ΑΦΙΕΡΩΜΑ: «Wilfred Edward Salter Owen (1893 -1918)» (Επιμέλεια- Μετάφραση: Μαρίνα Γεωργιάδου] Ο Wilfred Edward Salter Owen (1893 – 1918) υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ποιητές του Α’ Παγκοσμίου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα συγκλονιστικά ποιήματά του αναφέρονται στη φρίκη των χαρακωμάτων και στον πόλεμο αερίων με διάχυτο αντιπολεμικό κλίμα, που ήταν σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη για τον πόλεμο εκείνη την εποχή και με τα πατριωτικά ποιήματα που γράφτηκαν από άλλους ποιητές.

Ο πατέρας του, Thomas Owen, ήταν σιδηροδρομικός υπάλληλος και η μητέρα του καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Ο Wilfred ήταν το μεγαλύτερο από τέσσερα παιδιά και όταν γεννήθηκε κατοικούσαν στο σπίτι του παππού του.

Ο θάνατός του και πώληση του σπιτιού του ανάγκασε την οικογένεια να μετακομίσει σε μια φτωχή συνοικία στο Birkenhead, Merseyside.

Σπούδασε στο τοπικό Ινστιτούτο και κατόπιν στο Τεχνικό Σχολείο.

Το 1911 πέρασε τις εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει υποτροφία για τις σπουδές του, πράγμα αναγκαίο λόγω της οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του.

Από το Σεπτέμβριο του 1911 μέχρι το Φεβρουάριο του 1913 εργάστηκε σαν βοηθός του Εφημέριου του Dunsden κοντά στο Reading με αντάλλαγμα τη δωρεάν διαμονή του, και εκεί παρακολούθησε κάποια μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Reading.

Βαθειά θρησκευόμενος μέχρι τότε απογοητεύτηκε από το εθιμοτυπικό της Εκκλησίας και την αποτυχία της να βοηθήσει όσους είχαν ανάγκη.

Επέστρεψε στο σπίτι του σοβαρά άρρωστος με αναπνευστική λοίμωξη εξαιτίας των άσχημων συνθηκών διαμονής του.

Το 1913 έφυγε για τη Γαλλία όπου εργάστηκε σαν δάσκαλος Αγγλικών και Γαλλικών στο Bordeaux.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος επέστρεψε στην Αγγλία.

Οι πρώτες επιρροές στην εφηβεία του περιλαμβάνουν τους Ρομαντικούς ποιητές και ειδικά τον Wordsworth, τον John Keats, τον Shelley.

Ήδη είχε αρχίσει να πειραματίζεται σε ρυθμικά σχήματα που αργότερα έγιναν χαρακτηριστικό της ποίησής του, ενώ παράλληλα προετοίμαζε το βιβλίο Ελάσσονα ποιήματα, σε ελάσσονες τόνους, ενός ελάσσονα ποιητή, που όμως δεν δημοσίευσε ποτέ.

Στις 21 Οκτωβρίου του 1915 ο Owen κατατάχθηκε εθελοντικά στον βρετανικό στρατό πιστεύοντας στο δίκαιο σκοπό του πολέμου, και έφτασε με την εκπαίδευσή του στο βαθμό του ανθυπολοχαγού.

Η αρχική του άποψη για τους στρατιώτες διαπνεόταν από περιφρόνηση για την άξεστη συμπεριφορά τους, αλλά σύντομα αυτή η φαντασιακή του θεώρηση θα άλλαζε δραματικά.

Το 1917, κατά τους πρώτους έξι μήνες στο μέτωπο στη Βόρεια Γαλλία, το τάγμα του υπέφερε απίστευτες σωματικές στερήσεις που προκλήθηκαν από το κρύο, το χιόνι και τη λάσπη σε συνδυασμό με τους σφοδρούς βομβαρδισμούς και τα δηλητηριώδη αέρια.

Ο ίδιος χρειάστηκε να περάσει μέρες σε χαράκωμα δίπλα σε νεκρό συνάδελφό του και σε άλλη περίπτωση υπέστη διάσειση όταν έπεσε σε κρατήρα από βόμβα με αποτέλεσμα να υποφέρει από δυνατούς πονοκεφάλους.

Επαναπατρίστηκε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Craiglockhart στο Εδιμβούργο για θεραπεία για νευρασθένεια, μια από τις λέξεις με τις οποίες εξηγούσαν το Μετατραυματικό Στρες (PTSD). Ενώ ανάρρωνε εκεί, γνώρισε τον Αύγουστο του 1917 τον ποιητή Siegfried Sassoon, ο οποίος, όπως και άλλοι φιλειρηνιστές, ανάμεσά τους και ο Bertrand Russell, διαμαρτύρονταν για τη συνέχιση του πολέμου, και έγραφε ποιήματα διαμαρτυρίας με σκοπό να μεταβάλλει την κοινή γνώμη ώστε να απαιτήσει διαπραγματεύσεις για τη λήξη του.

Οι συζητήσεις τους έφεραν επανάσταση στο ύφος του Owen και στην αντίληψή του για την ποίηση.

Του πρόσφερε καθοδήγηση και ενθάρρυνση να ενσωματώσει στις ποιητικές του δημιουργίες τις εμπειρίες του από τον πόλεμο.

Σχεδόν όλα τα ποιήματα για τα οποία είναι σήμερα γνωστός γράφτηκαν σε μια έκρηξη δημιουργικότητας μεταξύ Αυγούστου 1917 και Σεπτεμβρίου 1918.

Διαπνέονται από αγανάκτηση για τις ωμότητες του πολέμου και τις εκατόμβες των θυμάτων και διακρίνονται από σπάνια περιγραφική δύναμη. Το Νοέμβριο του 1917 στάλθηκε στο στρατόπεδο του Scarborough και σιγά-σιγά άρχισε να απομακρύνεται από την υπερβολική επιρροή του Sassoon, να διαβάζει άλλους ποιητές του πολέμου και να στοχάζεται το καθήκον του σαν ποιητής: να γίνει η φωνή των στρατιωτών.

Η αγάπη του για τους ρομαντικούς ποιητές του διεύρυνε το οπτικό του πεδίο.

Η διαμαρτυρία δεν έφτανε, η ύψιστη αξία τώρα ήταν η συμπόνια του πολέμου γιατί κατά τον Shelley η συμπόνια έδινε τη δυνατότητα να φανταστεί κανείς τα δεινά των άλλων.

Η αποστολή του ήταν να μιλήσει εκ μέρους των ανδρών που είχε υπό την ευθύνη του, να δείξει τη «Συμπόνια του Πολέμου», όπως την εξέφρασε και σε έντονες επιστολές προς την οικογένειά του.

Ο ζοφερός ρεαλισμός του, η ενέργεια και η αγανάκτησή του, η συμπόνια του και η μεγάλη τεχνική του δεξιοτεχνία είναι εμφανή σε πολλά γνωστά ποιήματα.

Είναι επίσης σημαντικοί οι πειραματισμοί του στην τεχνική της παρήχησης, που είχαν ιδιαίτερη επιρροή στην ποίηση της δεκαετίας του 1930, στην εποχή του Μοντερνισμού.

Την άνοιξη του 1918 στάλθηκε σε στρατόπεδο στο Yorkshire για να προετοιμαστεί για ενεργή υπηρεσία και τον Αύγουστο επέστρεψε στη Γαλλία όπου και τιμήθηκε με το Στρατιωτικό Σταυρό για αξιόλογη υπηρεσία και γενναιότητα στη μάχη. Ο Owen σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης στις 4 Νοεμβρίου 1918, μια εβδομάδα πριν από το τέλος του πολέμου, σε ηλικία 25 ετών.

Όταν η είδηση του θανάτου του έφτασε στη μητέρα του, οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν για την ειρηνευτική συμφωνία.

Το 1920, τα ποιήματά του εκδόθηκαν μεταθανάτια από τον Sassoon σε ένα τόμο: Ποιήματα, που περιέχει την πιο συγκινητική και σπαρακτική αγγλική ποίηση της εποχής του πολέμου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους