Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας άντρας είχε καταλάβει σχεδόν τη μισή θέση μου στο αεροπλάνο, ανοίγοντας διάπλατα τα πόδια του και αρνούμενος να μου αφήσει έστω και λίγο χώρο για ώρες... Όταν όμως επέστρεψε από την τουαλέτα, κοίταξε το κάθισμά του και ούρλιαξε: «ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΕΚΕΙ;!» ## ΜΕΡΟΣ 1 Ήμουν εξήντα ενός ετών, με ύψος μόλις 1,57 μέτρα, και ταξίδευα μόνη μου για να γνωρίσω την πρώτη μου εγγονή.

Όμως ο άντρας που καθόταν δίπλα μου είχε αποφασίσει ότι η μισή μου θέση τού ανήκε.

Ήταν ένας άντρας γύρω στα πενήντα, με φαρδιούς ώμους, που φορούσε ένα ακριβό πουλόβερ με κοντό φερμουάρ στον γιακά και κομψά μοκασίνια.

Πριν ακόμη απογειωθεί το αεροπλάνο, το γόνατό του είχε ήδη εισχωρήσει αρκετά εκατοστά στον δικό μου χώρο.

Μετακινήθηκα πιο κοντά στο παράθυρο.

Εκείνος άνοιξε ακόμη περισσότερο τα πόδια του.

Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. «Με συγχωρείτε», του είπα ευγενικά. «Θα μπορούσατε να μετακινήσετε λίγο το πόδι σας;» Με κοίταξε αφ’ υψηλού και ξέσπασε σε δυνατά γέλια. «Κυρία μου, κοιτάξτε τον εαυτό σας! Είστε μικροσκοπική.

Δεν χρειάζεστε τόσο χώρο.» Στην αρχή νόμιζα ότι αστειευόταν.

Αλλά δεν αστειευόταν καθόλου.

Για τις επόμενες δύο ώρες, ο μηρός του παρέμεινε κολλημένος στον δικό μου.

Είχε καταλάβει το μπράτσο του καθίσματος, είχε απλώσει το σακάκι του ανάμεσα στις θέσεις μας και είχε βάλει ακόμη και το ένα του πόδι στον χώρο που προοριζόταν για τα δικά μου πόδια.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να απομακρυνθώ, κατέληγα εντελώς κουλουριασμένη δίπλα στο παράθυρο.

Το ισχίο μου άρχισε να πονάει.

Όταν του ζήτησα ξανά να μου αφήσει λίγο χώρο, αναστέναξε επιδεικτικά. «Έχω ύψος ένα μέτρο και ενενήντα! Πού ακριβώς θέλετε να βάλω τα πόδια μου;» «Στον χώρο για τον οποίο πληρώσατε», του απάντησα.

Ένα ειρωνικό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό του. «Αφού δεν χρησιμοποιείτε αυτόν τον χώρο, ποιο είναι το πρόβλημα;» Έπειτα φόρεσε ξανά τα ακουστικά του και συνέχισε να τρώει τα πατατάκια του σαν να μη συνέβαινε τίποτα.

Αυτά τα λόγια δεν έφευγαν από το μυαλό μου.

Λίγο αργότερα, προσπάθησα να κατεβάσω το πτυσσόμενο τραπεζάκι μου, αλλά ο αγκώνας του εμπόδιζε ήδη την κίνησή του. «Σοβαρολογείτε τώρα;» τον ρώτησα αγανακτισμένη.

Δεν μπήκε καν στον κόπο να σηκώσει το βλέμμα του. «Εσείς οι γυναίκες λατρεύετε να κάνετε τεράστιο θέμα το παραμικρό.» Κατάπια τον θυμό μου.

Είχα περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή μου αποφεύγοντας τις συγκρούσεις.

Ο μακαρίτης ο σύζυγός μου συνήθιζε να αστειεύεται λέγοντας ότι ήμουν ικανή να ζητήσω συγγνώμη ακόμη κι από μια καρέκλα αν έπεφτα κατά λάθος πάνω της.

Κι όμως, εκείνη την ημέρα, ήμουν στριμωγμένη σε ένα κάθισμα αεροπλάνου για το οποίο είχα πληρώσει αρκετές εκατοντάδες ευρώ, ενώ ένας εντελώς άγνωστος συμπεριφερόταν σαν το μικρό μου ανάστημα να του έδινε το δικαίωμα να με αντιμετωπίζει ως επιβάτιδα δεύτερης κατηγορίας.

Και τότε κάτι μέσα μου έσπασε.

Περίπου τέσσερις ώρες μετά την έναρξη της πτήσης, έβγαλε τα ακουστικά του και έλυσε τη ζώνη ασφαλείας του. «Πάω στην τουαλέτα», μουρμούρισε.

Πέρασε στριμωχτά μπροστά από τον επιβάτη που καθόταν από την άλλη πλευρά του και εξαφανίστηκε στον διάδρομο.

Για πρώτη φορά μετά από ώρες, το κάθισμα δίπλα μου ήταν άδειο.

Τέντωσα αργά το πονεμένο μου πόδι και κοίταξα όλον εκείνον τον χώρο που μου είχε στερήσει για τη μισή διαδρομή.

Ξαφνικά, τα λόγια του ήρθαν ξανά στο μυαλό μου. «Αφού δεν χρησιμοποιείτε αυτόν τον χώρο, ποιο είναι το πρόβλημα;» Για πρώτη φορά από την απογείωση, χαμογέλασα.

Μόλις μου είχε έρθει μια ιδέα.

Χρειάστηκα λιγότερο από ένα λεπτό για να την πραγματοποιήσω.

Ύστερα κάθισα ξανά ήρεμα στη θέση μου και περίμενα.

Λίγα λεπτά αργότερα, επέστρεψε.

Έριξε μια ματιά στο κάθισμά του και ξαφνικά πάγωσε.

Το πρόσωπό του έγινε κατακόκκινο. «ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΕΚΕΙ;!» Αυτό που συνέβη στη συνέχεια ίσως σας εκπλήξει… 👇 Αν ανυπομονείτε να μάθετε τι έγινε μετά, διαβάστε το πρώτο σχόλιο παρακάτω! 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους