Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📘 1986–2026: 40 Χρόνια από τους Σεισμούς στην Καλαμάτα Κάποιες ημερομηνίες δεν ανήκουν μόνο στην ιστορία μιας πόλης.

Μένουν μέσα μας.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1986 ήμουν 10 χρονών, μόνος στο μπαλκόνι ενός διαμερίσματος του 5ου ορόφου, όταν άρχισαν οι πρώτες δονήσεις.

Από ψηλά θυμάμαι την πόλη να καλύπτεται από καπνούς και σκοτεινιά και ύστερα τις φωνές, τα δάκρυα, τον φόβο.

Για όσους ζήσαμε εκείνη τη μέρα, η Καλαμάτα απέκτησε ένα «πριν» και ένα «μετά». Σαράντα χρόνια αργότερα, έχει ιδιαίτερη σημασία να μη μείνουμε μόνο στην ανάμνηση.

Να διατηρήσουμε τη μνήμη ζωντανή, να τη μετατρέψουμε σε γνώση, πρόληψη και ευθύνη για το μέλλον.

Γι’ αυτό θεωρώ εξαιρετικά σημαντική την πρωτοβουλία του 7ου Πειραματικού Γυμνασίου Καλαμάτας και του Ομίλου Τοπικής Ιστορίας, σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας, για την Επιστημονική Ημερίδα «1986–2026: 40 Χρόνια από τους Σεισμούς στην Καλαμάτα», που πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαρτίου 2026. Τα Πρακτικά της Ημερίδας μόλις κυκλοφόρησαν και αποτελούν, κατά τη γνώμη μου, μια πραγματικά πολύτιμη έκδοση.

Επιστημονική γνώση, ιστορική μνήμη, προσωπικές μαρτυρίες και η ματιά των ίδιων των μαθητών και μαθητριών συναντώνται σε έναν τόμο που αξίζει να μείνει ως σημείο αναφοράς για την πόλη μας.

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον Διευθυντή του σχολείου, κ. Ιωάννη Καρακατσιάνη, στον Σύλλογο Διδασκόντων και Διδασκουσών, στα μέλη της Επιστημονικής και της Οργανωτικής Επιτροπής, στους Ηλία Παπαγεωργακόπουλο, Βασιλική Παυλή και Δημήτριο Σπάλα, στην Αντωνία Καραλιά, και φυσικά στους μαθητές και τις μαθήτριες του Ομίλου Τοπικής Ιστορίας και της ομάδας των «Μικρών Σεισμολόγων» αλλά και σε όλους όσοι εργάστηκαν γι’ αυτή την εξαιρετική προσπάθεια έκδοσης και ιδιαίτερα στην Σπυριδούλα Κλαμπατσέα, τον Αναστάσιο Ντυμένο, και τον Ηλία Μακρή Χάρηκα ιδιαίτερα που είχα και εγώ τη δυνατότητα να συμμετάσχω σε αυτή την έκδοση με το κείμενό: «Από τον Σεισμό στην Καλαμάτα του Μέλλοντος: Σχεδιάζοντας μια Πόλη για να Ζεις» Σε αυτό προσπάθησα να συνδέσω τη δική μου παιδική μνήμη από τον σεισμό με ένα ερώτημα που θεωρώ εξαιρετικά επίκαιρο: τι σημαίνει σήμερα να σχεδιάζουμε μια πραγματικά ανθεκτική πόλη; Για μένα, ανθεκτικότητα δεν είναι απλώς να ανοικοδομούμε ό,τι καταστρέφεται.

Είναι να μαθαίνουμε, να προνοούμε, να προστατεύουμε τους πιο ευάλωτους, να εκπαιδεύουμε τις νέες γενιές, να επενδύουμε στον δημόσιο χώρο, στην επιστήμη, στην τεχνολογία, στην κοινωνική συνοχή και στη συνεργασία.

Όπως αναφέρεται και στο κείμενο: «Η μεγαλύτερη τιμή προς εκείνους που χάθηκαν το 1986 είναι να μην θρηνήσουμε άλλους, θεωρώντας την ασφάλεια δεδομένη.

Να κάνουμε τη μνήμη θεμέλιο ευθύνης και την πρόληψη καθημερινό πολιτισμό.» Η Καλαμάτα άλλαξε βαθιά μετά το 1986.

Και ίσως το πιο σημαντικό μάθημα εκείνης της περιόδου είναι ότι μια πόλη δεν ορίζεται μόνο από τα κτίρια και τους δρόμους της, αλλά από την ικανότητα των ανθρώπων της να στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον, να δείχνουν αλληλεγγύη, να θυμούνται, να μαθαίνουν και να προχωρούν. 🔗 Τα Πρακτικά της Ημερίδας είναι διαθέσιμα εδώ: https://blogs.sch.gr/7gymkalm/2025/02/12/ekdoseis/ #Καλαμάτα #Σεισμοί1986 #40Χρόνια #ΣυλλογικήΜνήμη #Ανθεκτικότητα #ΤοπικήΙστορία #7οΠειραματικόΓυμνάσιοΚαλαμάτας #ΜιαΠόληΓιαΝαΖεις

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους