"Δέκα λεπτά πριν από το γάμο μας, άκουσα τον αρραβωνιαστικό μου να λέει στην αδερφή του, "Μην ανησυχείς πια για τον παιδικό σταθμό. Η Νάταλι θα φροντίσει και τα τρία παιδιά από τη Δευτέρα.” Τα παιδιά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δούλευα με πλήρη απασχόληση και δεν είχα συμφωνήσει ποτέ να τα προσέχω.

Τότε ο Σεθ γέλασε. "Μόλις παντρευτούμε, δεν θα έχει πολλές επιλογές.” Στάθηκα στο διάδρομο της εκκλησίας, κρατώντας τη φούστα του νυφικού μου, αναρωτιέμαι αν είχα παρεξηγήσει κάπως τον άντρα που είχα περάσει τρία χρόνια αγαπώντας.

Εβδομήντα επισκέπτες μας περίμεναν μέσα.

Η μητέρα μου είχε κλάψει όταν με είδε στο φόρεμά μου εκείνο το πρωί.

Η καλύτερή μου φίλη, η Πέιτζ, είχε περάσει είκοσι λεπτά για να φτιάξει τα μαλλιά μου.

Η εκκλησία μύριζε φρέσκα λουλούδια, και κάπου πίσω μου, κάποιος εξασκούσε τις πρώτες νότες της πομπικής μας μουσικής.

Όλα έπρεπε να είναι τέλεια.

Πέντε λεπτά νωρίτερα, η μεγαλύτερη ανησυχία μου ήταν ένα χαλαρό γάντζο στο πίσω μέρος του φορέματός μου.

Είχα βγει από το νυφικό δωμάτιο ψάχνοντας για την Πέιτζ, που είχε πάει να βρει μια καρφίτσα ασφαλείας.

Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή του Σεθ να έρχεται από την εν μέρει ανοιχτή πόρτα της αίθουσας συναναστροφής της εκκλησίας.

Στην αρχή, δεν είχα σκοπό να ακούσω.

Τότε άκουσα το όνομά μου. "Είσαι απόλυτα σίγουρος;"ρώτησε η αδερφή του η Χέδερ. "Φυσικά είμαι σίγουρος.” "Επειδή είναι πολλά, Σεθ.

Και οι τρεις, πέντε μέρες την εβδομάδα.” "Αγαπά τα παιδιά.” "Το να τους αγαπάς δεν είναι το ίδιο με το να τους κρατάς όλη μέρα.” Για ένα σύντομο δευτερόλεπτο, ένιωσα ευγνώμων στη Χέδερ.

Τότε ο Σεθ είπε ότι ο γάμος δεν μου άφησε άλλη επιλογή.

Κινήθηκα πιο κοντά στην πόρτα. Η Χέδερ είχε τρία παιδιά. Η Μάντι ήταν πέντε, ο Μπεν μόλις είχε κλείσει τα τρία και ο μικρός Όουεν ήταν δεκαοκτώ μηνών.

Τα αγαπούσα αυτά τα παιδιά.

Τους είχα πάει στο πάρκο, έφτιαξα τηγανίτες μαζί τους και παρακολούθησα και τα τρία περιστασιακά πρωινά του Σαββάτου όταν η Χέδερ χρειαζόταν βοήθεια.

Τα περασμένα Χριστούγεννα, η Μάντι μου είχε ζωγραφίσει μια φωτογραφία με τεράστια μωβ λουλούδια και έγραψε το όνομά μου στην κορυφή.

Αυτή η φωτογραφία ήταν ακόμα στο ψυγείο μου.

Αλλά η φύλαξη παιδιών για λίγες ώρες δεν ήταν το ίδιο με το να γίνεις φροντιστής πλήρους απασχόλησης.

Ήμουν τριάντα τεσσάρων ετών.

Είχα περάσει σχεδόν επτά χρόνια δουλεύοντας σε οδοντιατρείο έξω από το Κολόμπους του Οχάιο.

Τρεις μέρες νωρίτερα, ο Δρ. Μπένετ μου είχε προσφέρει τη θέση του διευθυντή γραφείου.

Ήταν η ευκαιρία για την οποία δούλευα εδώ και χρόνια.

Και σύμφωνα με τη συνομιλία που συμβαίνει δέκα πόδια μακριά, ο μελλοντικός μου σύζυγος είχε προφανώς αποφασίσει ότι τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία. "Τι γίνεται με τη δουλειά της;"Ρώτησε η Χέδερ. "Φεύγει από το οδοντιατρείο.” Τα δάχτυλά μου σφίγγονταν γύρω από το ύφασμα του φορέματός μου. "Σου το είπε αυτό;” "Έχουμε μιλήσει γι' αυτό.” Όχι, δεν είχαμε. Ο Σεθ και εγώ είχαμε μιλήσει για την αγορά ενός σπιτιού κάποια μέρα.

Είχαμε μιλήσει για να έχουμε δικά μας παιδιά, αν και κανένας από εμάς δεν βιαζόταν.

Είχαμε μιλήσει για διακοπές, λογαριασμούς συνταξιοδότησης και αν πρέπει να αντικαταστήσουμε το γερασμένο φορτηγό του.

Δεν είχαμε συζητήσει ποτέ να εγκαταλείψω τη δουλειά μου για να μεγαλώσω τα παιδιά της αδερφής του. Η Χέδερ αναστέναξε. "Απλά δεν θέλω η Νάταλι να αισθάνεται ότι την εκμεταλλεύομαι.” "Δεν θα το κάνει." "Γιατί ξέρω πόσο της αρέσει η δουλειά της.” Ο Σεθ ακούστηκε εκνευρισμένος. "Χέδερ, το έχουμε ξεπεράσει αυτό.

Θα γίνει γυναίκα μου.

Θα πάρουμε αποφάσεις με βάση το τι είναι καλύτερο για την οικογένεια.” Υπήρχε μια σύντομη σιωπή.

Τότε η Χέδερ ρώτησε, " και θα ξεκινήσει τη Δευτέρα το πρωί;” "Επτά-τριάντα.

Όπως συζητήσαμε.” Δευτέρα πρωί.

Είχα μια συνάντηση προσωπικού στις οκτώ. Ο Δρ. Μπένετ ήθελε να μου συστήσει το νέο λογισμικό χρέωσης που θα χρησιμοποιούσαμε τον επόμενο μήνα.

Υποτίθεται ότι θα συναντιόμουν μαζί της μετά για να συζητήσουμε την προαγωγή. Ο Σεθ το ήξερε αυτό.

Του είχα πει για τη συνάντηση στο δείπνο.

Χαμογέλασε και είπε: "ακούγεται συναρπαστικό, μωρό μου.” Τώρα υποσχέθηκε το πρωί της Δευτέρας μου σε κάποιον άλλο.

Θα μπορούσα να αισθανθώ τον κτύπο της καρδιάς μου στο λαιμό μου.

Είπα στον εαυτό μου να φύγω.

Να βρω την Πέιτζ.

Για να πάρει μια στιγμή πριν τον αντιμετωπίσει.

Αλλά η Χέδερ μίλησε ξανά. "Μακάρι να με άφηνες να την ευχαριστήσω σωστά πριν από σήμερα.” "Μην κάνετε μεγάλη υπόθεση από αυτό.

Είναι ήδη νευρική για το γάμο.” "Υποθέτω.” Άλλη μια παύση.

Τότε η Χέδερ είπε κάτι που έκανε το πάτωμα να φαίνεται να μετατοπίζεται από κάτω μου. "Ελπίζω ότι αυτό λειτουργεί.

Επειδή ήδη ακύρωσα τον παιδικό τους σταθμό πριν από δύο εβδομάδες.” Ο Σεθ δεν ακούστηκε έκπληκτος. "Το ξέρω.” "Η τελευταία τους μέρα ήταν χθες.

Ο διευθυντής είπε ότι αυτά τα σημεία έχουν ήδη γεμίσει.” "Τότε είναι καλό που έχουμε τη Νάταλι.” Κοίταξα την πόρτα.

Αυτό δεν ήταν μια παρεξήγηση σχετικά με τη βοήθεια για μια μέρα ή δύο.

Κάποιος είχε αναδιατάξει τη ζωή τριών παιδιών γύρω από μια υπόσχεση που δεν είχα κάνει ποτέ.

Και ο άντρας που είχε δώσει αυτή την υπόσχεση περίμενε να με παντρευτεί. Άνοιξα την πόρτα.

------------------------------- Διαβάστε το υπόλοιπο αυτής της ιστορίας στο 1ο σχόλιο"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους