Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σύντομα και ξεκάθαρα Brivael Le Pogam: Οι Γάλλοι οφείλουν σε όλους μια συγγνώμη για τη μάστιγα του γουοκισμού (wokism). Μια ολόκληρη γενιά έμαθε να αποδομεί και ποτέ δεν έμαθε να χτίζει.

Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη, εκ μέρους όλων των Γάλλων, που γεννήσαμε τη Γαλλική Θεωρία (η οποία γέννησε το χειρότερο από όλα τα ιδεολογικά περιττώματα: τον γουοκισμό). Δώσαμε στον κόσμο τον Ντεκάρτ, τον Πασκάλ, τον Τοκβίλ.

Και μετά, στα πνευματικά ερείπια μετά το 1968, δώσαμε στον κόσμο τον Φουκώ, τον Ντεριντά, τον Ντελέζ.

Τρεις ευφυέστατους άνδρες που, με την κομψότητα της γαλλικής γλώσσας, έχτισαν το ιδεολογικό όπλο που τώρα παραλύει τη Δύση.

Αυτό που έκαναν πρέπει να γίνει κατανοητό. Ο Μισέλ Φουκώ δίδασκε ότι η αλήθεια δεν υπάρχει, ότι οι σχέσεις εξουσίας που μεταμφιέζονται σε γνώση είναι το μόνο που υπάρχει.

Ότι η επιστήμη, η λογική, η δικαιοσύνη, τα ιατρικά ιδρύματα, τα σχολεία, οι φυλακές, η σεξουαλικότητα, είναι όλα παρά σκηνικές παραγωγές κυριαρχίας. Ο Ζακ Ντεριντά δίδασκε ότι το κείμενο δεν έχει σταθερό νόημα, ότι όλα τα σημαίνοντα ξεφεύγουν, ότι όλες οι αναγνώσεις είναι προδοσία, ότι ο συγγραφέας είναι νεκρός και ο αναγνώστης βασιλεύει. Ο Ζιλ Ντελέζ δίδασκε ότι το ρίζωμα έπρεπε να προτιμάται έναντι του δέντρου, ο νομαδικός έναντι του καθιστικού, η επιθυμία έναντι του νόμου, το γίγνεσθαι έναντι του είναι, η διαφορά έναντι της ταυτότητας.

Εξεταζόμενα μεμονωμένα, αυτά τα επιχειρήματα είναι αμφισβητήσιμα.

Συνδυασμένα, εξαγόμενα, γινόμενα δημοφιλή, σχηματίζουν ένα σύστημα.

Και αυτό το σύστημα είναι τοξικό.

Γιατί αυτό συνέβη.

Αυτά τα κείμενα, ακατανόητα στη Γαλλία, διέσχισαν τον Ατλαντικό.

Τμήματα στο Γέιλ, το Μπέρκλεϊ, το Κολούμπια τα απορρόφησαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.

Βρήκαν γόνιμο έδαφος που δεν υπήρχε εδώ: τον πουριτανισμό της Αμερικής, τη φυλετική της ενοχή, την εμμονή της με την ταυτότητα. Η Γαλλική Θεωρία παντρεύτηκε αυτό το υπόστρωμα, και το παιδί αυτού του γάμου ονομάζεται γουοκισμός. Η Τζούντιθ Μπάτλερ διάβασε Φουκώ και εφηύρε το φύλο ως παράσταση. Ο Έντουαρντ Σαΐντ διάβασε Φουκώ και εφηύρε τον ακαδημαϊκό μετα-αποικισμό. Η Κίμπερλε Κρένσο κληρονόμησε αυτό το πλαίσιο και εφηύρε την διαθεματικότητα.

Σε κάθε βήμα, το καλούπι ήταν γαλλικό: δεν υπάρχει αλήθεια, υπάρχει μόνο εξουσία, και έτσι κάθε ιεραρχία είναι ύποπτη, κάθε θεσμός είναι καταπιεστικός, κάθε κανόνας ισοδυναμεί με βία, κάθε ταυτότητα κατασκευάζεται και επομένως είναι διαπραγματεύσιμη, κάθε πλειοψηφία είναι ένοχη.

Έτσι ακριβώς τρεις Παριζιάνοι φιλόσοφοι, οι οποίοι πιθανότατα δεν φαντάστηκαν ποτέ την πρακτική τους επίδραση, παρείχαν το λειτουργικό σύστημα για μια ολόκληρη γενιά ακτιβιστών, πανεπιστημιακών γραφειοκρατών, διευθυντών ανθρώπινου δυναμικού, δημοσιογράφων, νομοθετών.

Έτσι καταλήξαμε σε έναν πολιτισμό που δεν γνωρίζει πλέον αν μια γυναίκα είναι γυναίκα, αν αξίζει να υπερασπιστεί τη δική του ιστορία, αν υπάρχει αξία, αν η αλήθεια μπορεί να διακριθεί από την άποψη.

Είναι ανοησίες για έναν απλό λόγο, και πρέπει να ειπωθούν με ψυχραιμία.

Ένας πολιτισμός στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: την πεποίθηση ότι υπάρχει μια αλήθεια προσιτή στη λογική, την πεποίθηση ότι το καλό διακρίνεται από το κακό, την πεποίθηση ότι έχει μια κληρονομιά να μεταδώσει. Η Γαλλική Θεωρία ανέλαβε να δυναμιτίσει και τα τρία.

Όχι από κακία.

Για χάρη ενός πνευματικού παιχνιδιού, από γοητεία με τις υποθέσεις, από μίσος για την αστική τάξη που τους είχε θρέψει.

Αλλά το αποτέλεσμα είναι μπροστά μας.

Μια ολόκληρη γενιά έμαθε να αποδομεί και ποτέ δεν έμαθε να χτίζει.

Μια ολόκληρη γενιά ξέρει πώς να είναι καχύποπτη και δεν ξέρει πια πώς να θαυμάζει.

Μια ολόκληρη γενιά βλέπει δύναμη παντού και ομορφιά πουθενά.

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη επειδή εμείς, οι Γάλλοι, φέρουμε μια ιδιαίτερη ευθύνη.

Η γλώσσα μας, τα πανεπιστήμιά μας, οι εκδότες μας, το κύρος μας έδωσαν σε αυτόν τον μηδενισμό την κομψή του όψη.

Χωρίς τη νομιμότητα που παρείχαν η Σορβόννη και η Βενσέν, αυτές οι ιδέες δεν θα είχαν ποτέ διασχίσει τον ωκεανό.

Έχουμε εξαγάγει αμφιβολία όπως άλλοι εξάγουν όπλα.

Αυτό που χτίζεται τώρα, στη Σίλικον Βάλεϊ, σε εργαστήρια Τεχνητής Νοημοσύνης, σε νεοσύστατες επιχειρήσεις, σε εργαστήρια, σε όλα τα μέρη όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να χτίζουν πράγματα αντί να τα αποδομούν, αυτή είναι η απάντηση.

Ένας πολιτισμός που ανοικοδομείται μέσω αυτών που χτίζουν, όχι από σχολιαστές.

Από αυτούς που πιστεύουν ότι η αλήθεια υπάρχει και αξίζει να την αναζητούμε.

Από αυτούς που υιοθετούν μια ιεραρχία του ωραίου, του αληθινού και του καλού, και δεν ντρέπονται να την μεταδώσουν.

Συγχωρέστε μας, λοιπόν.

Και ας πιάσουμε δουλειά. By Brivael Le Pogam, Special to National Post Published May 21, 2026 Brivael Le Pogam is co-founder of Argil. He posts on X as @brivael

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους