Η περιπέτεια στις Πρώτες Βοήθειες, οι προβληματισμοί, τα διδάγματα και ο δρόμος προς τη συζήτηση των προϋπολογισμών Τη Δευτέρα το βράδυ, μετά από πολλούς εμετούς κατά τις απογευματινές ώρες, βρέθηκα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκεί αντίκρισα διάφορες εικόνες που πραγματικά ήταν σαν να ήρθαν όλες μπροστά μου, για να μου θυμίσουν το νόημα της ζωής.

Ας ξεκινήσουμε από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό των Πρώτων Βοηθειών.

Όσο και να γκρινιάζουμε, οι άνθρωποι παλεύουν με πολύ περιορισμένα μέσα.

Λιγοστά δωμάτια και μεγάλη υποστελέχωση.

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα πολλά άτομα που πηγαίνουν εκεί να βασανίζονται μέχρι να τύχουν περίθαλψης.

Και φυσιολογικά, η πίεση από τον κόσμο φέρνει αντιδράσεις και από τους επαγγελματίες υγείας.

Όμως, αυτό το κείμενο δεν το γράφω για να αναδείξω τα πολλαπλά ζητήματα της Υγείας -που διαχρονικά το ΑΚΕΛ αναδεικνύει και προτάσσει και θα συνεχίσει να το κάνει- αλλά για να μεταφέρω το πώς ένας βουλευτής, σε ρόλο απλού ασθενούς, μπορεί να μάθει περισσότερα μέσα από εικόνες που εμφανίζονται μπροστά του.

Αλλοδαπή γυναίκα, εργαζόμενη, κοιμόταν με τα δύο της παιδιά στις καρέκλες της πολύωρης αναμονής. «Πού να τα αφήσει;» σκεφτόμουν.

Και τα παιδιά, καρτερικά, κάθονταν χωρίς να παραπονιούνται, χωρίς να ακούς καν τη φωνή τους.

Περίμεναν διακριτικά και με αγωνία για την περίθαλψη της μητέρας τους.

Ηλικιωμένη γυναίκα, πρόσφυγας από το Λευκόνοικο, ετών 83. Σπάραζε από τους πόνους μέχρι να έρθει η σειρά της.

Μπήκε μέσα, πήρε κρεβάτι και μετά από λίγο, ενημερώθηκε ότι τα περιστατικά που ακολούθησαν ήταν πιο σημαντικά από το δικό της (όπως και στη δική μου περίπτωση), με αποτέλεσμα να πάρει καρέκλα, απέναντι από τη δική μου κατοικία.

Δεν με ήξερε και χάρηκα γι’ αυτό, γιατί μπορούσε να μου μιλήσει ελεύθερα: – Είσαι νοσοκόμος, γιε μου; – Όι, τζι εγώ ασθενής είμαι. – Πρώτη φορά έτσι κατάσταση. 83 χρονών γεναίκα τζιαι να με σηκώνουν που το κρεβάτι να κάτσω στην καρέκλα (σ.σ. 2:00–3:00 ξημερώματα). – Την προηγούμενη φορά που ήρτετε εν ήταν έτσι; – Όι, γιε μου.

Ήταν πολλά καλύττερα! Τζιαι απορώ… Τόσα εκατομμύρια πού εν που πάσιν; Πού τα βάλλουν άμαν το πιο σημαντικό πράμα που εν η υγεία εν τους κόφτει; – Τι να σας πω… Έσιετε δίκαιο.

Για τζιαμαί που θέλουν έχουν! Πέσε λλίο πας τες καρεκλούες να ξεκουραστείς… Αφού ξάπλωσε πάνω σε τρεις διαδοχικές καρέκλες, πραγματικά δεν είχα καμία αμφιβολία ότι κάποτε οι δείκτες είναι μακριά από τους ανθρώπους.

Στην παρέα μας, στις καρέκλες, ακολούθησε ένα ζευγάρι που είναι Κύπριοι του εξωτερικού.

Ευγενέστατοι άνθρωποι.

Με ευγένεια εξέφρασαν και αυτοί τη δυσαρέσκειά τους.

Άλλη μια εικόνα ήταν ένας νεαρός που κατέφθασε κτυπημένος.

Πιστεύω πως, στην περίπτωση αυτού του παιδιού, θα μπορούσε να υπάρχει λίγη περισσότερη διακριτικότητα.

Το παιδί κτυπήθηκε και ληστεύθηκε και ήρθε μόνος στο νοσοκομείο.

Η πρώτη ερώτηση ήταν: «Ήταν ξένοι;». Η απάντησή του ήταν αρνητική: «Όι, ήταν Κυπραίοι.

Εν τους έβλεπα γιατί εβάλαν με χαμαί τζι εκτυπούσαν μου, όμως εκατάλαβα τους που τη γλώσσα». Τέλος, μια φωνή μιας γιαγιάς που συνεχώς φώναζε με έκανε να σκεφτώ πού μπορεί να καταλήξει ο άνθρωπος.

Τι κρίμα να υπάρχουν τόσα βάσανα! Και τέλος, πόσο σημαντικό είναι να έχουμε υγεία.

Γιατί οι προσωρινές μας αρρώστιες έχουν αρχή και τέλος μέσα σε μερικές ημέρες.

Κάποιων άλλων όμως, δικών μας, φίλων, συγγενών, γνωστών ή και ξένων, οι μάχες είναι πολύμηνες και πολύχρονες και οι εικόνες που αντίκρισα εγώ είναι γι’ αυτούς μια καθημερινότητα.

Ερχόμενος στο σπίτι την Τρίτη το πρωί, θυμήθηκα μια κουβέντα του Αγίου Παϊσίου. «Όταν περνάς», έλεγε, «έξω από ένα νοσοκομείο, να κάνεις τρεις φορές τον σταυρό σου.

Μια για τους αρρώστους, μια για τους συνοδούς τους και μια για εσένα που είσαι καλά και δεν είσαι εκεί μέσα». Με πιο καθαρό μυαλό πλέον και αφού αριθμώ μερικές απουσίες αυτή την εβδομάδα για να προστατέψω τον εαυτό μου και τους άλλους ανθρώπους, σκέφτηκα ότι η φιλοσοφία του να έχεις ως επίκεντρο τον άνθρωπο δεν χρειάζεται να εγκαταλειφθεί ποτέ, ούτε αντικαθίσταται από σκέτα πλεονάσματα, αν η κατανομή των πόρων δεν εξυπηρετεί την ευημερία όλων των ανθρώπων.

Η υγεία χρειάζεται εργαζόμενους που έχουν τα απαραίτητα εργαλεία για να την υποστηρίξουν και η κοινωνία, δεξιά, αριστερή ή κεντρώα, δεν θα σας πει ποτέ γιατί δώσατε ένα ευρώ από τα χρήματά μου για να έχει πέντε κρεβάτια και δύο γιατρούς παραπάνω.

Με αυτές τις σκέψεις, προσπαθώ να παραμένω συνεπής, μελετώντας προσεκτικά τους προϋπολογισμούς των επιτροπών που παρακολουθώ, έτσι ώστε να ξέρω πως φώναξα για αυτό με το οποίο διαφώνησα, υπερασπίστηκα τον αγώνα των απλών ανθρώπων και δεν έμεινα στα ωραία λόγια που μπορούσα να λέω και πριν εκλεγώ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους