Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το κείμενο για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι από τη σελίδα στο f/b της Ρηγούλα Γεωργιάδου «Ενώ εκείνοι που μόλις χθες τον έλεγαν φίλο τού γυρίζουν την πλάτη και τον προδίδουν.

Ενώ οι σύμμαχοι κουράζονται, οι πολιτικοί κάνουν παζάρια και κάποιοι είναι έτοιμοι να σφίξουν το χέρι του δημίου.

Ενώ η ζωή του και η ζωή της χώρας του γίνονται καθημερινός στόχος για πυραύλους, δρόνους, βόμβες και ψέματα.

Δεν έχω ιδέα πώς τα άντεξε όλα αυτά.

Κι όμως, συνεχίζει να αντέχει.

Δεν μοιάζει με ήρωα ταινίας.

Μοιάζει με άνθρωπο που έχει να κοιμηθεί χρόνια. Καταβεβλημένος.

Με μάτια που καθρεφτίζουν τα φλεγόμενα κτίρια του Κυΐβου, του Χαρκίβ, του Ντνίπρο και της Οδησού.

Με μάτια που καθρεφτίζουν ολόκληρη την Ουκρανία.

Δεν εκλιπαρεί για έλεος.

Ζητάει με θάρρος όπλα.

Δεν το βάζει στα πόδια.

Μένει εκεί και προσφέρει τη ζωή του.

Όταν του πρότειναν να φυγαδευτεί, είπε: "Πυρομαχικά χρειάζομαι, όχι μεταφορικό μέσο". Και δεν ήταν απλώς μια ωραία ατάκα.

Ήταν επιλογή που δοκιμάζεται διαρκώς.

Κάθε μέρα.

Κάθε νύχτα.

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή.

Τον πρόδωσαν και συνεχίζουν να τον προδίδουν.

Τον υποτίμησαν και συνεχίζουν να τον υποτιμούν.

Τον πρόσβαλαν και συνεχίζουν να τον προσβάλλουν.

Προσπάθησαν, κι ακόμα προσπαθούν, να τον σβήσουν από τον χάρτη.

Κι όμως, εκείνος συνεχίζει να στέκεται.

Με φόντο τις ρημαγμένες πόλεις.

Δίπλα σε εξουθενωμένους στρατιώτες.

Απέναντι σε έναν κόσμο που έχει επίσης κουραστεί, που θέλει να ξεχάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία και να σκεφτεί κάτι λιγότερο επώδυνο και ψυχοφθόρο — κάτι ευχάριστο.

Κι όμως, εκείνος συνεχίζει να τους το θυμίζει.

Μιλάει στους ανθρώπους σαν να τους κρατάει το χέρι.

Και έχει κάτι όλο αυτό που σου φέρνει έναν κόμπο στον λαιμό.

Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω θαυμάσει έτσι ένα δημόσιο πρόσωπο.

Και δεν νομίζω ότι θα ξανασυμβεί.

Γιατί αυτός ο θαυμασμός δεν έχει να κάνει με την πολιτική.

Έχει να κάνει με έναν άνθρωπο που όταν γύρω του τα πάντα γκρεμίζονται, δεν αναρωτιέται "γιατί σ' εμένα;" αλλά σαν ιππότης κάνει αυτό που πρέπει, ό,τι κι αν συμβεί.

Είμαι βέβαιος ότι θα αντέξει, ακόμα κι αν του κοστίσει τη ζωή.

Ακόμα κι αν όλοι οι φίλοι του τον εγκαταλείψουν.

Ακόμα κι αν ολόκληρος ο κόσμος κουραστεί και του γυρίσει την πλάτη.

Εκείνος δεν θα προδώσει.

Ο κόσμος τον σέβεται όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή αποδείχθηκε πιο δυνατός από όλους τους λογοκόπους, επειδή σήκωσε ψηλά τη σημαία των υπέρτατων αξιών: της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Και όλη η Ουκρανία στέκεται πίσω του.

Κουρασμένη, πληγωμένη, αλλά αδούλωτη.

Ίσως στις επόμενες προεδρικές εκλογές ψηφίσετε κάποιον άλλον.

Έχετε κάθε δικαίωμα να το κάνετε.

Αλλά σήμερα, ας τον σεβαστούμε.

Έχουμε έναν πρόεδρο που αξίζει τον σεβασμό και για τον οποίο δεν ντρεπόμαστε.

Δύναμη και υπομονή του εύχομαι.

Σήμερα, ο Βολοντίμιρ Ολεξάντροβιτς αξίζει έναν καλό λόγο και κάθε δυνατή στήριξη. Ας του τη δείξουμε λοιπόν — είναι καθήκον μας!» Νικήτα Πασέτσνικ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους