Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κρινιώ Καλογερίδου (ΣΧΟΛΙΟ, με αφορμή την ελπίδα πολλών δημοσιογράφων της Αριστεράς -βλ. Λυγερός-Λακόπουλος-Βαχεβάνης-δημοσ. των εφημ.

Κόντρα-ΕφΣυν-Αυγή (και της ''εθνολαϊκιστικής Δεξιάς των Κοττάκηδων της ''Εστίας'' και της αυριανιστικής ''Δημοκρατίας'') να επενδύουν - για την ήττα του Μητσοτάκη - όχι στην νίκη των πολιτικών αντιπάλων του στις εκλογές (Ανδρουλάκη, Τσίπρα, αφού τους έχει χαμένους από χέρι), αλλά στην ανατροπή του εκ των έσω ακόμα κι αν το ποσοστό του υπερβαίνει το όριο του 25% που έθεσε ο ίδιος σε συνέντευξή του). ΚΚ (ΣΧΟΛΙΟ): κ. Λακόπουλε, δε βαρεθήκατε στα άρθρα σας να προσπαθείτε απεγνωσμένα να ''κοντύνετε'' τον Μητσοτάκη; Αν με τον όρο ''Νεομητσοτακισμό'' εννοείτε το κατόρθωμά του να προσεταιριστεί άξια λόγου στελέχη της Κεντροαριστεράς και του Κέντρου υπό την ιδεολογική σκέπη της Φιλελεύθερης Κεντροδεξιάς, αποδέχομαι τον όρο και τον χειροκροτώ γιατί ανέδειξε τον καλύτερο απ' το Μητσοτακέικο εαυτό του, δεδομένου ότι γεφύρωσε τον διχασμό και απέδειξε ότι ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ αποδεικνύεται στην πράξη κι όχι στα λόγια, αφού πέτυχε να αναβαθμίσει όσο ΚΑΝΕΙΣ την Ελλάδα οικονομικά, γεωπολιτικά, ενεργειακά και ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ!!!. Το 2027 θα είναι έτος αναβάθμισης της ελληνικής κοινωνίας, όπως ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ μπορεί να το κάνει Κανείς δεν συγκρίνεται μαζί του και γι' αυτό είναι για γέλια όσοι εξακολουθούν να μιλούν για... αντικατάστασή του εν πλω.

Δεν υπάρχει καλύτερος να αντικαταστήσει τον πολυνίκη πρωθυπουργό μας και θα 'πρεπε να τον παρακαλάμε να μείνει δια βίου πρωθυπουργός, για να κάνει την Ελλάδα όπως την ονειρευόμαστε στα πιο ψηλά πετάγματά της!!! Ο κόσμος, η πλειοψηφία των ανιδιοτελών Ελλήνων το γνωρίζει αυτό και το εύχεται!!! ΚΚ Ακολουθεί ΑΡΘΡΟ ΓΝΩΜΗΣ ΤΟΥ Γ. ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ-ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ.. ''ΝΕΟΜΗΤΣΟΤΑΚΙΣΜΟ'' Γιώργος Λακόπουλος (Άρθρο): Παιχνίδι χωρίς νικητή το προσωπικό crash test Ανδρουλάκη -Τσίπρα.

Μόνο το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα, μπορεί να νικήσει τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη. Ο Νεομητσοτακισμός δεν θα ηττηθεί από καμία ΕΛΑΣ, κανέναν Τσίπρα, αλλά και κανέναν Ανδρουλάκη και μάλιστα στις επόμενες, διπλές, εκλογές Πριν από τρία χρόνια μια κυρία, με προβολή στελέχους του ΠΑΣΟΚ, κατήγγειλε έναν ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ για «ξυλοδαρμό και βιασμό» – με καθυστέρηση και χωρίς το κρίσιμο στοιχείο του χρόνου και του χώρου.

Ούτε η καταγγέλλουσα, ούτε ο καταγγελθείς απασχολούν σήμερα τον δημόσιο βίο.

Αλλά τα όρια ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο δημόσιο, στο προσωπικό και το κομματικό, στη σοβαρότητα και τη σαπουνόπερα, στο νομικό και το πολιτικό θόλωσαν.

Και έτσι παραμένουν, αν κριθεί από δύο επίκαιρα περιστατικά.

Το πρώτο.

Μια άλλη κυρία που ξίνισε με τον Ανδρουλάκη και μετακόμισε στον Τσίπρα, είχε έναν διαπληκτισμό – ως θύμα μάλλον – με έναν παλιό γνωστό της, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, στα παρασκήνια μιας περιθωριακής εκπομπής και κατάφευγε στη Δικαιοσύνη εναντίον του.

Δικαίωμά της.

Αλλά με την εμπλοκή των κομμάτων τους, η διαμάχη μεταφέρθηκε στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, ως σύγκρουση ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ. Δεύτερο.

Όταν έμπειρος «γραφιάς», με επίσημη στράτευση στην ΕΛΑΣ, χρησιμοποίησε για τον επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ έναν όρο που ο ίδιος αναγνώρισε, εμμέσως, ως «λάθος» και δικαιολόγησε ως καλώς νοούμενη «προβοκάτσια» για να αναδείξει ένα πολιτικό θέμα, οι πλευρές έστησαν νέο καυγά.

Έτσι όμως τροφοδότησαν την κομπανία «Mitsotakis and friends» και τη «δημοσιογραφία της κονόμας», άφησαν τον Καρτερό και έπιασαν τον Τσίπρα ως υποβολέα του.

Αυτά – και άλλα παρεμφερή περιστατικά που έχουν πυκνώσει μετά τη ΔΕΘ – ανακυκλώνουν μια περίεργη διαμάχη δύο πολιτικών αρχηγών, που κρύβει τον εκατέρωθεν ψευδή ισχυρισμό: «πάμε για πρώτο κόμμα και κυβέρνηση» – με αντίπαλο τον Μητσοτάκη.

ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ επιδιώκουν τη δεύτερη θέση Στην πραγματικότητα αμφότεροι επιδιώκουν τη δεύτερη θέση και γι’ αυτό ως απειλή θεωρούν ο ένας τον άλλον και όχι τον Μητσοτάκη.

Απλώς η επίκλησή τους κρύβει κάποιες αλήθειες. Π.χ., «Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα», για την «ανάγκη να ηττηθεί η σημερινή κυβέρνηση» – που όντως βλάπτει δραματικά τη χώρα και την κοινωνία, για να ωφελούνται οι κάστες που προϋπήρχαν ή δημιούργησε η ίδια.

Αυτά έπρεπε να τα έχουν σκεφτεί την επομένη των εκλογών – για να μην πάμε παλαιότερα.

Διαφορετικά, μια δεύτερη αλήθεια: ο Νεομητσοτακισμός δεν θα ηττηθεί από καμία ΕΛΑΣ, κανέναν Τσίπρα, αλλά και κανέναν Ανδρουλάκη και μάλιστα στις επόμενες, διπλές, εκλογές.

Όποιος έχει μάτια βλέπει… Τροφοδότες του είναι, όχι «αντίλαλοι». Η ήττα του απερχόμενου Πρωθυπουργού, ή όποιου τον διαδεχθεί από τη ΝΔ – μόνο από το ΠΑΣΟΚ μπορεί να προέλθει. Ως ΠΑΣΟΚ.

Δηλαδή ως κόμμα που έρχεται από μακριά και μπορεί να πάει μακριά – για έναν συγκεκριμένο λόγο: παρά τις ανοησίες περί κατάργησής της, η διαχωριστική γραμμή είναι υπαρκτή στο πολιτικό σύστημα – και στην κοινωνία – και ορίζει τις εξελίξεις.Συντηρητικά Νέα Απέναντι στη Δεξιά, το ΠΑΣΟΚ είναι ο «νόμιμος κληρονόμος» της κιβωτού που περιέχει την Ιστορία της Δημοκρατικής παράταξης, επί έναν αιώνα: τον Βενιζελισμό, την πύκνωση των γραμμών του ΕΑΜ – που κατέστρεψε το ΚΚΕ με τον Ζαχαριάδη – το 53% του 1965 και το 48% του 1981.

Η συνέχεια αυτής της διαδρομής με τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015 αποδείχθηκε παρένθεση. Ο Τσίπρας ως τυπικός πολιτικός καριέρας Και ο Τσίπρας; Ας μην κρυβόμαστε: ξεκίνησε από θελκτικός αιθεροβάμων, έγινε διαχειριστής μιας κληρονομιάς που δεν του ανήκε και όταν η Δημοκρατική παράταξη τον εφοδίασε με εισιτήριο πρώτης θέσης έχασε το τρένο για την ηγεσία της.

Πλέον θεωρείται τυπικός πολιτικός καριέρας με όχι ιδιαίτερη αφοσίωση σε αρχές και κανόνες… Και επειδή δεν παύει να είναι και ένας από τους πρώην μνημονιακούς Πρωθυπουργούς δεν έχει τύχη στο ριμέικ της πρωθυπουργίας που επιδιώκει – συχνά συμμαχώντας με τον διάβολο… Ο Ανδρουλάκης; Με βιογραφικό που δεν τον καθιστά πραγματικό επίγονο του Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε του Σημίτη, είναι περισσότερο «ένας ακόμη πρόεδρος» της εποχής των ισχνών αγελάδων του ΠΑΣΟΚ.

Κι αυτός θύμα – ή αποτέλεσμα – της καταστροφικής διαχείρισης του Παπανδρέου, την οποία ο ταλαντούχος Βενιζέλος, δεν επιχείρησε καν να αλλάξει.

Πάντως, με κολλημένη ή όχι τη βελόνα του ΠΑΣΟΚ, ως επικεφαλής του ο Ανδρουλάκης δεν πέτυχε και λίγα.

Δρα με πάθος ως μαχητικός πολιτικός – αλλά του κομματικού σωλήνα.

Αλλά βρίσκεται ανάμεσα στο να κάνει τη θητεία του και να… εκτίει την ποινή του – όπως και ο… επόμενος.

Μέχρι να βρεθεί αυτός που θα προσκομίσει το κρίσιμο πιστοποιητικό των κομμάτων εξουσίας: ότι είναι πρωθυπουργήσιμος.

Με αναγνωρισμένη ηγετικότητα και πέραν των κομματικών ορίων.Πολιτικά Άρθρα Δεν είναι εύκολο. Στη Δεξιά ο Μητσοτάκης έγινε πρόεδρος της ΝΔ αλλά δεν έγινε ηγέτης της. Αναδείχθηκε Πρωθυπουργός όχι ως εμπνευστής οράματος με ηγετικό ταπεραμέντο, αλλά γιατί λειτουργώντας με απίστευτο επαγγελματισμό ως κληρονόμος, επωφελήθηκε από μια «ιστορική» ανάγκη: να επιστρέψει στην κυβέρνηση η πιο συγκροτημένη πολιτική δύναμη, μετά από την μνημονιακή περιπέτεια, τριών κυβερνήσεων διαφορετικών αποχρώσεων.

Και ίσως γιατί οι άλλοι στο κόμμα τον υποτίμησαν.

Το μοναστήρι να είναι καλά… Επειδή οι Θεοί Κοινοβουλευτισμού επιμένουν στον χρυσό κανόνα της Δημοκρατίας – την εναλλαγή στη διακυβέρνηση – και κάποια στιγμή το εκκρεμές θα αλλάξει πλευρά, αν ο Ανδρουλάκης είναι ακόμη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα γίνει και Πρωθυπουργός.

Αλλά, λόγω ΠΑΣΟΚ.

Το κόμμα θα τον φέρει στην κυβερνητική εξουσία και όχι ο ίδιος το κόμμα, α λα Ανδρέα Παπανδρέου.

Αν δεν προλάβει, το μοναστήρι να είναι καλά.

Και οι μιντιακοί και οικονομικοί παράγοντες που «κατασκευάζουν» πολιτικούς μιας χρήσης… Για τον Τσίπρα είναι πιο δύσκολο.

Το μειονέκτημά του απέναντι στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν διαθέτει οργανωμένο κόμμα με ρίζες και είναι απίθανο να αποκτήσει.

Ο ζωτικός πολιτικός χώρος του είναι περιορισμένος, χωρίς ιδεολογικό απόθεμα και πολιτικά κοιτάσματα στην κοινωνία.

Πολιτεύεται μόνο με το προσωπικό ταλέντο του και ό,τι έμεινε από το κυβερνητικό του κεφάλαιο. Ο Ανδρουλάκης μπορεί να δηλώνει «σοσιαλδημοκράτης» και «κεντροαριστερός» και να ισχύει, γιατί αυτό γράφει το οικόσημο του ΠΑΣΟΚ.

Ο επικεφαλής της ΕΛΑΣ διαμορφώνει πολιτική – ως προϊόν ιδεολογίας – διά της κοπτοραπτικής.

Αν μάλιστα ισχύει η μορφή για εθελουσία αποκοπή του από ιστορικό ρεύμα της προέλευσής του βρίσκεται στο κενό.

Δεν προβάλλει ότι είναι «αριστερός», αλλά δεν είναι και τίποτε άλλο.

Αν το ΠΑΣΟΚ έχει λόγους να περιμένει ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα» και θα ανακάμψει, ο Τσίπρας δεν έχει να περιμένει κάτι αντίστοιχο.

Πήρε ήδη ό,τι μπορεί να επιδιώκει ένας πολιτικός.

Ορισμένοι τονίζουν ότι είναι πολλά και ο τρόπος που τα έχασε τον τοποθετεί δίπλα στον Γ. Παπανδρέου: δεν μπορούσε να τα σηκώσει… Όταν στην πολιτική δαγκώνεις περισσότερο από όσο μπορείς να μασήσεις, πνίγεσαι…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους