«ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ, ΑΛΒΑΝΕ, ΑΛΒΑΝΕ!» Θυμάστε τον κλασικό «Ελληνάρα» που φώναζε στους Αλβανούς ότι δεν θα γίνουν ποτέ Έλληνες; Ε, λοιπόν, Λεβαντομαλάκα μου, τελικά μπορεί να τους έδινε και...

Πλήρες Κείμενο:

«ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ, ΑΛΒΑΝΕ, ΑΛΒΑΝΕ!» Θυμάστε τον κλασικό «Ελληνάρα» που φώναζε στους Αλβανούς ότι δεν θα γίνουν ποτέ Έλληνες; Ε, λοιπόν, Λεβαντομαλάκα μου, τελικά μπορεί να τους έδινε και την καλύτερη ευχή! Γιατί αν γίνονταν Έλληνες, θα έπρεπε να μάθουν να πληρώνουν ένα νεφρό στο σούπερ μάρκετ, να βλέπουν τον μισθό να εξαφανίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, να μετρούν τα ευρώ στο βενζινάδικο και να παρακολουθούν τα σκάνδαλα να περνούν μπροστά από τα μάτια τους σαν επαναλήψεις κακής τηλεοπτικής σειράς.

Και το κυριότερο; Θα έπρεπε να συνηθίσουν να μη συμβαίνει τίποτα! Στη Γαλλία ξεσηκώνονται. Στην Ιταλία υπάρχουν αντιδράσεις. Στην Αλβανία βγαίνει κόσμος στους δρόμους.

Σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες οι κοινωνίες συγκρούονται με πολιτικές που θεωρούν ότι τους στερούν το δικαίωμα να ζουν αξιοπρεπώς.

Κι εδώ; Εδώ έχουμε αναγάγει την πολιτική απάθεια σε εθνικό σπορ και την ανοχή στην κοροϊδία, σε Ολυμπιακό άθλημα! Μας τσακίζει η ακρίβεια; Θα κάνουμε υπομονή.

Μας πνίγουν οι λογαριασμοί; Θα κόψουμε κι άλλο από τα απαραίτητα.

Σκάει σκάνδαλο; Θα περιμένουμε να δούμε τι θα πει η τηλεόραση.

Ακούγονται καταγγελίες για διαφθορά; Θα περιμένουμε τη Δικαιοσύνη, τις εξεταστικές, τα πορίσματα και τις επιτροπές, μέχρι να ξεχάσουμε για ποιο πράγμα ξεκίνησε η συζήτηση.

Και όταν έρθει η ώρα να λογαριαστούμε με την κάλπη, θα βρεθούν πάλι οι ίδιοι πρόθυμοι να εξηγήσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ότι όλοι ίδιοι είναι, ότι έτσι λειτουργεί το σύστημα και ότι, στο κάτω κάτω, μπορεί να ήταν και χειρότερα.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο δικός μας "Μητσοτακάι", με το κατάλληλο επικοινωνιακό περιτύλιγμα, τις μεγάλες υποσχέσεις, τις ωραίες λέξεις και τη μόνιμη επωδό ότι η χώρα προχωρά μπροστά.

Προχωράει, βεβαίως! Το ερώτημα είναι ποιος προχωράει, προς τα πού και με τίνος τα λεφτά.

Γιατί όταν η καθημερινότητα γίνεται διαρκής αγώνας επιβίωσης, όταν ο εργαζόμενος δουλεύει για να πληρώνει λογαριασμούς και ο συνταξιούχος κάνει λογαριασμούς για να καταφέρει να φάει, δεν αρκεί να πανηγυρίζεις για τους οικονομικούς δείκτες.

Πρέπει να εξηγήσεις τι σημαίνουν αυτοί οι δείκτες για τον άνθρωπο που βρίσκεται στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και αφαιρεί προϊόντα επειδή δεν του φτάνουν τα χρήματα.

Και όταν υπάρχουν υποθέσεις σκανδάλων, καταγγελίες για διαφθορά και ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών, η απάντηση δεν μπορεί να είναι «μην ασχολείστε, κοιτάξτε τους άλλους». Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να χειροκροτάμε κανέναν επειδή συγκρίνει τον εαυτό του με κάτι χειρότερο.

Η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός για το ποιος θα μας απογοητεύσει λιγότερο.

Είναι απαίτηση λογοδοσίας από εκείνους που διαχειρίζονται τη ζωή μας.

Και ξέρετε ποιο είναι το πραγματικά τραγικό; Δεν είναι ότι ένας πολιτικός πιστεύει πως μπορεί να κυβερνά με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Είναι ότι ένα μέρος της κοινωνίας έχει μάθει να τα ανέχεται, να τα δικαιολογεί ή να τα αντιμετωπίζει σαν αναπόφευκτο καιρό.

Λες και η ακρίβεια είναι φυσικό φαινόμενο.

Λες και η διαφθορά είναι παραδοσιακό ελληνικό προϊόν.

Λες και η λογοδοσία αποτελεί εισαγόμενο είδος που δεν ευδοκιμεί στο ελληνικό κλίμα.

Και μετά απορούμε γιατί δεν αλλάζει τίποτα.

Γιατί, φίλε μου, δεν αρκεί να βρίζεις τον πολιτικό.

Πρέπει να πάψεις να του προσφέρεις ασυλία επειδή φοράει το κομματικό σου χρώμα.

Δεν γίνεται να απαιτείς δικαιοσύνη μόνο όταν κατηγορείται ο αντίπαλος.

Δεν γίνεται να καταγγέλλεις την ακρίβεια μόνο όταν κυβερνούν οι άλλοι.

Δεν γίνεται να εξοργίζεσαι με τη διαφθορά μόνο όταν δεν σε βολεύει αυτός που βρίσκεται στην εξουσία.

Αυτό δεν είναι πολιτική συνείδηση.

Είναι οπαδισμός με κοστούμι.

Και κάπως έτσι, ο «Ελληνάρας» που κάποτε φώναζε στον Αλβανό «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» κατέληξε να πρέπει να του εξηγήσει γιατί η χώρα του μοιάζει να έχει αποδεχτεί ως φυσιολογικά πράγματα που θα έπρεπε να προκαλούν διαρκή κοινωνική απαίτηση για αλλαγή.

Μόνο που ο Αλβανός δεν χρειαζόταν να γίνει Έλληνας για να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή.

Εμείς χρειαζόμαστε να ξαναθυμηθούμε ότι είμαστε πολίτες και όχι υπήκοοι, καταναλωτές της πολιτικής προπαγάνδας ή χειροκροτητές της εκάστοτε εξουσίας.

Γιατί πατριωτισμός δεν είναι να ανεμίζεις σημαίες και να βρίζεις τους ξένους.

Πατριωτισμός είναι να μη συμβιβάζεσαι με μια χώρα όπου ο άνθρωπος που δουλεύει δυσκολεύεται να ζήσει, όπου η αξιοπρέπεια γίνεται είδος πολυτελείας και όπου κάθε υπόθεση που απαιτεί απαντήσεις κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον θόρυβο της επόμενης επικαιρότητας.

Και κάτι τελευταίο.

Μην πανηγυρίζετε επειδή οι άλλοι έχουν προβλήματα.

Μην περιμένετε να καεί ολόκληρη η Ευρώπη για να καταλάβετε ότι κι εδώ υπάρχουν άνθρωποι που ασφυκτιούν.

Και μην μπερδεύετε την ησυχία με την ευημερία.

Μια κοινωνία μπορεί να είναι ήσυχη επειδή ζει καλά.

Μπορεί, όμως, να είναι ήσυχη κι επειδή έχει κουραστεί, απογοητευτεί ή πειστεί ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Και τότε η σιωπή δεν είναι επιτυχία κανενός.

Είναι προειδοποίηση για όλους.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα σου έρθει να φωνάξεις «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ», σκέψου μήπως τελικά αυτό που πρέπει να αναρωτηθείς είναι κάτι πολύ πιο άβολο: Μήπως το πρόβλημα δεν είναι ότι εκείνος δεν έγινε Έλληνας, αλλά ότι εμείς συνηθίσαμε να θεωρούμε φυσιολογικά όλα όσα θα έπρεπε να μας εξοργίζουν; Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί "κοιμόμαστε με τα τσαρούχια". Καληνύχτα, Ελλάδα.

Όχι επειδή δεν υπάρχει τίποτα να γίνει. Αλλά επειδή, όσο κοιμάσαι, κάποιοι άλλοι εξακολουθούν να αποφασίζουν για σένα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους