Ν.Ζ. ρώτησε τον Κ. Δ. Βουράκη που ήταν συγγενείς : « Τση Φροσύνης είσαι μωρέ;» και ο Κ. Δ. Βουράκης του απάντησε: «αυτό σε νοιάζει μωρέ, είντα σας έκαμε μωρέ, γιάντα εσκοτώσετε τούτο τον άθρωπο; που είχε βοηθήσει και σώσει πολύ κόσμο»……

***************** Ανευρέθηκαν στο «κεφαλάκι» (πέτρινο λοφάκι) της δολοφονίας πάνω από το σπιτάκι Γιαννακάκη. (δυτικά 5,00μ, κεραμικό τεμάχιο από το πηλοτσίκαλο, και ένα κέρμα το οποίο προφανώς έπεσε από τη τσέπη του νεκρού, κατά τη διαδικασία της επί τόπου ταφής.

Οι συγγενείς του σκοτωμένου, έμαθαν από ένα γαμπρό Λακκιώτη, εκ Σελίνου (Π…), ο οποίος συμμετείχε στην ομάδα ΜΑΥδων των Λάκκων, με κάθε λεπτομέρεια ποιοί ήταν οι λοιποί συμμετέχοντες στην ομάδα εκτέλεσης του Θεόδωρου Βίγλη.

Όπως ήταν δεδομένο για την εποχή εκείνη, η βεντέτα μόλις είχε αρχίσει.

Δυστυχώς έχασαν την ζωή τους πολλοί αθώοι άνθρωποι.

Όπως έχω γράψει, με τον θάνατο ενός προσφιλούς ατόμου, του μυαλό θολώνει και η λογική παύει.

Αυτός που αποφάσισε το φόνο σαφώς και τότε δεν σκέφτηκε ότι άνοιγε τις πύλες της κολάσεως.

Προφανώς σκέφτηκε και αυτός, όπως και πολλοί άλλοι ότι θα περάσουν το φόνο για πολιτικό, καθόσον κατά την διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου στην Κρήτη ΠΟΛΛΟΊ βρήκαν ευκαιρία να λύσουν ότι διαφορές είχαν σε γυναικοδουλειές, ζωοκλοπές, οικογενειακά, περιουσιακά, κλπ. Ο Βίγλης στον Εμφύλιο δεν συμμετείχε, ήταν όμως φιλόξενος και όποιος περνούσε από τα Ποριά τον φιλοξενούσε : αντάρτες, ΜΑΥδες, στρατός, χωροφύλακες, ξένοι, κλπ.

Το θέμα είναι ότι για δέκα ψοφές (προβατίνες όπως τις λένε ειρωνικά οι κτηνοτρόφοι) δεν φονεύεις έναν άνθρωπο.

Όμως δεν ήταν αυτό η ουσία αλλά κάτι βαθύτερο : η υπεροψία, η αλαζονεία και ο υπέρμετρος εγωισμός του : ΠΟΙΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΟΜΑΛΟΥ.

Ιστορικά είναι καταγεγραμμένα – από την εποχή των Ενετών – τα φονικά και τα μακελειά όπου γίνονταν στον Ομαλό.

ΒΛΕΠΕ «ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ»!!!!. Το οποίο είναι ένα ριζίτικο βεωτέτας.

Υπάρχουν δύο περιοχές στο Νομό Χανίων, όπου εκ της αλαζονείας και του υπέρμετρου εγωισμού, εκ του οποίου διακατέχονται οι κάτοικοι, διεκδικούν αμφότερες, μέχρι και « την δημιουργία του πλανήτη». Ξενιτεμένος ήμουνε τώρα σαράντα χρόνια Πήγα στα όρη τα Λευκά, στις Σφακιανές Μαδάρες κι όλα τα βρήκα σκοτεινά και μαυροφορεμένα.

Που είναι ο Βίγλης Σφακιανοι ο Θόδωρος ο Βίγλης; Τα ΄γρίμια τον φιλοξενούν; Μην το ν ε πήρε ο Χάρος; Που είναι ο Βίγλης Σφακιανοί; Ο Θόδωρος ο Βίγλης; Παύλος Βαρδουλάκης ΤΑ ΑΓΡΙΜΙΑ ΤΟΝ ΕΚΛΑΨΑΝΕ, ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΙ ΟΙ ΖΑΡΕΣ, ΚΙ ΧΑΣΑΝΕ Τ’ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥΣ, ΟΙ ΣΦΑΚΙΑΝΕΣ ΜΑΔΑΡΕΣ. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ «ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – ΦΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΒΕΝΤΕΤΕΣ»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους