Μπαίνουμε στο αεροπλάνο της επιστροφής από Κατάνια για Αθήνα. Η θέση μου βρίσκεται ανάμεσα σε δύο νεαρούς- γιατί φυσικά δε χαλαλίσαμε ούτε ευρώ για να καθίσουμε οι φίλες μαζί για μιάμιση ώρα διαδρομή...

Πλήρες Κείμενο:

Μπαίνουμε στο αεροπλάνο της επιστροφής από Κατάνια για Αθήνα. Η θέση μου βρίσκεται ανάμεσα σε δύο νεαρούς- γιατί φυσικά δε χαλαλίσαμε ούτε ευρώ για να καθίσουμε οι φίλες μαζί για μιάμιση ώρα διαδρομή, όπως άλλωστε και κανένας άλλος σε αυτή την πτήση. Λίγο στενούλικο το αεροπλάνο, λίγο αζμπέτε όλοι μας, αλλά τέλος πάντων, 40 ευρώ πληρώσαμε και πάλι καλά να λέμε. Με το που κάθομαι στη θέση μου και βγάζω το τζιν μπουφάν, νιώθω την ώρα που τραβάω το μανίκι να μου γλιστράει από το μικρό δαχτυλάκι το ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ μου δαχτυλίδι.

Αυτό με τις πετρούλες από ηφαιστειακή λάβα που πήρα αναμνηστικό από την Αίτνα, που πήραμε και οι 3 μας το ίδιο δηλαδή, για να είμαστε matchy-matchy. Βγάζω το χέρι εντελώς και κοιτάζω αμέσως μέσα στο μανίκι.

Άφαντο. Κοιτάω κάτω στα πόδια μου, εκεί που είχα αφήσει το προσωπικό μου αντικείμενο-βαλιτσάκι του Σπορτ Μπίλι.

Δεν είχε πέσει πάνω του. Παθαίνω ένα μικρό εγκεφαλικό, γιατί το είχα ήδη αγαπήσει και ήταν το επίσημο αναμνηστικό του ταξιδιού μας! «Συγγνώμη, μήπως μπορείς να σηκωθείς λίγο γιατί μόλις έχασα το δαχτυλίδι μου;» λέω στον έναν νεαρό στα αριστερά μου.

Σηκώνεται και σηκώνω το βαλιτσάκι Σπορτ Μπίλι -το προσωπικό μου αντικείμενο, ντε- το βαζω στη θέση του ανθρώπου και κοιτάζω στο πάτωμα.

Τίποτα. «Συγγνώμη, μήπως μπορείς να σηκώσεις λίγο τα πόδια σου;» ρωτάω και τον άλλον νεαρό που καθόταν στο παράθυρο.

Ψάχνω μήπως κύλησε στην πλευρά του. Τίποτα.

Σηκώνομαι όρθια και κοιτάζω στη θέση μου! Τίποτα Πούντο, πούντο το δαχτυλίδι, ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις! Λες και άνοιξε η γη και το κατάπιε! Εν τω μεταξύ, τώρα έχουν πάρει πρέφα τι γίνεται και η μπροστινή σειρά και η πίσω και προσπαθούν να με βοηθήσουν.

Θα νόμιζαν σίγουρα ότι το δαχτυλίδι είναι τουλάχιστον μπριγιάν 10 καρατίων για να κάνω έτσι! Σηκώνουν λοιπόν όλοι -και η δική μου σειρά και η πίσω- τις τσάντες-προσωπικά αντικείμενα που είχαν χώσει κάτω από τα καθίσματα.

Πέφτω στα γόνατα, ψάχνω με τα χέρια το πάτωμα μπας και σκάλωσε πουθενά και το πιάσω, εκείνοι να μου φωτίζουν με τα φακουδάκια των κινητών, να ψάχνουν κι αυτοί, να μου κάνουν ερωτήσεις αν το έχασα οντως στο αεροπλανο ή αλλού... Μα, το ένιωσα την ωρα που γλιστρουσε απο το δαχτυλο μου! Δεν έστεκε να έχει εξαφανιστεί! Όμως δεν μπορούσα να κάνω και κάτι άλλο, έπρεπε να ξεκινήσει το αεροπλάνο.

Οπότε έκατσα ξενερωμένη στη θέση μου, θρηνώντας τη λάβα μου. Και τότε το κάθε εμπόδιο για καλό, αυτή η εκνευριστική φράση, απέκτησε αξία! Από τα μεγάφωνα ο πιλότος ανακοίνωσε ότι η αναχώρηση θα καθυστερήσει γιατί υπάρχει μηχανική βλάβη. «Χρόνος για ψάξιμο!», σκέφτομαι. Ξανασηκώνω τους πάντες και συνεχίζω τις ανασκαφές.

Ξέρω πόσο θα με συχτίρισαν οι άνθρωποι, είχαν και εκνευρισμό από την καθυστερηση, ο μπροστινός ειδικά, είχε δώσει πόνο στις βρισιές, αλλά ρε παιδιά, δεν γίνεται να εξαφανίστηκε ολόκληρο -μια σταλίτσα δηλ- δαχτυλίδι! Φωνάζω και τη μία φίλη μου που καθόταν διακόσιες θέσεις πιο μπροστά.

Ήξερα ότι αν ένας άνθρωπος σε αυτό το αεροπλάνο μπορούσε να το βρει, ήταν ΕΚΕΙΝΗ. Έρχεται με το ύφος και τον αέρα του επαγγελματία ντετέκτιβ που έχει πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της! «Ωχ, υπάρχει κι άλλη σαν αυτήν;» θα σκέφτηκαν στάνταρ οι νεαροί της σειράς μου. Η φίλη ανοίγει με αποφασιστικές κινήσεις το βαλιτσάκι-Σπορτ Μπίλι μου. «Δε νομίζω ότι το δαχτυλίδι άνοιξε μόνο του το φερμουάρ και χώθηκε μέσα!» σχολιάζω εγώ η αμφισβητίας. Εν τω μεταξύ, όσο ψαχούλευε μισοβγάζοντας τα πράγματα έξω, σκεφτόμουν ότι θα εμφανιστούν και τα εσώρουχα και τα διάφορα που έχω μέσα, και το σόου θα αποκτήσει εξαιρετικό ενδιαφέρον για τους γύρω.

Ίσως να έφτιαχνε και το κέφι του μπροστινού! Αφού τελείωσε με πατώματα, τσάντες και μπουφάν -που τα γύρισε όλα μέσα-έξω, σήκωσε και το μαξιλάρι του καθίσματος. «Μα καθόμουν ΠΑΝΩ στο κάθισμα όταν μου έφυγε το δαχτυλίδι!» το χαβά μου εγώ, νομίζοντας ότι κάνει άκυρες κινήσεις. Ε, ΠΑΙΔΙΑ, ΗΤΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ! Όχι στο πάτωμα, αλλά σφηνωμένο μέσα στο μαξιλάρι, εκεί ακριβώς που κάθεται ο πισινός μας! «Ορίστε!», μου λέει. «Συγγνώμη που σε αμφισβήτησα, είσαι θεά!», είπα εγώ. Τέλος καλό, όλα καλά! Καλά 🙃 που υπήρχε μια καθυστέρηση 3,5 ωρών μέσα στο καθηλωμένο αεροπλάνο, όπου όλοι έβριζαν, πεινούσαν, είχαν κορακιάσει από τη δίψα - η εταιρεία δεν μας προσέφερε ούτε γουλιά δωρεάν νερό- απαράδεκτο αλλά εμένα το μόνο που με ένοιαζε ήταν οτι ΕΓΩ ΦΟΡΟΥΣΑ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΜΟΥ! Υ.Γ.: Ξεκινώ τα της Σικελίας ανάποδα, από το τέλος προς την αρχή! Στη φωτό το δαχτυλίδι μας! Και τα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ γλυκάκια που απολαύσαμε! #Nouazeta #SicilyTravel #Catania #EtnaLava #LostAndFound Efi Fotinou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους