Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διονύση μου 33 χρόνια μετά την φυγή σου, εμείς εδώ στεκόμαστε ξανά μπροστά στην απουσία σου.

Όχι γιατί πρέπει, αλλά επειδή θέλουμε.

Μα σήμερα δεν θέλω να μιλήσω μόνο για την απουσία.

Θέλω να πω για το δώρο που ήσουν για εμάς.

Για την φωνή σου που σαν καμωμένη από ζεστό βελούδο, έχει την χαρισματική δύναμη να γλυκαίνει την απουσία και να συντροφεύει την μοναξιά.

Έδινες στους στίχους κάτι από την δική σου βαθιά συναισθηματική διάσταση.

Σπάνιος ταξιδιώτης της ζωής, γεμάτος χαρίσματα που ήξερες να τα κάνεις αγκαλιά και ευλογία.

Μπροστά σου ανοίγονταν δρόμοι που όμως δεν πρόλαβες να διαβείς.

Έμεινες στην μέση της διαδρομής με τα όνειρα ακόμα ζωντανά, με τα φτερά ανοιχτά και τόσα "θα" να περιμένουν να γίνουν πράξη.

Μα κάποιες φορές οι πιο σκληρές σελίδες γράφονται εκεί που περιμένουμε την χαρά.

Τα ανοιχτά φτερά σου πλέον είχαν κατεύθυνση προς τον ουρανό.

Λιγο πριν την σιωπή έλαβες το μοναχικό σχήμα.

Σαν να ήξερες πως η επίγεια διαδρομή σου λιγόστευε και θέλησες να σταθείς πιο κοντά στο φως που αναζητούσες.

Τα τραγούδια σου έδωσαν την θέση τους σε μια εσωτερική μελωδία.

Ίσως αυτό να ήταν το πιο μεγάλο σου τραγούδι που όμως δεν ακούστηκε στην σκηνή.

Ακούστηκε στην σιωπή σαν προσευχή και η φωνή σου είχε στραφεί στον ουρανό.

Κι αν εκεί πάνω υπάρχει τραγούδι, τότε σίγουρα ακούγεσαι ξανά, μόνο που τώρα δεν τραγουδάς για μας, αλλά για τους αγγέλους και τον Θεό που τόσο αγάπησες.

Διονύση μου δεν σε έζησα.

Δεν μοιράστηκα μαζί σου ούτε μια στιγμή από εκείνες που οι άνθρωποι κρατούν αργότερα σαν πολύτιμες αναμνήσεις.

Δεν ξέρω πόσα όνειρα πρόλαβες να κάνεις.

Δεν ξέρω πόσες φορές φοβήθηκες, πόσες χάρηκες, πόσες φορές ένιωσες μόνος.

Μα σε γνώρισα αλλιώς.

Μέσα από την φωνή σου που έχει έναν τρόπο να περνάει μέσα μου.

Σε ένιωσα ίσως γιατί μέσα της υπάρχει κάτι από σένα που δεν μπορεί να κρυφτεί.

Κάθε φορά που σε ακούω, έχω την παράξενη αίσθηση πως ανοίγει μια πόρτα που οδηγεί σε σένα.

Και μπαίνω... Ο χρόνος κάνει πίσω και μένεις εσύ.

Νέος, όμορφος, αθόρυβα φωτεινός μ' εκείνη την φωνή που δεν παλιώνει.

Δεν διαλέγουμε πάντα ποιοί άνθρωποι θα μας αγγίξουν.

Κάποιους τους φέρνει η ζωή μπροστά μας.

Κάποιους ένα τραγούδι.

Κι αν δεν σταθήκαμε ποτέ κάτω απ' τον ίδιο ουρανό, είμαι τυχερός που συνάντησα το φωτεινό σου ίχνος.

Εκεί ψηλά που δεν υπάρχουν αποχαιρετισμοί ας συνεχίσουν τα φτερά σου να σε πηγαίνουν όλο και πιο κοντά στο φως.

Κι εμείς εδώ, θα σε κρατάμε στην καρδιά μας ζεστά και τρυφερά, σαν όνειρο γλυκό που δεν τελειώνει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους