Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας καθηγητής μου στο μεταπτυχιακό του οποίου το αντικείμενο είναι η εφαρμοσμένη γλωσσολογία μας ανέφερε στο μάθημα πως η αντίληψη που έχει η κοινωνία για μία γλώσσα ή έναν πολιτισμό επηρεάζει και την στάση μας απέναντι σε αυτή τη γλώσσα ή πολιτισμό και ότι σύμφωνα με έρευνες αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους για τους οποίους πολλά ζευγάρια Αλβανών μεταναστών της δεκαετίας του '90 δεν μιλούσαν αλβανικά στα παιδιά τους.

Έπειτα από αυτήν την πληροφορία, που απλά μου επιβεβαίωσε τις αναλύσεις που έκανα, ξεπήδησε από το μυαλό μου μία μνήμη.

Ήμουν νομίζω στην τρίτη ή τετάρτη δημοτικού (δυσκολεύομαι να θυμηθώ ακριβώς) και είχαμε επιστρέψει από την Αλβανία έπειτα από τις διακοπές του Πάσχα στο σχολείο στη Σκιάθο.

Με θυμάμαι να ανυπομονώ για εκείνο το "σκέφτομαι και γράφω" που μας περίμενε πάντα μετά τις διακοπές.

Ήθελα να γράψω για τα άλογα του θείου, τα πρόβατα του παππού, την φοβερή ησυχία του βουνού και το τρομερό κρύο, το ποτάμι που έπρεπε να περάσουμε από μέσα του για να φτάσουμε στο χωριό, το μουλάν που παίζαμε όταν κοβόταν το ρεύμα, την καρυδιά έξω στο προαύλιο του σπιτιού, τα καλαμπόκια που ψήσαμε γύρω από τη φωτιά, τις πυγολαμπίδες που κυνηγούσαμε στο σκοτάδι και τις συνταγές της γιαγιάς μέσα στο βούτυρο.

Ήθελα να μοιραστώ όλες εκείνες τι εικόνες από το χωριό, να τις διαβάσω μετά -όπως συνηθίζαμε να κάνουμε στην τάξη-, και να ακούσουν οι φίλοι μου πόσο όμορφο ήταν και το δικό μου χωριό.

Το μόνο που θυμάμαι από εκείνη τη μέρα ήταν η ερώτηση ενός συμμαθητή μου: "Και πού κοιμόσασταν;" Με είχε ξαφνιάσει αυτή η ερώτηση και του είχα απαντήσει απευθείας με όλη την παιδική φυσικότητα που διέθετα. "Στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου". "Έχετε και σπίτια στην Αλβανία;" συνέχισε εκείνος "μα φυσικά, πού νομίζεις ότι μέναμε εκείνες τις δύο εβδομάδες;" απάντησα εγώ. "Η μαμά μου έχει πει πως η Αλβανία είναι ένα μεγάλο χωράφι με σκηνές, δεν έχουν σπίτια ούτε κουζίνα, ούτε τουαλέτα" απάντησε με την ίδια παιδική φυσικότητα εκείνος.

Και κάπου εδώ σταματάει η μνήμη μου.

Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο πέρα από εκείνες τις πρώτες σκέψεις που άρχισαν να τριγυρίζουν στο μυαλό μου.

Άρχισα να αναρωτιέμαι τι εικόνα είχαν οι φίλοι μου για το χωριό μου η οποία δεν ανταποκρινόταν καθόλου στην πραγματικότητα και πόσο μάλλον σε όσα είχα καταγράψει σε εκείνο το υπέροχο "σκέφτομαι και γράφω". Συνήθως λέμε πως τα αρνητικά βιώματα καταλαμβάνουν δυσανάλογο χώρο μέσα μας, έναντι των θετικών.

Άρχισα, λοιπόν, να σκαλίζω τη μνήμη μου για να αντισταθμίσω το συναίσθημα κι επειδή είμαι από αυτές που δυσκολεύονται να πετάξουν πράγματα ξετρύπωσα από το μαγικό σεντούκι των παιδικών μου χρόνων τα γράμματα της φίλης μου της Έλενας.

Θυμήθηκα, διαβάζοντάς τα, πως από εκείνη τη μέρα και για ένα μεγάλο διάστημα η Έλενα κι εγώ ανταλλάσαμε ποιήματα και ζωγραφιές με ρυάκια, ποτάμια, πεταλούδες και μαγεία που έκλειναν πάντα με ένα "σ'αγαπώ πάρα πάρα πολύ, είσαι η καλύτερή μου φίλη". Σήμερα, 26 περίπου χρόνια μετά από αυτές τις μνήμες η Despoina Mitsiali, η Ilirida Musaraj κι εγώ προτείνουμε στο Εθνικό Θέατρο / National Theatre of Greece το δίγλωσσο θεατρικό εργαστήριο πλατεία/sheshi κι εκείνο προς τιμήν του το στηρίζει και το συμπεριλαμβάνει στα θεατρικά του εργαστήρια. κι έτσι την Πέμπτη 22 Οκτώβρη ξεκινάμε αυτό το νέο ταξίδι συναντήσεων και σας προσκαλούμε να επεξεργαστούμε καλλιτεχνικά τις πλατείες που έχουμε βρεθεί μαζί ή μόνοι, να παίξουμε όπως τότε που ήμασταν μικρές, να μοιραστούμε αστείες ιστορίες από τα χωριά μας και συνταγές από τις γιαγιάδες μας, να ανταλλάξουμε βιώματα για όσα ζούμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια.

Και κάπως έτσι θα εξερευνούμε παρέα πού μπορούν να μας οδηγήσουν καλλιτεχνικά αυτές μας οι συναντήσεις.

Mezi presim! Όλες οι πληροφορίες για το εργαστήριο και κράτηση θέσης εδώ: https://www.n-t.gr/el/youngstage/education/youngadults/1015 Αν θέλεις να κάνεις drop in την Πέμπτη 22/10 για να δεις τι είναι επιτέλους αυτό το θεατρικό εργαστήριο, στείλε μου ένα μήνυμα να σε ενημερώσω!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους