Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Μελίνα Μερκούρη 18 Οκτωβρίου 1920 –6 Μαρτίου 1994 Ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ψιθυρίζει “γύρισε Ανέτα, γύρισε” και ευθύς το βλέμμα του σαν να φωτίστηκε. Η Στέλλα του ‘ 55, επιτέλους γύρισε.

Και έτσι, με τούτο τον μαγεμένο και τον μαγικό τον τρόπο, φωτίστηκε η εποχή της από τη μεγάλη Ελληνίδα, την Μελίνα που δεν έχει ανάγκη τα επίθετα και τους άλλους τους προσδιορισμούς.

Κάποιοι θα την πουν πολιτικό, άλλη ηθοποιό και κάποιοι ντίβα του θεάτρου.

Μα πάνω από όλα η Μελίνα δεν ήταν παρά μια πύκνωση της ελληνικότητας που πληθωρική και αθεράπευτα ερωτευμένη με τη ζωή αποκτά μια ταυτότητα. Η Μελίνα έμοιαζε με τη θάλασσα, λένε όσοι τη γνώρισαν.

Ορμητική, γοητευτική, πληθωρική με κυματισμούς που μπορούσαν να σαρώσουν τα πάντα και μια ομορφιά απρόσμενη.

Είχε τη μνήμη του βυθού και μια καρδιά ίδια με της Μεσογείου, πάντα θερμή και σκληρή.

Μες στη σφυρηλατημένη στο διχασμό Ελλάδα η Μελίνα φαντάζει ο κοινός μας ουρανός.

Όταν είπε “φεύγω” κανείς δεν την πίστεψε, επειδή η ζωή της ήταν η Ελλάδα.

Τώρα, για πάντα σιγοτραγουδά απάνω στο πάλκο τα επτά της τραγούδια.

Είναι σαν πρώτα νέα και όμορφη και έχει στα χείλη της τη γεύση από ένα κρασί γεννημένο από ήλιους και όχι από καταχνιές. Οι θύελλες αποτυπωμένες στο χαμόγελό της, θα της χαρίζουν για πάντα μια απαράμιλλη αξία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους