Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΣΑΣ! Υπάρχει κάτι που μάλλον πρέπει να ειπωθεί προς όλους.

Εδώ και χρόνια δέχομαι καθημερινά ιστορίες ανθρώπων με εξετάσεις, με διαγνώσεις, με φόβους και αδιέξοδα.

Ερωτήσεις που καμιά φορά είναι απλές και άλλες φορές απαιτούν ώρες για να καταλάβεις ακόμη και ποια είναι η σωστή ερώτηση και απαντώ, κάποιες φορές όχι αμέσως και κάποιες φορές όχι πάντα την ώρα που θα ήθελε εκείνος που μου έγραψε.

Υπάρχει μία λεπτομέρεια που ίσως ξεχνιέται, δεν είμαι bot ούτε δούλος κανενός.

Δεν πατά κάποιος το κουμπί "αποστολή" και ενεργοποιείται αυτομάτως ένας μηχανισμός παραγωγής απαντήσεων.

Για να σου απαντήσω μπορεί να χρειαστεί να διαβάσω, να ξαναδιαβάσω, να ψάξω σχετική βιβλιογραφία, να αμφισβητήσω αυτό που αρχικά σκέφτηκα, να συνδέσω δεδομένα που φαινομενικά δεν συνδέονται, να δω φάρμακα, αλληλεπιδράσεις, εξετάσεις, ηλικία, ιστορικό.

Μερικές φορές να κάνω κάτι ακόμη πιο δύσκολο, να σκεφτώ. Ναι! Να σκεφτώ.

Στην εποχή της άμεσης απάντησης φαίνεται σχεδόν παράλογο, αλλά η σκέψη χρειάζεται χρόνο και όταν πρόκειται για την υγεία ενός ανθρώπου, προτιμώ να καθυστερήσω παρά να πετάξω μια κουβέντα μόνο και μόνο για να εμφανιστεί γρήγορα το μπλε σημαδάκι της απάντησης.

Ο χρόνος αυτός δεν αποτελεί αδιαφορία από την πλευρά μου αλλά μέρος της διαδικασίας της σκέψης.

Υπάρχει και μια ακόμη λεπτομέρεια που ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν.

Για όλα αυτά δεν ζητώ οικονομικό αντίτιμο, δεν υπάρχει αμοιβή, δεν υπάρχει συνδρομή, δεν υπάρχει λογαριασμός που σας περιμένει στο τέλος του μήνα.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που επιλέγει να διαθέτει ένα μέρος του χρόνου και των γνώσεών του σε άλλους ανθρώπους.

Το ότι όμως κάποτε απάντησα κάποια Κυριακή δεν σημαίνει ότι χρωστάω όλες τις Κυριακές μου.

Το ότι κάποτε απάντησα στις δύο τα ξημερώματα δεν σημαίνει ότι απέκτησα νυχτερινή βάρδια.

Το ότι πολλές φορές άφησα τη δουλειά μου, το φαγητό μου, έναν δικό μου άνθρωπο ή μια στιγμή της ζωής μου για να ασχοληθώ με το πρόβλημα κάποιου άλλου δεν σημαίνει ότι από εκείνη τη στιγμή ο χρόνος μου απέκτησε ιδιοκτήτη ή κεχαγιά στο κεφάλι του.

Η προθυμία μου να είμαι παρών δεν δημιουργεί κανένα δικαίωμα κατοχής του χρόνου μου.

Αυτό είναι το όριο και τα όρια δεν ακυρώνουν την προσφορά μου μα την προστατεύουν.

Ναι, και εγώ θυμώνω, και εγώ απογοητεύομαι, και εγώ μπορεί να αισθανθώ ότι κάποιος θεώρησε αυτονόητο κάτι που ποτέ δεν ήταν και τότε μπορεί να μη σηκώσω αμέσως το τηλέφωνο χωρίς διάθεση να τιμωρήσω αλλά γιατί θέλω, όταν τελικά μιλήσουμε, να ασχοληθώ με το δικό σου πρόβλημα χωρίς να υφίσταται η δική μου ενόχληση που την δημιούργησες άθελά ή ηθελημένα και όταν μιλήσουμε να έχω αφήσει τον θυμό κάπου έξω από τη συζήτηση.

Αυτό για μένα είναι σεβασμός από εμένα προς εσένα.

Ο σεβασμός, όμως, αν θέλουμε να έχει νόημα, δεν μπορεί να είναι μονόπλευρος αλλά αμφίδρομος! Ίσως κάποιος αναρωτηθεί και να πει "αφού δεν πληρώνεσαι, αφού κουράζεσαι, αφού μερικές φορές πληγώνεσαι, γιατί το κάνεις;" Η απάντηση απλή, εξακολουθώ να πιστεύω σε μερικές λέξεις που ίσως έγιναν ντεμοντέ.

Ανθρωπισμός, αλληλεγγύη, δοτικότητα διότι βλέπω τον κόσμο λίγο διαφορετικά, σαν έναν τεράστιο Οργανισμό και όλους εμάς σαν κύτταρά του.

Δεν μπορώ να φανταστώ ένα υγιές κύτταρο να λέει στο διπλανό του "δεν με αφορά τι σου συμβαίνει" διότι όταν ένα μέρος του Οργανισμού υποφέρει, κάτι από αυτό το πρόβλημα φτάνει τελικά παντού.

Η γνώση λοιπόν, για μένα, αποκτά πραγματική αξία όταν κυκλοφορεί, όταν από έναν πάγκο εργαστηρίου περνά σε έναν άνθρωπο, όταν από μια δημοσίευση περνά σε μια ιδέα, όταν από μια ερώτηση γεννιέται μια λύση.

Υπάρχει βέβαια και ένας πολύ πιο εγωιστικός λόγος.

Ποιος είναι αυτός; Και αυτός απλός είναι! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν καλύτερο διότι κάθε δύσκολο περιστατικό με αναγκάζει να ακονίζω το μυαλό μου, να επιστρέφω σε πράγματα που θεωρούσα γνωστά, να μαθαίνω όσα δεν ήξερα ότι αγνοούσα, να ενώνω κομμάτια γνώσης από διαφορετικούς κόσμους και ίσως κάποια μέρα, μέσα από ένα μήνυμα που με ανάγκασε να ψάξω λίγο βαθύτερα, γεννηθεί στο εργαστήριο κάτι καινούργιο.

Μια διαφορετική μέθοδος, ένα νέο διαγνωστικό εργαλείο, μια προσέγγιση που κανείς δεν είχε δοκιμάσει με αυτόν τον τρόπο, κάτι που δεν θα βοηθήσει τελικά έναν άνθρωπο αλλά πολλούς.

Αυτός ίσως είναι ο πιο παράξενος κύκλος της προσφοράς, δίνεις γνώση και παίρνεις ερωτήματα, δίνεις χρόνο και παίρνεις εμπειρία, βοηθάς έναν άνθρωπο και εκείνος, χωρίς να το γνωρίζει, μπορεί να γίνει η αφορμή να βοηθηθούν κάποτε εκατό.

Για αυτό το κάνω και γι' αυτό θα συνεχίσω να το κάνω αλλά με μία προϋπόθεση, να μη θεωρήσουμε ποτέ την καλοσύνη του άλλου ως συμβατική υποχρέωση του, να μη μεταφράσουμε τη διαθεσιμότητα του άλλου σε ιδιοκτησία δική μας, να μη θεωρήσουμε ότι επειδή ένας άνθρωπος μάς έχει ανοίξει πολλές φορές την πόρτα του, απωλέσαμε την υποχρέωση μας να χτυπάμε πριν μπούμε.

Δεν ζητώ χρήματα, δεν ζητώ ευγνωμοσύνη, δεν ζητώ ανταλλάγματα.

Ζητώ κάτι πολύ πιο απλό, σεβασμό στον χρόνο μου, σεβασμό στη σκέψη μου, σεβασμό στην ανθρώπινη υπόστασή μου.

Πίσω από το επίθετο Ποντίκας ή Πόντικας ή Ποντικάς που το έχετε κατακρεουργήσει δεν υπάρχει κάποια εφαρμογή, δεν υπάρχει κάποια μηχανή παρά μόνο ένας άνθρωπος και αν πράγματι είμαστε όλοι κύτταρα του ίδιου Οργανισμού, τότε υπάρχει ένας κανόνας που θα έπρεπε να είναι αυτονόητος, το ένα κύτταρο δεν καταναλώνει το άλλο μα οφείλει να το στηρίζει.

Ίσως τελικά όλο αυτό να χωρά σε δύο μόνο προτάσεις, η προσφορά είναι επιλογή μα ο σεβασμός είναι υποχρέωση όλων μας.

Και για όσους βαρέθηκαν να διαβάζουν μέχρι εδώ, η περίληψη είναι μία! Σεβαστείτε και σκεφτείτε, ρε καριόλια. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους