✝️ Η ΜΙΛΟΥ, Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΦΙΛΟΖΩΙΑ ΚΑΙ Η (ΑΠ)-ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ "Όταν μια κοινωνία συγκινείται για ένα ζώο, αλλά συχνά ξεχνά τον άνθρωπο, μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε τι πραγματικά σημαίνει...

Πλήρες Κείμενο:

✝️ Η ΜΙΛΟΥ, Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΦΙΛΟΖΩΙΑ ΚΑΙ Η (ΑΠ)-ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ "Όταν μια κοινωνία συγκινείται για ένα ζώο, αλλά συχνά ξεχνά τον άνθρωπο, μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε τι πραγματικά σημαίνει αγάπη;" «Τα καημένα τα ζώα Θεό έχουν τον άνθρωπο! Όπως εμείς ζητούμε βοήθεια από τον Θεό, έτσι κι εκείνα καταφεύγουν στον άνθρωπο. ... Είναι καλύτερα στους τρόπους από τους αναίσθητους ανθρώπους, διότι αγοράζονται και από πονόψυχους και από άσπλαχνους και υποτάσσονται αδιάκριτα και εργάζονται σκληρά και υπομένουν.» ☦️ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης~ Με αφορμή την πρόσφατη απώλεια της Μιλού και τη βαθιά θλίψη του Γρηγόρη, αλλά και την τεράστια συγκίνηση που εκφράστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα ήθελα να καταθέσω έναν ευρύτερο προβληματισμό.

Όχι για να αμφισβητήσω τον πόνο ενός ανθρώπου που έχασε ένα πλάσμα που αγαπούσε, ούτε για να υποτιμήσω την αγάπη προς τα ζώα.

Ο πόνος είναι προσωπικός και κανείς δεν δικαιούται να τον χλευάζει.

Το ερώτημα, όμως, είναι τι αποκαλύπτουν οι αντιδράσεις μας για τις αξίες της κοινωνίας μας.

Σήμερα, για την κακοποίηση ενός ζώου, το διαδίκτυο μπορεί να ξεσηκωθεί μέσα σε λίγα λεπτά.

Οργή, καταγγελίες, χιλιάδες σχόλια, απαιτήσεις για τιμωρία, δημόσια καταδίκη και πολύ σωστά θα πει κάποιος, η κακοποίηση των ζώων είναι πράξη απάνθρωπη και πρέπει να αντιμετωπίζεται με αυστηρότητα.

Την ίδια στιγμή, όμως, πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους αναρωτιούνται τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών μας; Πόσοι ηλικιωμένοι γονείς περνούν τις τελευταίες τους ημέρες σε γηροκομεία, περιμένοντας μάταια μια επίσκεψη; Πόσοι ασθενείς αντιμετωπίζονται ως βάρος, πόσοι μοναχικοί άνθρωποι εγκαταλείπονται στη σιωπή και πόσοι γονείς καταλήγουν να πεθαίνουν χωρίς να κρατούν το χέρι του παιδιού τους; Επίσης φανταστείτε πώς μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος που έχασε σήμερα το παιδί του, τον σύζυγο, τη σύζυγό του ή τη μητέρα του και, μέσα στον αβάσταχτο πόνο του, βλέπει το διαδίκτυο να κατακλύζεται από αναρτήσεις και εκδηλώσεις θλίψης για την απώλεια ενός ζώου.

Δεν φταίει εκείνος που θρηνεί για τη Μιλού, ούτε χρειάζεται να συγκρίνουμε τις απώλειες για να αποφασίσουμε ποιος δικαιούται να πονά περισσότερο.

Αλλά ας αναλογιστούμε πόσοι άνθρωποι πενθούν σιωπηλά, χωρίς να τους προσφέρει κανείς μια αγκαλιά, έναν λόγο παρηγοριάς ή έστω λίγα λεπτά από τον χρόνο του.

Πόσο εύκολα εκφράζουμε τη συγκίνησή μας δημόσια και πόσο δύσκολα στεκόμαστε δίπλα σε έναν άνθρωπο που υποφέρει πραγματικά; Πέρα από αυτό υπάρχει μια ακόμη αντίφαση που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.Για ένα παραμελημένο κουτάβι η ένα μικρό γατάκι μπορεί να ξεσηκωθεί όλο το διαδίκτυο, ενώ η έκτρωση(η εκουσία δολοφονία ενός εμβρύου)συχνά παρουσιάζεται ως μια συνηθισμένη επιλογή, χωρίς ουσιαστική συζήτηση για την αξία της αγέννητης ανθρώπινης ζωής.Ασφαλώς, οι γυναίκες που αντιμετωπίζουν δύσκολες εγκυμοσύνες χρειάζονται κατανόηση, στήριξη, ουσιαστική βοήθεια και όχι διαπόμπευση.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το ηθικό ερώτημα γιατί η προστασία της ζωής προκαλεί τόσο διαφορετικές αντιδράσεις ανάλογα με το ποια ζωή βρίσκεται μπροστά μας; Πώς γίνεται να απαιτούμε προστασία για κάθε ανυπεράσπιστο ζώο, αλλά να αντιμετωπίζουμε ως ενοχλητικό τον προβληματισμό για το αγέννητο παιδί;Όταν η ευαισθησία μας επιλέγει ποιες ζωές αξίζουν την προστασία της, μήπως έχουμε πάψει να αντιλαμβανόμαστε την ίδια την αξία της ζωής; Για την Ορθόδοξη πίστη, ο άνθρωπος είναι πλασμένος «εξ άκρας συλλήψεως» και «κατ’ εἰκόνα Θεού». Η αξία του δεν εξαρτάται από την ηλικία, την υγεία, τη χρησιμότητα ή το πόσο εύκολη είναι η φροντίδα του.Το αγέννητο παιδί, ο ηλικιωμένος με άνοια, ο ασθενής που δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και ο μοναχικός άνθρωπος δεν αξίζουν λιγότερο επειδή είναι ευάλωτοι ή απαιτούν θυσίες.

Τέλος ας μην ξεχνάμε κάτι θεμελιώδες ένα παιδί δεν είναι κατοικίδιο και ένα κατοικίδιο δεν είναι άνθρωπος.

Η αναγνώριση αυτής της διαφοράς δεν υποτιμά τα ζώα αλλά απλώς τη μοναδικότητα της ανθρώπινης ζωής και την ιερότητα της ευθύνης που συνοδεύει την πατρότητα, τη μητρότητα και την οικογένεια.Δεν είναι όλοι οι φιλόζωοι ίδιοι, όπως δεν είναι όλοι οι γονείς υποδείγματα ανθρωπιάς.

Το ζήτημα δεν είναι να καταδικάσουμε τη φιλοζωία, αλλά να προβληματιστούμε για μια νοοτροπία που, ακόμη κι όταν ξεκινά από γνήσια αγάπη, μπορεί να οδηγήσει στην εξίσωση ανόμοιων πραγμάτων και τελικά στην υποτίμηση της ανθρώπινης φύσης. Ο Άγιος Παΐσιος αγαπούσε όλα τα ζώα και μας δίδαξε την ευσπλαχνία προς αυτά.

Η ευσπλαχνία, όμως, δεν μπορεί να σταματά εκεί όπου αρχίζει ο άνθρωπος.

Βέβαια δεν χρειάζεται να αγαπήσουμε λιγότερο τα ζώα.

Χρειάζεται όμως να πάψουμε να αγαπάμε λιγότερο τον άνθρωπο.Γιατί η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι κάποιος θρηνεί για τη Μιλού αλλά να ζούμε σε μια κοινωνία που συγκινείται μπροστά σε μια οθόνη, αλλά αδιαφορεί για τον γονιό που γερνά μόνος, για τον ασθενή που εγκαταλείπεται και για τον συνάνθρωπο που υποφέρει σιωπηλά.

Μια κοινωνία που μπορεί να εξαντλεί την οργή της για την κακοποίηση ενός ζώου, αλλά να μην βρίσκει την ίδια δύναμη για να υπερασπιστεί τον αδύναμο άνθρωπο.

Που μιλά διαρκώς για αγάπη, αλλά δυσκολεύεται να αναλάβει το κόστος της έμπρακτης φροντίδας.

Ας σεβαστούμε, λοιπόν, τον πόνο του Γρηγόρη για τη Μιλού.

Αλλά ας μη φοβηθούμε να θέσουμε το ουσιαστικό ερώτημα που κρύβεται πίσω από αυτήν τη συζήτηση. ✝️ «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». (Ματθ. 22, 39) Η αληθινή ευαισθησία δεν αποδεικνύεται μόνο από το πόσο έντονα συγκινούμαστε για εκείνους που αγαπάμε, αλλά από το αν αναγνωρίζουμε την αξία κάθε ανθρώπου, ακόμη κι όταν η φροντίδα του απαιτεί από εμάς κόπο, ευθύνη και θυσία.Το μεγαλύτερο ερώτημα λοιπόν της εποχής μας είναι μήπως, στην προσπάθειά μας να αποδείξουμε πόσο φιλόζωοι γίναμε, ξεχάσαμε τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους