Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το παλιό ιστορικό σύνθηµα «ένας είναι ο εχθρός, ο ιµπεριαλισµός» φαίνεται ότι έχει µετασχηµατιστεί στο σύγχρονο πολιτικό περιβάλλον σε «ένας είναι ο εχθρός, ο Μητσοτάκης». Σύσσωµη η αντιπολίτευση οµονοεί ότι πολιτικός στόχος της είναι η απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη.

Το κάθε κόµµα µάλιστα υποστηρίζει ότι κατέχει κατ’ αποκλειστικότητα το know how για να απαλλαγεί η χώρα από την επιζήµια πολιτική του Μητσοτάκη.

Πόσο ειλικρινές είναι αυτό; Καταρχάς ο εντοπισµός του προβλήµατος στον Κυριάκο Μητσοτάκη, η εµφάνισή του ως προσωποποίησης του κακού, δεν αποτελεί από µόνο του κάτι πολιτικό ούτε εγγυάται την πολιτική απαλλαγή. Ο Μητσοτάκης, επειδή είναι ο Μητσοτάκης, εκφράζει µε τον πιο αποτελεσµατικό τρόπο την πολιτική των ανισοτήτων, του αφανισµού των εισοδηµάτων, του τέλους του κράτους των κοινωνικών παροχών και της υπεράσπισης του δηµόσιου συµφέροντος.

Ο πρωθυπουργός, έχοντας σαφή ιδεολογικό προσανατολισµό και γνωρίζοντας πώς να αφοπλίσει όσους διαµαρτύρονται και αντιδρούν για όσα προκαλεί, δεν στέκεται στην προώθηση της πολιτικής του ατζέντας µόνο.

Στρέφει την κοινωνία στις λογικές της προσωπικής ευθύνης, της ενοχοποίησης του κράτους (όχι του κράτους που παίρνει µίζες, αλλά του κράτους που κάνει κοινωνικές παροχές) και δηµιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ο πολίτης πρέπει να αποκτήσει άλλη οπτική για να µη συµβαίνουν όσα συµβαίνουν.

Με βάση δηλαδή µια άλλη αντίληψη του πολίτη όλα θα φτιάξουν, άρα δεν έχει νόηµα η πολιτική και κοινωνική διαµαρτυρία.

Ωστόσο δεν υπάρχει καµία απάντηση για το πώς θα µπορούσαν να γίνουν πιο φτηνή η βενζίνη ή πιο δίκαιοι οι φόροι µε βάση τη συµπεριφορά ενός πολίτη. 🖋 Κώστας Βαξεβάνης #documentonews #tsipras #androulakis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους