Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συνεχίζουμε τη δράση μας "Τα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία μας" με το αφιέρωμα σε μία μεγάλη μορφή του συλλόγου μας: τον τερματοφύλακα Χρήστο Ρίμπα.

Κανονικά το αφιέρωμα θα δημοσιευόταν την ερχόμενη εβδομάδα, ωστόσο η επέτειος του θανάτου του σαν σήμερα πριν 45 χρόνια, στις 18 Οκτωβρίου 1981, μας έκανε να το επισπεύσουμε κατά τι. Χρήστος Ρίμπας: Ο αίλουρος, ο αρχηγός, ο θρύλος της Α.Ε.Κ. Στις 5 Μαΐου 1929, η Α.Ε.Κ. υποδέχεται την περίφημη ουγγρική Φερεντσβάρος στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στο πλαίσιο του Κυπέλλου Πάσχα.

Οι εξέδρες είναι κατάμεστες.

Οι επισκέψεις μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων αποτελούν σημαντικά ποδοσφαιρικά γεγονότα για την Αθήνα του Μεσοπολέμου και οι φίλαθλοι δεν χάνουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν από κοντά τους σπουδαίους ξένους ποδοσφαιριστές. Η Α.Ε.Κ. παρατάσσεται με όλα της τα αστέρια, αλλά κάτω από τα δοκάρια δεν βρίσκεται ο καθιερωμένος τερματοφύλακάς της, Γιώργος Γιάμαλης.

Τη θέση του παίρνει ένα άγνωστο δεκαπεντάχρονο παιδί.

Το όνομά του είναι Χρήστος Ρίμπας. Η Ένωση χάνει με 3-1, αλλά ο νεαρός τερματοφύλακας αφήνει εξαιρετικές εντυπώσεις.

Κανείς δεν μπορεί ακόμη να γνωρίζει ότι εκείνο το παιδί πρόκειται να εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους γκολκίπερ που αναδεικνύει το ελληνικό ποδόσφαιρο πριν από τον πόλεμο.

Και, ακόμη περισσότερο, στον αρχηγό που σηκώνει τα δύο πρώτα πρωταθλήματα και το πρώτο νταμπλ στην ιστορία της Α.Ε.Κ. Ο Χρήστος Ρίμπας γεννιέται το 1914 στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και βρίσκεται στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία, ακολουθώντας τη μοίρα χιλιάδων προσφυγικών οικογενειών.

Μεγαλώνει στη Νέα Ιωνία, όπου το ποδόσφαιρο αποτελεί αγαπημένη ασχολία των παιδιών στις γειτονιές των προσφύγων.

Το 1927 αγωνίζεται στην τοπική Αθλητική Ένωση, αρχικά ως κεντρικός επιθετικός, χωρίς να υποψιάζεται ότι η θέση που θα τον κάνει διάσημο βρίσκεται στην άλλη άκρη του γηπέδου.

Η αλλαγή έρχεται το 1928. Ο Ούγγρος προπονητής της Α.Ε.Κ., Γιόζεφ Σβενγκ, τον παρακολουθεί να αγωνίζεται ως τερματοφύλακας με την ομάδα του Παραρτήματος Κολεγίου Αθηνών, στο γήπεδο του Πανελληνίου.

Εντυπωσιάζεται από τις ικανότητές του και τον καλεί να ενταχθεί στα τμήματα υποδομής της Ένωσης. Ο Ρίμπας μαθαίνει τα μυστικά της θέσης δίπλα στον Γιώργο Γιάμαλη, έναν από τους σπουδαιότερους τερματοφύλακες της πρώτης γενιάς της Α.Ε.Κ. Η διαδοχή γίνεται σταδιακά, καθώς ο νεαρός αποκτά εμπειρίες και αναπτύσσει το δικό του αγωνιστικό ύφος.

Η καθιέρωσή του δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Οι φίλαθλοι της Α.Ε.Κ. έχουν συνηθίσει τον Γιώργο Γιάμαλη, τον περίφημο «Βαλεντίνο», και αντιμετωπίζουν αρχικά με δυσπιστία τον νεαρό διάδοχό του, φτάνοντας ορισμένες φορές ακόμη και στις αποδοκιμασίες. Ο Ρίμπας, όμως, δεν απογοητεύεται.

Με επιμονή, πείσμα και διαρκή βελτίωση καταφέρνει σταδιακά να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να εξελιχθεί από αμφισβητούμενος νεαρός σε έναν από τους πιο αγαπητούς και καταξιωμένους ποδοσφαιριστές της Ένωσης.

Στις 27 Δεκεμβρίου 1931 έρχεται μια εμφάνιση που επιταχύνει την καθιέρωσή του. Η Α.Ε.Κ. αντιμετωπίζει την ισχυρή αυστριακή Βάκερ, στο Κύπελλο Χριστουγέννων, και επικρατεί με 4-2. Ο Ρίμπας πραγματοποιεί εντυπωσιακές επεμβάσεις και επιβεβαιώνει ότι η Ένωση διαθέτει πλέον έναν τερματοφύλακα με εξαιρετικές προοπτικές.

Σε μια εποχή που οι τερματοφύλακες αγωνίζονται σε σκληρά, συχνά ανώμαλα γήπεδα, χωρίς τα σύγχρονα μέσα προστασίας, ο Ρίμπας ξεχωρίζει για την ευκινησία, τα αντανακλαστικά και την τόλμη του.

Οι θεαματικές εκτινάξεις του, οι παράτολμες έξοδοι και η αποφασιστικότητα με την οποία πέφτει στα πόδια των αντιπάλων τού χαρίζουν το προσωνύμιο «αίλουρος». Διαθέτει όμως και κάτι περισσότερο από τα φυσικά προσόντα ενός μεγάλου γκολκίπερ.

Έχει αυτοσυγκέντρωση, ψυχραιμία, πείσμα και μια ισχυρή προσωπικότητα που εμπνέει εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες του.

Η παρουσία του κάτω από τα δοκάρια προσφέρει σιγουριά σε ολόκληρη την ομάδα.

Δεν είναι απλώς ο τελευταίος άνθρωπος της άμυνας, αλλά μια ηγετική φυσιογνωμία, ένας ποδοσφαιριστής που επιβάλλεται με την αξία, την αποφασιστικότητα και το κύρος του.

Η αναγνώρισή του ξεπερνά γρήγορα τα όρια της Α.Ε.Κ. Ο Ρίμπας συγκαταλέγεται στους κορυφαίους τερματοφύλακες της χώρας και θεωρείται από πολλούς ο μεγαλύτερος Έλληνας γκολκίπερ της προπολεμικής γενιάς.

Στις 3 Ιουνίου 1933 πραγματοποιεί την πρώτη του εμφάνιση με την Εθνική Ελλάδας, απέναντι στη Γιουγκοσλαβία, στο Βουκουρέστι.

Συνολικά αγωνίζεται εννέα φορές με το εθνόσημο, συμμετέχοντας σε Βαλκανικά Κύπελλα και διεθνείς αναμετρήσεις.

Η τελευταία του εμφάνιση καταγράφεται στις 19 Ιουνίου 1936, απέναντι στην Αίγυπτο, στο Κάιρο, όπου είναι και αρχηγός της ελληνικής ομάδας. Ο Ρίμπας δεν είναι απαραίτητα ο πιο άρτιος τεχνικά τερματοφύλακας της εποχής του.

Είναι, όμως, ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και αποτελεσματικούς, με εκπληκτικά αντανακλαστικά, αιλουροειδείς εκτινάξεις και μια σχεδόν παράτολμη αποφασιστικότητα στις επεμβάσεις του.

Το θέαμα που προσφέρει κάτω από τα δοκάρια προκαλεί τον θαυμασμό των φιλάθλων, ενώ η αξία του αναγνωρίζεται και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Η επιλογή του το 1933 στη Μικτή Βαλκανίων, για μια προγραμματισμένη αναμέτρηση με τη Μικτή Κεντρικής Ευρώπης που τελικά ματαιώνεται, αποτελεί ξεχωριστή διάκριση για έναν Έλληνα ποδοσφαιριστή εκείνης της εποχής.

Οι εμφανίσεις του προκαλούν ενδιαφέρον και στο εξωτερικό.

Το 1936, η ρουμανική Ιουνιρέα επιχειρεί να τον κρατήσει στη χώρα, προσφέροντάς του τη δυνατότητα να συνεχίσει ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ο Ρίμπας αρνείται.

Προτιμά να επιστρέψει στην Ελλάδα και να συνεχίσει να υπερασπίζεται την εστία της Α.Ε.Κ. Το περιστατικό θυμάται πολλά χρόνια αργότερα ο παλιός συμπαίκτης του Τρύφων Τζανετής, αναδεικνύοντας την αφοσίωση του μεγάλου τερματοφύλακα στην Ένωση.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Α.Ε.Κ. δημιουργεί μια από τις σπουδαιότερες ομάδες της προπολεμικής περιόδου.

Στις τάξεις της βρίσκονται ποδοσφαιριστές όπως ο Κλεάνθης Μαρόπουλος, ο Τρύφων Τζανετής και άλλες μεγάλες μορφές που γράφουν ιστορία με την κιτρινόμαυρη φανέλα.

Ανάμεσα σε αυτούς, ο Χρήστος Ρίμπας κατέχει ξεχωριστή θέση.

Είναι ο αρχηγός της ομάδας, ο έμπειρος και καταξιωμένος τερματοφύλακας που με την προσωπικότητά του αποτελεί σημείο αναφοράς για τους συμπαίκτες του.

Σε μια ομάδα γεμάτη σπουδαίους ποδοσφαιριστές, εκείνος αναλαμβάνει τον ηγετικό ρόλο.

Η περίοδος 1938-39 αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της Ένωσης. Η Α.Ε.Κ. κατακτά το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα της ιστορίας της και το συνδυάζει με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, πετυχαίνοντας το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο άνθρωπος που σηκώνει τα δύο τρόπαια ως αρχηγός της Α.Ε.Κ. είναι ο Χρήστος Ρίμπας.

Δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του απέναντι στη Φερεντσβάρος, το άγνωστο δεκαπεντάχρονο παιδί έχει εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους τερματοφύλακες της χώρας και βρίσκεται στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, επικεφαλής μιας ομάδας που γράφει τις πρώτες χρυσές σελίδες της ιστορίας της.

Η επιτυχία δεν είναι περιστασιακή.

Την επόμενη περίοδο, 1939-40, η Α.Ε.Κ. κατακτά ξανά το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Ο Ρίμπας σηκώνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο του πρωταθλητή, επιβεβαιώνοντας τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην πρώτη μεγάλη εποχή της Ένωσης.

Οι δύο διαδοχικοί τίτλοι και το νταμπλ του 1939 αποτελούν τις κορυφαίες στιγμές μιας σπουδαίας σταδιοδρομίας. Ο Ρίμπας δεν είναι απλώς ένας από τους πρωταγωνιστές αυτών των επιτυχιών.

Είναι ο αρχηγός που τις σφραγίζει με την παρουσία και την προσωπικότητά του.

Το 1940, την ώρα που ο Ρίμπας βρίσκεται στην κορυφή της ποδοσφαιρικής του διαδρομής, ξεσπά ο πόλεμος.

Η κανονική αγωνιστική δραστηριότητα διακόπτεται και μια ολόκληρη γενιά μεγάλων ποδοσφαιριστών χάνει πολύτιμα χρόνια από τη σταδιοδρομία της.

Μετά την Απελευθέρωση, ο Ρίμπας επιστρέφει στα γήπεδα και συνεχίζει να προσφέρει στην Α.Ε.Κ. Στις 26 Δεκεμβρίου 1947 πραγματοποιεί την τελευταία του εμφάνιση, απέναντι στον Ολυμπιακό, για το Κύπελλο Χριστουγέννων.

Ένας από τους σημαντικότερους τερματοφύλακες της ιστορίας της αποχαιρετά την ενεργό δράση.

Η αποχώρησή του από τα γήπεδα δεν σημαίνει όμως και απομάκρυνση από την Α.Ε.Κ. Αντίθετα, ο Ρίμπας παραμένει για πολλά ακόμη χρόνια κοντά στην αγαπημένη του ομάδα, αναλαμβάνοντας κατά καιρούς καθήκοντα βοηθού προπονητή ή εφόρου του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Δεν πρόκειται απλώς για έναν παλαίμαχο που επιστρέφει στην ομάδα του, αλλά για μια προσωπικότητα με τεράστια εμπειρία και αναγνωρισμένο κύρος.

Συμβουλεύει, καθοδηγεί και εμπνέει τους νεότερους ποδοσφαιριστές, μεταφέροντάς τους τις γνώσεις και τη νοοτροπία που τον αναδεικνύουν σε έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της προπολεμικής περιόδου.

Ασχολείται επίσης με την προπονητική και σε άλλους συλλόγους, ενώ εργάζεται στην Εταιρεία Υδάτων.

Στις 18 Οκτωβρίου 1981, ο Χρήστος Ρίμπας φεύγει από τη ζωή.

Δύο ημέρες αργότερα, η «Αθλητική Ηχώ» τον αποχαιρετά με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο μεγαλύτερος Έλληνας γκολκήπερ όλων των εποχών». Ο Τρύφων Τζανετής και ο Κλεάνθης Μαρόπουλος μιλούν με συγκίνηση για τον παλιό τους φίλο, αναδεικνύοντας τόσο τις εξαιρετικές ποδοσφαιρικές του ικανότητες όσο και τον χαρακτήρα του. Ο Μαρόπουλος, ένας από τους στενότερους φίλους του, θυμάται ότι γνωρίζονται από παιδιά και ότι ο Ρίμπας είναι εκείνος που τον φέρνει στην Α.Ε.Κ. το 1935. Ο Χρήστος Ρίμπας αφήνει ως παρακαταθήκη τα δύο πρώτα πρωταθλήματα Ελλάδας στην ιστορία της Α.Ε.Κ., δύο Κύπελλα και εννέα συμμετοχές στην Εθνική ομάδα.

Πάνω απ' όλα, όμως, αφήνει την κληρονομιά ενός σπουδαίου τερματοφύλακα και μιας ηγετικής προσωπικότητας που ταυτίζεται με την πρώτη χρυσή εποχή του συλλόγου.

Είναι ο «αίλουρος» που προκαλεί τον θαυμασμό των φιλάθλων, ο άνθρωπος που εμπνέει σιγουριά στους συμπαίκτες του, ο αρχηγός που σηκώνει τα πρώτα μεγάλα τρόπαια της Ένωσης.

Και είναι, ταυτόχρονα, ο πιστός στρατιώτης της Α.Ε.Κ., που συνεχίζει να την υπηρετεί για δεκαετίες μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας.

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες τερματοφύλακες της προπολεμικής εποχής και μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της Α.Ε.Κ. Στις φωτογραφίες: 1. Πορτρέτο του Χρήστου Ρίμπα, αρχές δεκαετίας του ’30. 2. Με τον Δεληκάρη, συμπαίκτες στην Α.Ε.Κ. και στη μικτή Αθηνών, τον Φεβρουάριο 1933. 3. Εν δράσει τον Μάρτιο 1936, σε ντέρμπι εναντίον του Παναθηναϊκού. 4. Ένα ιδιαίτερο δημοσίευμα του Μαρτίου 1937, που παρουσιάζει την αγωνία της Έλλης Ρίμπα, όταν αγωνίζεται ο σύζυγός της. 5. Δημοσίευμα του Φεβρουαρίου 1937, με τον Χρήστο Ρίμπα να αποθεώνεται από τους συμπαίκτες του, για την απόδοσή του που χάρισε στην Α.Ε.Κ. τη νίκη εναντίον του Π.Α.Ο. 6. Πορτρέτο, τέλη δεκαετίας ’30. 7. Το 1938 επιστρέφει μετά από τραυματισμό, που τον έχει κρατήσει για αρκετό διάστημα εκτός δράσης. 8. Ως αρχηγός της Α.Ε.Κ. κατακτά το νταμπλ της περιόδου 1938-1939. 9. Βασικός τερματοφύλακας της εθνικής Ελλάδος στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’30, εδώ με τους συμπαίκτες του στην Α.Ε.Κ. Κοντούλη, Παπαδόπουλο, Σκλαβούνο και Μαρόπουλο, το 1938. 10. Πορτρέτο, μέσα δεκαετίας ’30. 11. Στον αγωνιστικό χώρο, το 1940. 12. Την άνοιξη του 1944 επανεκκινεί η ποδοσφαιρική δράση. Η Α.Ε.Κ. κατακτά το πρώτο Κύπελλο Αθηνών, το οποίο απονέμει στον αρχηγό της, Χρήστο Ρίμπα, ο δήμαρχος Αθηναίων Άγγελος Γεωργάτος. 13. Η Α.Ε.Κ. του 1944, με τον Χρήστο Ρίμπα αρχηγό και τροπαιοφόρο. 14. Πορτρέτο του Χρήστου Ρίμπα προς το τέλος της καριέρας του, το 1947. 15. Εν δράσει, σε μία από τις τελευταίες εμφανίσεις του. 16. Για χρόνια παραμένει κοντά στην αγαπημένη του Α.Ε.Κ. Εδώ, βοηθός προπονητή του Λούκας «Χάρι» Αουρέτνικ, μαζί με τον Τρύφωνα Τζανετή, το 1960. 17. Δημοσίευμα στην «Αθλητική Ηχώ» της 20.10.1981, που αναφέρεται στον θάνατο του Χρήστου Ρίμπα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους