Original Post

Πλήρες Κείμενο:

CRYSTAL LAKE Αρχές δεκαετίας του 1970 και η Πάμελα Βούρχις είναι μια μητέρα που μεγαλώνει ολομόναχη τον γιο της, Τζέισον.

Εργάζεται ως μαγείρισσα στην κατασκήνωση του Κρίσταλ Λέικ και φροντίζει διαρκώς τον μικρό Τζέισον, ο οποίος είναι περιθωριοποιημένος από τα υπόλοιπα παιδιά εξαιτίας της παραμόρφωσης του κεφαλιού του.

Όταν ο Τζέισον, από απροσεξία των κατασκηνωτών, χαθεί στον πάτο της λίμνης, η Πάμελα αρνείται να πιστέψει ότι πέθανε.

Ταυτόχρονα, πτώματα κάνουν την εμφάνισή τους στο γειτονικό δάσος.

Αν και αγαπώ παθολογικά το franchise "Friday the 13th", σε βαθμό να υπερασπίζομαι ακόμα και την αντικειμενικά χειρότερη ταινία του, φοβόμουν αρκετά τι θα έβλεπα όταν ξεκινούσα το "Crystal Lake", την πρίκουελ σειρά που θα μας έδειχνε πώς η Πάμελα Βούρχις, η δολοφόνος της πρώτης ταινίας και μητέρα του μακελάρη της σειράς, έφτασε εκεί που τη βρίσκουμε στο αυθεντικό φιλμ του 1980.

Κάτι το γεγονός ότι γνωρίζαμε εκ των προτέρων την κατάληξη της ιστορίας, κάτι το ότι θα χρειάζονταν οκτώ ωριαία επεισόδια για να καταλήξουμε εκεί, κάτι ότι το πρότζεκτ ήταν συμπαραγωγή της Α24 οπότε υπήρχε κίνδυνος να έχουν μπει πινελιές "αναβαθμισμένου" τρόμου, κάτι η αποστροφή μου προς σίκουελ-πρίκουελ που θέλουν να μας δείξουν ότι οι αγαπημένοι μας μυθοπλαστικοί μακελάρηδες ήταν κατά βάθος καλά παιδιά που τα αδίκησε η ρημάδα κοινωνία, είχα τέλος πάντων επιφυλάξεις.

Όμως, η σειρά που επιμελήθηκε ο Μπραντ Κέιλεμπ Κέιν ("It: Welcome to Derry") αποδείχθηκε αρκετά ικανοποιητική για έναν φαν του franchise.

Προφανώς, αν δεν ανήκετε σε αυτούς, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχοληθείτε με τη σειρά.

Αν, όμως, γουστάρετε ματσέτες, φονικά, πρακτικό gore, χαζούς και καυλωμένους εφήβους που γίνονται βορά μακελάρηδων, και γενικώς ανέμελο και διασκεδαστικό σλάσερ, κοπιάστε.

Η σειρά πιάνει ωραία το ύφος των αυθεντικών ταινιών (ξεχνάμε το ριμέικ του 2009) και στη φωτογραφία, και στον ρυθμό, και στο σενάριο.

Δεν επιχειρεί να δώσει άλλοθι στον Τζέισον και την Πάμελα.

Μας παρουσιάζει μόνο πράγματα που ήδη γνωρίζαμε από τις ταινίες χωρίς να τα χρησιμοποιεί ως στοιχεία εξαγνισμού τους για τις ειδεχθείς πράξεις τους.

Ναι, ο Τζέισον ήταν ένα παιδί που έφαγε bullying και η Πάμελα μια τραγική μητέρα, αλλά η σειρά δεν θα σου πει ποτέ ότι δεν ήταν και οι δύο ψυχοπαθείς δολοφόνοι.

Αντίθετα, τα φονικά έχουν καφρίλα, είναι ευρηματικά, αιματηρά και ενίοτε βλέπεις πως οι δολοφόνοι το απολαμβάνουν - και το απολαμβάνεις κι εσύ! Το καστ είναι επίσης εξαιρετικό. Η Λίντα Καρντελίνι ενσαρκώνει μια Πάμελα Βούρχις με την οποία μπορείς να ταυτιστείς αλλά και την οποία, συγχρόνως, φοβάσαι. Ο Χάμις Λινκλέιτερ παίζει μόνο για δύο επεισόδια, αλλά πλάθει έναν αξιομνημόνευτο "κακό". Οι νεαροί πρωταγωνιστές φαίνεται να το διασκεδάζουν παίζοντας επίτηδες τους χαζοέφηβους που προορίζονται για σφαγή.

Η σειρά κερδίζει πολύ και από το γεγονός ότι επενδύει στα πρακτικά εφέ.

Το αίμα ρέει άφθονο, τα εντόσθια έχουν την τιμητική τους, γενικώς έχουμε διαλυμένα σαγόνια, τρύπια κρανία, βγαλμένα μάτια, συντετριμμένα κρανία, ανοιγμένες κοιλιές, αποκεφαλισμένα πτώματα, καθώς και μια φρικτή (και φρικτά όμορφη!) σκηνή με τα... παραμορφωμένα αποτελέσματα ενός αποτρόπαιου επιστημονικού πειράματος.

Οι λάτρεις του gore και του γκροτέσκου καλοπερνάμε.

Φυσικά, η σειρά έχει και αδυναμίες.

Θα λειτουργούσε καλύτερα ως ταινία, μιας και οι οκτώ ώρες είναι πολλές.

Το προτελευταίο επεισόδιο μας δίνει ένα ενδιαφέρον origin story του Τζέισον Βούρχις, που, όμως, πλατειάζει.

Κάποιοι χαρακτήρες δεν είναι εξίσου καλογραμμένοι με άλλους, ενώ ένας βασικός νέος χαρακτήρας της μυθολογίας, η Γκρέις, μένει κυριολεκτικά ξεκρέμαστη, δίχως το arc της να κλείσει - και μιλάμε για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της σειράς, που έπρεπε απαραίτητα κάπως να κλείσει.

Παρά τα ελαττώματά της, όμως, η σειρά είναι εδώ για να προσφέρει στο κοινό του franchise αυτά ακριβώς που θέλει: σφαξίδια, τρομο-σαχλαμαρισμό και το origin story ενός λατρεμένου χασάπακλα.

Ας μην είμαστε παράλογοι, μιλάμε για την πολλοστή προσθήκη σε ένα franchise που έμοιαζε κορεσμένο ήδη από την πρώτη του ταινία. Όπως και σε κάθε κεφάλαιό του, είμαστε εδώ για να το απολαύσουμε χωρίς πολλή σκέψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους