Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί «κόλλησε» ο Τσίπρας; Το βαρύ παρελθόν, οι "γκάφες" και η απουσία στελεχών Οι μετρήσεις δείχνουν πως η επιστροφή (και το "rebranding") του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει πείσει γιατί δεν έχει απαντήσει ακόμη στο βασικό ερώτημα: γιατί αυτή τη φορά θα μπορούσε να είναι καλύτερος από τον Τσίπρα που γνωρίσαμε, ζήσαμε και τελικά απορρίψαμε; Με ποιους και με ποιο εφαρμόσιμο σχέδιο; Το προσωπικό επικοινωνιακό χάρισμα και ο σκληρός πυρήνας των οπαδών και φίλων του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ του εξασφάλισε μια αξιόλογη δημοσκοπική αφετηρία της τάξης του 15-16%. Για να μετατραπεί όμως αυτό το ποσοστό αποδοχής σε πολιτική δυναμική χρειάζεται κάτι περισσότερο: σοβαρή παρουσία, εμπιστοσύνη, πειστική ομάδα και τεκμηριωμένη πολιτική πρόταση προοπτικής, που να υπερβαίνει τη σύγκρουση για την πρωτοκαθεδρία στην Κεντροαριστερά.

Και βεβαίως ένα Τσίπρα με συγκρότηση,"διαφορετικό" από τον γνωστό αγκιτάτορα με τα "λόγια του αέρα". Του Θοδωρή Καλούδη Ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει πολιτικά υπολογίσιμος.

Το πρόβλημά του είναι ότι η επιστροφή του δημιούργησε στον χώρο της Αριστεράς - και εν μέρει της Κεντροαριστεράς - προσδοκίες μεγαλύτερες από όσες επιβεβαιώνει μέχρι στιγμής η πορεία του.

Κέρδισε ξανά την προσοχή σε ένα κοινό.

Δεν έχει κερδίσει όμως την εμπιστοσύνη ότι μπορεί να συγκροτήσει εν δυνάμει αξιόλογη εναλλακτική λύση.

Αυτή είναι η ουσία της δημοσκοπικής στασιμότητας. Η GPO τον Σεπτέμβριο κατέγραφε την ΕΛΑΣ στο 16% στην εκτίμηση ψήφου. Τον Οκτώβριο, η Interview την τοποθετεί στο 15,7% και η Marc στο 15,8%. Οι διαφορετικές έρευνες δεν αποτελούν ενιαία μέτρηση της πορείας ενός κόμματος.

Περιγράφουν, όμως, μια παρόμοια εικόνα: δεύτερη θέση (προσωρινά;), μεγάλη απόσταση από τη ΝΔ και ανοιχτός ανταγωνισμός με το ΠΑΣΟΚ. Στην Interview, μάλιστα, η διαφορά από το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη περιορίζεται στη 1,1 μονάδα.

Το δυσκολότερο εύρημα βρίσκεται βαθύτερα.

Στην ίδια έρευνα, το 24% θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ ασκεί πιο αξιόπιστη αντιπολίτευση, έναντι 15% για την ΕΛΑΣ.

Το 61% δεν επιλέγει κανέναν από τους δύο.

Υπάρχει, επομένως, μεγάλο πολιτικό κενό, το οποίο ο Τσίπρας δεν έχει καταφέρει να καλύψει.

Η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση δεν γίνεται αυτομάτως δική του υποστήριξη, όπως δεν έχει γίνει τόσο καιρό με το ΠΑΣΟΚ.

Ανάλογη δυσκολία εμφανίζεται στην οικονομία. Στη GPO του Σεπτεμβρίου, το 20,4% θεωρούσε το πρόγραμμά του κοστολογημένο και ρεαλιστικό, έναντι 24,9% για το πρόγραμμα Ανδρουλάκη και 44,6% για εκείνο του Μητσοτάκη.

Για έναν πρώην πρωθυπουργό, αυτό είναι ουσιαστικό εμπόδιο.

Οι πολίτες τον γνωρίζουν και τον κρίνουν με βάση όσα έχει ήδη κάνει.

Χρειάζονται συγκεκριμένους λόγους για να πιστέψουν ότι μια νέα πρότασή του του θα έχει διαφορετικό αποτέλεσμα.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι επικοινωνιακές αστοχίες αποκτούν μεγαλύτερο βάρος.

Η διπλή αναφορά στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ ως «καλώδιο τηλεπικοινωνίας» ήταν ένα λάθος που προσφέρθηκε για εύκολη πολιτική εκμετάλλευση.

Από μόνο του δεν αποδεικνύει, απαραίτητα, άγνοια.

Όταν όμως κάποιος διεκδικεί την επιστροφή στη διακυβέρνηση επικαλούμενος την εμπειρία του, τέτοιες αστοχίες φθείρουν το επιχείρημά του.

Περισσότερο επιβαρυντική ήταν η δήλωση «Εγώ δεν συγκυβέρνησα ποτέ με τη Δεξιά», όταν η ιστορία διακυβέρνησης Τσίπρα στηρίχτηκε στη συμμετοχή του Πάνου Καμμένου και των ΑΝΕΛ.

Επιχειρώντας να πλήξει το ΠΑΣΟΚ για την ιστορική συγκατοίκηση του με τη ΝΔ, ο κ. Τσίπρας άνοιξε τη συζήτηση για τις δικές του αμαρτίες, που επιχείρησε να παρακάμψει με ένα χονδροειδές και αυταπόδεικτο ψέμα.

Στην υπόθεση Ανδρουλάκη ο προσβλητικός χαρακτηρισμός προήλθε από άρθρο του Θανάση Καρτερού.

Δεν ήταν δήλωση Τσίπρα.

Ήταν όμως τοποθέτηση από τον στενό συνεργάτη του που τροφοδοτεί τον αριστερό βερμπαλισμό του κ. Τσίπρα.

Και, επιπλέον δεν καταδικάστηκε με σαφήνεια και γενναιότητα.Η αντιπαράθεση, ωστόσο, που ακολούθησε, επιβάρυνε συνολικά τις σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ, την ώρα που ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός μιλά για προοδευτικές συνεργασίες.

Δύσκολα προετοιμάζεις μια "εναλλακτική κυβερνητική συνεννόηση" όταν η δημόσια συζήτηση των υποτιθέμενων εταίρων κυριαρχείται από προσωπικές προσβολές.

Παραμένει και το ζήτημα της "ομάδας" του κ. Τσίπρα.

Δεν τεκμηριώνεται ότι απουσιάζουν ικανοί άνθρωποι.

Δεν έχει διαμορφωθεί, όμως, μια ευδιάκριτη συλλογική εικόνα που να απαντά ποιοι θα υποστηρίξουν την οικονομία, τη διοίκηση, την παραγωγή και τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο"κυβερνητικό πρόγραμμα" της ΕΛ.Α.Σ . Η επιστροφή γνωστών στελεχών προσφέρει εμπειρία, αλλά ενισχύει και τη σύνδεση με τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανανέωση απαιτεί πρόσωπα με επάρκεια και δική τους δημόσια παρουσία.

Το στρατηγικό όριο, πάντως, είναι σαφές.

Όσο ο Τσίπρας αναλώνεται στην επικράτηση επί του Ανδρουλάκη, τόσο θα δυσκολεύεται να πείσει ότι πλησιάζει τον Μητσοτάκη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους