Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσοι είδαμε τον Γκρέγκορι να αποχαιρετά τη Μιλού του, νιώσαμε κάτι να σπάει μέσα μας.

Εμείς που έχουμε σκυλιά μεγάλης ηλικίας ξέρουμε.

Ξέρουμε πώς είναι να σου κόβεται η ανάσα με το παραμικρό βηχαλάκι.

Με μια δύσπνοια.

Με ένα στραβοπάτημα.

Με μια μέρα που δεν έχουν την ίδια όρεξη για παιχνίδι.

Να κοιτάζεις το πλασματάκι σου και να αναρωτιέσαι τρομαγμένος: «Μήπως αρχίζει το τέλος;». Και μετά νιώθεις ενοχές γιατί υπάρχουν τόσα δεινά στον κόσμο, τόσοι άνθρωποι που υποφέρουν.

Ποιος θα καταλάβει ότι μπορείς να πονάς για όλα αυτά και ταυτόχρονα να σπαράζεις για ένα ζώο; Μόνον εκείνοι που ξέρουν ότι η αγάπη δεν μετριέται με το είδος στο οποίο ανήκει αυτός που αγαπάμε.

Κοιτάζω τα τρία κορίτσια μου. Τη Μυρτώ, το Τζινάκι και τη Λιλούκο το φως των ματιών μου.

Τις βλέπω να μεγαλώνουν και προσπαθώ να διώξω τη σκέψη.

Δεν μπορώ.

Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτές.

Χωρίς τις ουρίτσες που ξεσαλώνουν όταν γυρίζω.

Χωρίς τα πατουσάκια που ακούγονται στο πάτωμα.

Χωρίς εκείνα τα μάτια που σε κοιτάζουν σαν να είσαι ολόκληρος ο κόσμος τους.

Πώς αντέχεται μια μέρα που θα ανοίξεις την πόρτα και δεν θα τρέξει κανείς να σε προϋπαντήσει; Πώς αντέχεται τόση σιωπή εκεί όπου κάποτε κατοικούσε τόση αγάπη; Και το πιο σκληρό είναι ότι εκείνα δεν ξέρουν.

Δεν ξέρουν πως μεγαλώνουν.

Δεν ξέρουν πως εμείς μετράμε πια τον χρόνο αλλιώς.

Εκείνα δεν ξέρουν.

Κι εμείς χαμογελάμε και τις σφίγγουμε πιο πολύ στην αγκαλιά μας.

Και κρυφά παρακαλάμε τον χρόνο να κάνει μια εξαίρεση.

Μια μικρή εξαίρεση.

Γιατί ξέρουμε πως κάποτε θα χρειαστεί να τις αποχαιρετήσουμε. Αλλά εκείνες δεν θα μάθουν ποτέ πόσο μας έσωσαν από τις δικές μας μοναξιές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους