Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και τώρα που δεν ακροπατάμε πια; «Παλιά μας μισούσαν και μπορούσαμε να λέμε ότι μας μισούν εξαιτίας της έλλειψης ορατότητας, γιατί κρυβόμασταν στα υπόγεια και παλεύαμε να γίνουμε ορατοί.

Και τώρα, που μας βλέπουν και πάλι μας μισούν;» Στα τελευταία λεπτά του “Tip Toe”, της νέας μίνι σειράς 5 επεισοδίων που υπογράφει ο Ράσελ Τ. Ντέιβις των “Years & Years” και “It’s A Sin”, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Άλαν Κάμινγκ οδηγείται (καλό είναι να μην γνωρίζετε τίποτα σχετικό) στο πιο ρεαλιστικά και σοκαριστικά πεσιμιστικό και σκοτεινό φινάλε της πρόσφατης μνήμης μου.

Έχει προηγηθεί μια ιστορία (κυριολεκτικά) της διπλανής πόρτας, που εκτυλίσσεται στο σύγχρονο Μάντσεστερ, από αυτές που μόνο η βρετανική μυθοπλασία ξέρει να προσφέρει: τραμπισμός, incels, manosphere, διαδικτυακή σεξεργασία, κοινωνική πίεση και στερεοτυπική ματσίλα, ψεκ θεωρίες συνωμοσίας και ψυχολογία του όχλου, TERF και τρανς δικαιώματα, κάζουαλ καθημερινοί φασισμοί που έχουν πλέον (επανα)κανονικοποιθεί πλήρως και η βαθιά ριζωμένη ομοτρανσφοβία που δεν εκριζώνεται όσοι νόμοι κι αν περάσουν.

Όλα αυτά όχι ως checkboxes αλλά χωνεμένα οργανικά σε ένα καταπληκτικό ψυχολογικό θρίλερ με ρυθμούς πολυβόλου, που σκηνοθετεί ο Πίτερ Χορ, ο οποίος είχε υπογράψει σκηνοθετικά, εκτός του “It’s A Sin”, και *εκείνο* το επεισόδιο του “The Last of Us” όπου μας είχε κοπεί η ανάσα απ’το κλάμα.

Ο μάλλον υποτιμημένος Ντέιβιντ Μόρισεϊ υφαίνει έναν τρομερά περίπλοκο χαρακτήρα και ο Άλαν Κάμινγκ επιτέλους διαπρέπει σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Άλαν Καμινγκ, που τόλμησε και απάντησε «ναι, γιατί είμαι ηθοποιός» στον Κιούμπρικ, όταν εκείνος επεσήμανε ότι στην οντισιόν του για το “Eyes Wide Shut” ακουγόταν Αμερικανός, ενώ η κανονική του προφορά είναι σκοτσέζικη. Τεράστιος Άλαν Κάμινγκ, και σε εκείνη τη *μία* σκηνή, και εδώ, και παντού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους