Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, ήθελα να κοιμηθώ λίγο το πρωί. Λίγο περισσότερο. Να μην ξυπνήσω πολύ νωρίς, όπως κάθε μέρα.

Δεν έγινε αυτό.

Όπως δεν γίνεται ΠΟΤΕ.

Επειδή τα σκυλιά θέλουν να βγουν.

Θέλουν έξω.

Αν ήταν έξω, θα ήθελαν ΜΕΣΑ.

Και θα γάβγιζαν.

Αν δεν ήταν τα σκυλιά που με ξύπνησαν, θα ήταν οι γάτες.

Γιατί νωρίς το πρωί θέλουν να φάνε και έρχονται, πηδάνε πάνω σου, νιαουρίζουν μέχρι να σηκωθείς να τους βάλεις επιτέλους φαί.

Και κάπως έτσι, βρέχει χιονίσει, είμαι καλά δεν είμαι, ΘΑ ΣΗΚΩΘΩ νωρίς το πρωί.

Ρώτα με αν θέλω να χουχουλιάσω μια μέρα μέχρι αργά.

Να ευχαριστηθώ ύπνο, μια μέρα που δεν πρέπει να δουλέψω από νωρίς... Εχω πει πολλές φορές, το έχω γράψει στα βιβλία μου, στη σελίδα μου, έχω γίνει γραφική.

Το να έχεις ζώα, είναι ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΑΜΑ.

Δεν πρέπει να γίνεται ελαφρά τη καρδία.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο, είμαι ΚΑΘΕΤΑ αντίθετη στο να εκβιάζονται συναισθηματικά οι άνθρωποι, να υιοθετούν ζώα.

Με κείμενα που προσφεύγουν στην επίκληση στο συναίσθημα, ή να βάζεις το μαχα1ρ1 στον άλλο να πάρει ένα ζώο σπίτι του. ΟΧΙ.

Η δική μου θέση είναι, πρέπει οι άνθρωποι που σκέφτονται να πάρουν ζώα σπίτι τους, ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ τις δυσκολίες.

Τα ζόρια.

Ότι θα χάσουν τη βολη τους.

Οτι δεν θα είναι ελεύθεροι να λείψουν όσο θέλουν από το σπίτι.

Ότι το σπίτι τους δεν θα είναι ποτέ πεντακάθαρο.

Ο ύπνος είναι ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΜΑ, θέλω να γίνει πολύ σαφές αυτό.

Το να έχεις ζώο, είναι ακριβό "σπορ". Τροφές, γιατροί, αξεσουάρ.

Τα ζώα δεν επιβιώνουν με αποφάγια.

Τα ζώα έχουν μικρότερο προσδόκιμο ζωής από τους ανθρώπους.

Το πιο πιθανό είναι, ότι θα θάψεις πολλά κατοικίδια σου, στη ζωή σου.

Εγώ έχω πει, τα ζώα που έχω ΤΩΡΑ, είναι τα τελευταία ζώα που θα έχω.

Δεν θέλω τα ζώα μου, να μείνουν πίσω όταν φύγω εγώ από τη ζωή, ούτε θέλω να τα φορτωθεί άλλος, ήταν δική μου απόφαση να τα έχω. Και ΤΩΡΑ, σε αυτή τη φάση της ζωής μου, είμαι νέα αρκετά, ώστε να μπορώ να τρέχω για αυτά, να ασχολούμαι, να πληρώνω.

Σε 20 χρόνια, αν ζω, δεν ξέρω αν θα μπορώ να το κάνω κ δεν θέλω να μάθω με τον δύσκολο τρόπο ότι τελικά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.

Οπότε όταν φύγουν από τη ζωή αυτά που έχω τώρα, δεν θα έχω άλλα.

Η προϋπόθεση μου για να έχω ζώα, ήταν πάντα, να μπορώ να τους προσφέρω ποιότητα ζωής.

Όπως το σκέφτηκα και για να κάνω παιδί, δηλαδή.

Απλά, κάποια στιγμή, τα παιδιά μας ανοίγουν τα φτερά τους, κυνηγάνε τη δική τους ζωή, μετακομίζουν, ξεκινάνε τις δικές τους οικογένειες, τα δικά τους νοικοκυριά - τα ζώα, μένουν πάντα "παιδιά"... Όλα αυτά, με αφορμή το σκυλάκι την Μιλού, που πέθανε πρόσφατα και ράγισε η καρδιά όλων μας για το ψυχουλάκι.

Οι περισσότεροι που είχαμε ζώα που πέθαναν, νιώσαμε.

Έχω έναν γατούλη στην καρδιά μου, πολλά χρόνια τώρα.

Πέθανε πριν 12 χρόνια.

Ακόμα, ούτε το όνομα του δεν μπορώ να πω. Τόσο πολύ πονάει.

Πέθαναν σκυλάκια που αγαπήσαμε πολύ, που ήταν οικογένεια μας, θα πεθάνουν κι άλλα.

Όλα τα ζώα μας κάποια στιγμή θα πεθάνουν.

Νταξ εκτός από τη Ρίτα, η Ρίτα θα θάψει τον χάρο, άλλο αυτό. 🙄 Μην υιοθετείτε ζώα από παρόρμηση.

Με τον ίδιο τρόπο που (ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ!) δεν κάνετε παιδιά χωρίς να το σκεφτείτε καλά.

Μας κοροϊδεύουν, (κάποιοι, όχι όλοι, προς Θεού) όσοι δεν έχουν ζώα.

Που λογαριάζουμε τα κατοικίδια μας για οικογένεια μας.

Κάποιοι πολυ συνειδητά, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ.

Και τους αγαπώ για αυτο, Δεν λέω τίποτα εγώ σε όσους γελάνε με μας που παλεύουμε με τα ζώα μας.

Απλά σκέφτομαι, πόσα πολλά χρόνια έχω να κοιμηθώ μέχρι αργά το πρωί.

Να μην πρέπει να συρθώ από το κρεβάτι μου να βγάλω σκυλιά να κατ0υρήσουν, να βάλω σε γατιά να φάνε... Δεν μου αρέσει.

Αλλά το κάνω. Γιατί ΤΟ ΕΠΕΛΕΞΑ.

Γιατί είναι ευθύνη μου.

Έτσι είναι οι οικογενειακές υποχρεώσεις.

Γεμάτες ευθύνες.

Τι παίρνω ΕΓΩ από αυτό; Να, αυτή είναι η διαφορά μας.

Εγώ ξέρω.

ΕΣΥ αν δεν το έχεις ζήσει, ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΟΤΕ.

Κι εγώ, που ζω από τις λέξεις μου, που έχω χιλιάδες από αυτές, που γράφω βιβλία... δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Δεν μπαίνει σε λέξεις το βλέμμα που σου τρυπάει την ψυχή. Τι να σου λέω τώρα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους