Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έλεος πια! Έχει ξεσηκωθεί όλη η Ευρώπη, έχει βγει στους δρόμους ο κόσμος, στην Αλβανία γίνονται διαδηλώσεις, ο κόσμος φωνάζει για όσα τον πνίγουν, κι εμείς εδώ ασχολούμαστε με τον θάνατο του Μαζωνάκη, τη Βίσση και τον Καρβέλα! Όταν τραγουδάει η Βίσση, γεμίζει ολόκληρο στάδιο.

Όταν όμως πρέπει να κατέβουμε στον δρόμο για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να διαμαρτυρηθούμε για όσα συμβαίνουν και να φωνάξουμε για το μέλλον μας, ξαφνικά μας πιάνει η κούραση, η αδιαφορία και ο καναπές.

Για τραγούδια, κουτσομπολιά και θεάματα έχουμε χρόνο, διάθεση και χρήματα.

Για την ίδια μας τη ζωή, όμως, δεν έχουμε ούτε φωνή ούτε δύναμη; Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τίποτα δεν αλλάζει! Γιατί κάποιοι θέλουν έναν λαό που να χειροκροτάει, όχι έναν λαό που να διεκδικεί.

Έναν λαό που να κοιτάζει τη σκηνή και να ξεχνάει τι συμβαίνει γύρω του.

Να ασχολείται με το ποιος πέθανε, ποιος τραγούδησε και ποιος γέμισε το στάδιο, αλλά να μην βλέπει τι γίνεται στην κοινωνία και στη δική του ζωή.

Δεν είναι κακό το τραγούδι, ούτε η διασκέδαση.

Κακό είναι να μας νοιάζει περισσότερο το θέαμα από την πραγματικότητα.

Να ξεσηκωνόμαστε για έναν καλλιτέχνη και να μένουμε αμέτοχοι όταν πρέπει να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας.

Γιατί, τελικά, δεν μας αξίζει μόνο να γεμίζουμε στάδια.

Μας αξίζει να γεμίζουμε και τους δρόμους όταν υπάρχει λόγος.

Αλλιώς, ας μη διαμαρτυρόμαστε για όσα μας συμβαίνουν.

Όταν ο λαός σωπαίνει και βολεύεται με τα θεάματα, κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για τη ζωή του.

Και το χειρότερο; Μας έχουν μάθει να το θεωρούμε φυσιολογικό. Άρτος και θεάματα, λοιπόν. Μόνο που ο άρτος λιγοστεύει, τα προβλήματα μεγαλώνουν και τα θεάματα συνεχίζονται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους