Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΣΦΥΚΤΙΟΥΝ, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΓΗ ΤΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ Ο Παλιός ο κόσμος που την γεννά.

Κάθε φορά που οι άνθρωποι βγαίνουν μαζικά στους δρόμους(Παρίσι, Τίρανα κ.α.) , η εξουσία ανακαλύπτει ξαφνικά τον κίνδυνο της ανομίας.

Σπεύδει να καταδικάσει τις συγκρούσεις, να μετρήσει τις ζημιές, να επιβάλει την τάξη.

Δεν δείχνει, όμως, την ίδια ευαισθησία όταν οι μισθοί δεν φτάνουν, όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή και όταν ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια όλο και λιγότερων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η οργή, από μόνη της, μπορεί να ανατρέψει ένα σύστημα.

Η ιστορία είναι γεμάτη από μεγάλους ξεσηκωμούς που ηττήθηκαν, αλλά και από αγώνες που άφησαν βαθύ αποτύπωμα, επειδή κατάφεραν να μετατρέψουν την αγανάκτηση σε συλλογική συνείδηση και οργανωμένη διεκδίκηση.

Εδώ βρίσκεται το κρίσιμο ζήτημα: ποιος εκφράζει την κοινωνική οργή, προς ποια κατεύθυνση την οδηγεί και ποια κοινωνία θέλει να οικοδομήσει στη θέση της σημερινής; Γιατί υπάρχει και μια άλλη παγίδα.

Η οργή να εκτονώνεται, οι κυβερνήσεις να αλλάζουν πρόσωπα,, να αλλάζουν οι διαχειριστές, αλλά όχι οι κανόνες του παιχνιδιού.

Η πραγματική πολιτική αλλαγή δεν κρίνεται μόνο από το πόσο δυνατά φωνάζει μια κοινωνία, αλλά από το αν μπορεί να καταλάβει τις αιτίες των προβλημάτων της, να οργανώσει τη δύναμή της και να διεκδικήσει τον έλεγχο της ίδιας της ζωής της.

Οι κοινωνίες δεν είναι καταδικασμένες να αποδέχονται ως φυσική τάξη πραγμάτων την ανισότητα, την ανασφάλεια και την υποταγή.

Τίποτα από αυτά δεν είναι αναπόφευκτο.

Το ποτάμι μπορεί να ξεχειλίσει.

Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξει την κοίτη του ή αν, μετά την εκτόνωση, θα επιστρέψει στις ίδιες όχθες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους