Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Στα παιδικά μου χρόνια, είχα μακριά μαλλιά. Συνήθιζα να περνάω από το μαγαζί του πατέρα μου για να μπω στο σπίτι, επειδή το σπίτι ήταν πίσω από το μαγαζί.

Και οι πελάτες του ρωτούσαν: "Τίνος κορίτσι είναι αυτό;" Ο πατέρας μου ένιωθε αμηχανία.

Μια μέρα θύμωσε πολύ μαζί μου.

Μου είπε: «Λόγω των μαλλιών σου, βρίσκομαι συνεχώς σε μια αμήχανη θέση». Είπα, «Τι είναι ντροπιαστικό; Απλώς πες τους ότι, "Είναι η κοπέλα μου". Δεν θα κάνει καμία διαφορά.» Είπε, «Δεν νιώθεις προσβεβλημένος;» είπα, «Γιατί να νιώθω προσβεβλημένος; Είμαι ο εαυτός μου, είτε είμαι άντρας είτε γυναίκα.

Ό,τι κι αν είμαι, είμαι.

Και μόνο και μόνο λόγω των μαλλιών μου, αν κάποιος νομίζει ότι είμαι κορίτσι, είναι απολύτως εντάξει! Απλώς μια παρεξήγηση, δεν βλάπτει κανέναν.» Αλλά θύμωσε και μου έκοψε τα μαλλιά.

Με το ίδιο ψαλίδι που έκοβε το ύφασμα στο μαγαζί του, μου έκοψε και τα μαλλιά.

Του είπα, «Θα μετανοήσεις». Είπε: «Τι θα κάνεις για να μετανοήσω;» Είπα, «Σε λίγα λεπτά θα δεις». Με ήξερε.

Είπε, «Μην κάνεις τίποτα επικίνδυνο». Είπα, «Τώρα θα είναι επικίνδυνο.

Πάτησες την ελευθερία μου.

Αυτά είναι τα μαλλιά μου». Και πήγα σε έναν κουρέα που ήταν εθισμένος στο όπιο και ήταν φίλος μου, επειδή κανείς άλλος δεν θα το έκανε αυτό... Στην Ινδία, όταν πεθάνει ο πατέρας σου - μόνο τότε μπορείς να ξυρίσεις το κεφάλι σου.

Είπα στον κουρέα που ήταν εθισμένος στο όπιο: «Αυτή είναι μια κρίσιμη περίοδος για τη φιλία μας.

Ξύρισε μου το κεφάλι!» Είπε, «Αλλά τι θα γίνει με τον πατέρα σου; Και όλοι θα είναι εναντίον μου...» Είπε, «Θα το κάνω». Και το έκανε - ξυρισμένος, μέσα σε δευτερόλεπτα επέστρεψα.

Και οι άνθρωποι άρχισαν να με ρωτούν: «Πέθανε ο πατέρας σου;» Είπα, «Πρέπει να πέθανε.

Βλέπεις το κεφάλι μου; Αυτό αρκεί για να το αποδείξει.» Όταν μπήκα στο μαγαζί του, οι πελάτες είπαν: «Θεέ μου! Τι απέγινε ο πατέρας αυτού του αγοριού;» Και ο πατέρας μου είπε: «Δυστυχώς, εγώ είμαι ο πατέρας και είμαι ακόμα ζωντανός.

Και κοίτα - είχε δίκιο όταν είπε ότι θα μετανοούσα». Με φώναξε μέσα και μου είπε: «Αυτή είναι η τελευταία φορά που σου κάνω κάτι.

Απλώς συγχώρεσέ με και ξέχασε.

Δεν θα ξανακάνω τίποτα.

Αλλά αυτό είναι υπερβολικό!» - επειδή άρχισαν να έρχονται άνθρωποι από την πόλη.

Όπου κι αν πήγαινα... και γύριζα σε όλη την πόλη μόνο και μόνο για να τους φέρω όλους.

Ερχόντουσαν και έλεγαν: «Είσαι ακόμα ζωντανός; Είδαμε το αγόρι σου ξυρισμένο εντελώς.

Τι συνέβη; Ποιος τον ξύρισε;» Ο πατέρας μου είπε: «Όλη μέρα ερχόταν κόσμος για να θρηνήσει, να τον συμπονέσει». Όταν διαπίστωσαν ότι ήταν ζωντανός, σοκαρίστηκαν και οι ίδιοι πολύ.

Και εγώ στεκόμουν έξω και παρακολουθούσα.

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει η στιγμή... Από εκείνη τη στιγμή ο πατέρας μου έτρεφε έναν σεβασμό απέναντί ​​μου που δεν νομίζω ότι είχε ποτέ κανένας πατέρας. ΟΣΣΟ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους