Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έπειτα από τέσσερα χρόνια που ήταν παράλυτη, η κοιλιά της πεθεράς μου άρχισε να φουσκώνει σαν να ήταν έγκυος.

Ο πεθερός μου μας διέταξε: «Μην τολμήσετε να φωνάξετε γιατρό.

Ξέρω πολύ καλά τι έχει.» Δεν του έφερα αντίρρηση.

Ζήτησα από τον άντρα μου να ελέγξει τις καταγραφές από την κρυφή κάμερα που είχαμε τοποθετήσει δίπλα στο κρεβάτι της.

Όταν είδαμε ποιος έμπαινε στο δωμάτιό της μέσα στη νύχτα και τι κρατούσε στα χέρια του, μείναμε άφωνοι.

ΜΕΡΟΣ 1 «Αν καλέσετε ασθενοφόρο, θα σας πετάξω έξω από αυτό το σπίτι! Η γυναίκα μου είναι δική μου ευθύνη και εδώ μέσα θα γίνεται ό,τι λέω εγώ!» ούρλιαξε ο πεθερός μου, ενώ η πεθερά μου, που ήταν παράλυτη εδώ και τέσσερα χρόνια, μετά βίας μπορούσε να αναπνεύσει.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα άκουγα τέτοια λόγια από έναν άνθρωπο που ήταν παντρεμένος σχεδόν σαράντα χρόνια με τη γυναίκα που βρισκόταν μπροστά του.

Με λένε Λουκία, είμαι τριάντα τεσσάρων χρονών και ζω στη Θεσσαλονίκη με τον άντρα μου, τον Ν Daniel, και τους γονείς του.

Η πεθερά μου, η Ελένη, ήταν εξήντα δύο χρονών όταν ξεκίνησε όλος αυτός ο εφιάλτης.

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε πάθει εγκεφαλικό.

Από τότε δεν μπορούσε να περπατήσει και δυσκολευόταν πάρα πολύ να μιλήσει.

Εγώ είχα αναλάβει να τη φροντίζω.

Την έκανα μπάνιο, την άλλαζα, της έδινα τα φάρμακά της και τη βοηθούσα να φάει.

Δεν θα πω ψέματα.

Υπήρχαν μέρες που έπεφτα στο κρεβάτι εξαντλημένη.

Όμως η Ελένη έβρισκε πάντα έναν τρόπο να μου δείξει πόσο ευγνώμων ήταν.

Μερικές φορές αρκούσε ένα απαλό σφίξιμο του χεριού μου.

Εκείνο το απόγευμα γύρισα από την αγορά Καπάνι με μερικές σακούλες λαχανικά.

Μπήκα στο δωμάτιό της για να της πω μια καλησπέρα και πάγωσα.

Η κοιλιά της είχε φουσκώσει τόσο πολύ, που έμοιαζε με κοιλιά γυναίκας στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης. «Ν Daniel, έλα εδώ αμέσως!» Ο άντρας μου έτρεξε στο δωμάτιο.

Μόλις σήκωσε την κουβέρτα, έκανε ένα βήμα πίσω τρομαγμένος. «Τι έπαθε η μητέρα μου;» Άγγιξα προσεκτικά την κοιλιά της.

Ήταν σκληρή, τεντωμένη και αφύσικα μεγάλη. Η Ελένη ανέπνεε με δυσκολία και τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα.

Το πιο παράξενο ήταν ότι είχα παρατηρήσει πως η κοιλιά της φούσκωνε σιγά σιγά τις τελευταίες εβδομάδες.

Όμως ο πεθερός μου, ο Αρθούρος, επέμενε ότι ήταν κάτι φυσιολογικό για την ηλικία της. «Πρέπει να την πάμε στο νοσοκομείο», είπα. Ο Αρθούρος εμφανίστηκε στην πόρτα. «Κατακράτηση υγρών είναι.

Της δίνω ήδη ένα φυσικό γιατροσόφι.

Μην πετάτε λεφτά σε ανοησίες.» «Τι γιατροσόφι;» τον ρώτησα. «Κάτι που μου σύστησε ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι.

Εσύ κοίτα τη μαγειρική σου.» Γύρισα και κοίταξα το κομοδίνο.

Πάνω του υπήρχε ένα μπολ με χυλό βρώμης και μερικά μικρά λευκά φακελάκια χωρίς καμία ετικέτα.

Τότε θυμήθηκα κάτι που με προβλημάτιζε εδώ και μέρες. Ο Αρθούρος είχε αρχίσει ξαφνικά να ετοιμάζει ο ίδιος το φαγητό της Ελένης.

Κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ όλα αυτά τα χρόνια.

Επίσης, είχε αρχίσει να κλειδώνει το δωμάτιό της και να βγαίνει έξω τη νύχτα για να απαντά σε περίεργα τηλεφωνήματα.

Μια φορά τον είχα ακούσει να λέει στο τηλέφωνο: «Κάνε λίγη υπομονή, Καρολίνα.

Σε λίγο θα έχουν τελειώσει όλα και θα μπορέσουμε επιτέλους να ζήσουμε ήσυχοι.» Όταν τον ρώτησα ποια ήταν η Καρολίνα, χτύπησε δυνατά το χέρι του στο τραπέζι. «Να κοιτάς τη δουλειά σου και να μη χώνεις τη μύτη σου στις υποθέσεις μου!» Εκείνο το απόγευμα, ενώ ο Ν Daniel προσπαθούσε να ηρεμήσει τη μητέρα του, η Ελένη άρπαξε ξαφνικά τον καρπό μου.

Με έσφιξε με μια δύναμη που δεν πίστευα ότι είχε ακόμα.

Προσπαθούσε να μου πει κάτι.

Τα χείλη της έτρεμαν. «Όχι... όχι...» Ύστερα κοίταξε προς την πόρτα.

Εκεί στεκόταν ο Αρθούρος.

Ένα ρίγος διαπέρασε το σώμα μου. Ο Ν Daniel το πρόσεξε κι εκείνος.

Όταν καταφέραμε επιτέλους να μείνουμε μόνοι, του ψιθύρισα: «Η μητέρα σου φοβάται τον πατέρα σου.» Ο άντρας μου κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Αποκλείεται, Λουκία.

Ο πατέρας μου μπορεί να είναι δύσκολος άνθρωπος, αλλά δεν θα έκανε ποτέ κακό στη μητέρα μου.» «Τότε γιατί δεν αφήνει έναν γιατρό να την εξετάσει;» Ο Ν Daniel δεν απάντησε.

Του είπα ότι θα καλούσα το 112.

Όσο έψαχνα το κινητό μου, ο Αρθούρος μπήκε στο δωμάτιό του και κλείδωσε την πόρτα.

Τότε ο Ν Daniel βρήκε την ευκαιρία να ελέγξει μια μικρή κάμερα που είχε εγκαταστήσει κρυφά τρεις μέρες νωρίτερα.

Είχε αποφασίσει να τη βάλει όταν παρατήρησε ότι η μητέρα του έβαζε τα κλάματα κάθε φορά που ο πατέρας του της έφερνε φαγητό.

Εγώ δεν ήξερα καν ότι υπήρχε αυτή η κάμερα. Ο Ν Daniel άνοιξε τις καταγραφές στο κινητό του.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ο Αρθούρος να μπαίνει στο δωμάτιο μέσα στα άγρια μεσάνυχτα.

Κρατούσε ένα μπολ με χυλό βρώμης.

Έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό λευκό φακελάκι, άδειασε το περιεχόμενό του μέσα στο μπολ και άρχισε να το ανακατεύει προσεκτικά.

Ύστερα πλησίασε το κρεβάτι και έσκυψε πάνω από την Ελένη.

Εκείνη προσπάθησε να γυρίσει το κεφάλι της από την άλλη πλευρά.

Τότε ακούσαμε τη φωνή του Αρθούρου, καθαρή και δυνατή. «Φά' το επιτέλους.

Όσο είσαι ακόμα ζωντανή, δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεκινήσω την καινούργια μου ζωή.» Ο Ν Daniel έμεινε ακίνητος.

Για μερικά δευτερόλεπτα ήταν σαν να είχε σταματήσει να αναπνέει.

Όμως αυτό που έκανε ο πατέρας του αμέσως μετά ήταν ακόμα χειρότερο.

Και όταν παρακολουθήσαμε την υπόλοιπη καταγραφή, καταλάβαμε κάτι που μας έκανε να χάσουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας.

Η πεθερά μου δεν ήταν απλώς άρρωστη.

Κάποιος προσπαθούσε εδώ και καιρό να την καταστρέψει.

Και όλα συνέβαιναν μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Θέλεις να μάθεις τι έγινε στη συνέχεια; Διάβασε ολόκληρη την ιστορία και το απρόσμενο τέλος στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους