Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είχα καταλάβει ποτέ πόσο βαρύ μπορεί να είναι μέσα μας το πένθος για ένα ζώο που χάνεις.

Έχω ζήσει και με άλλα ζώα, στο σπίτι μας υπάρχει ακόμη ένας γατούλης που αγαπώ πολύ.

Αλλά ο Ερμής ήταν πάντοτε, από την πρώτη στιγμή που τον πήρα αγκαλιά,το ζωντανό της καρδιάς μου.

Γιατί ο χαρακτήρας του ήταν τέτοιος που ήταν σαν να μου είπε «θες δεν θες, θα μ' αγαπήσεις, θες δεν θες θα ανοίξεις την καρδιά σου». Στα 13 χρόνια που ζήσαμε παρέα υπήρξε πάντα ένα καταφύγιο τρυφερότητας, καλοσύνης και ζεστασιάς, και νιώθω πως ειλικρινά πήρα από εκείνον πολύ πολύ πολύ περισσότερα από τα λίγα που του έδωσα.

Εζησα μαζί του τόσα που αξίζουν τον πόνο που νιώθω από προχθές.

Ακόμα και στο τέλος της ζωής του αισθάνομαι ότι εμένα σκέφτηκε.

Δεν με έβαλε σ´ αυτό το βάρβαρο δίλημμα στο οποίο μπαίνουν τόσοι άνθρωποι, να αποφασίσω εγώ αν θα πρέπει να σταματήσει να υποφέρει από πόνο, αρρώστια και θεραπείες.

Ταλαιπωρηθήκαμε λίγο, τρέξαμε λίγο, πονέσαμε λίγο, και ο Ερμής αποφάσισε να φύγει στο σπίτι μας.

Ετσι είχα την ευκαιρία να τον έχω αγκαλιά, να του τραγουδάω, να του λέω να μη φοβάται και να χαϊδεύω τα αυτιά του εκείνη την τελευταία στιγμή.

Όπως έκανα από την πρώτη μέρα που ζήσαμε μαζί.

Δεν ξέρω πως θα είναι η ζωή μας χωρίς εκείνον, χωρίς τις επίμονες πατούσες του να μου σπρώχνουν το χέρι για να τον χαϊδέψω, χωρίς να τον νιώθω το βράδυ στα πόδια μου, χωρίς να ανεβαίνει στον νεροχύτη για να πιει νερό κάθε φορά που με έβλεπε κοντά στη βρύση, χωρίς να βλέπω την κόρη μου να του βάζει φαγητό, να παίζει και να κοιμάται μαζί του.

Δεν ξέρω πως θα είναι το σπίτι, που ήδη δεν με χωράει από προχθές, χωρίς όλες αυτές τις μικρές συνήθειες που αποκτήσαμε αυτά τα 13 χρόνια.

Ξέρω πως ένιωσα μια αγάπη γι' αυτό το ζωντανό που περνάει στο επέκεινα και πως με πικραίνουν όλες εκείνες οι φορές που ξεστόμισα κάτι όπως «Κατέβα λίγο από πάνω μου ρε Ερμάκο.

Να κάνω ένα τσιγάρο ρε φίλε». Θα ήθελα πραγματικά πολύ να πιστεύω πως οι ψυχές των ανθρώπων και των ζώων που έζησαν μαζί κάπως κάπου ξανασυναντιούνται.

Αλλά δυστυχώς δεν πιστεύω σ' αυτό.

Η εικόνα όμως που θέλω να έχω για τον Ερμή, είναι να περπατάει σε ένα πελώριο ουράνιο τόξο και τριγύρω του να υπάρχουν λιχουδιές, βρύσες που τρέχουν καθαρό κρύο νερό, παιχνίδια, κεραμίδια να ξαπλώνει και να λιάζεται, και πεταλούδες που κάθονται κάπου κάπου στο κεφάλι του.

Η να τον σκέφτομαι όπως σ' αυτή τη φωτογραφία.

Ο ήλιος να του ζεσταίνει τη μούρη όσο μυρίζει έναν βασιλικό. Αντίο Ερμάκο μου.

Ελπίζω η γατίσια πελώρια καρδούλα σου να ήξερε πόσο σημαντικός υπήρξες για όλα τα πλάσματα που ζήσαμε μαζί σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους