Και κάτι ακόμα για τη Γαλλία γιατί έχω ζήσει αρκετά χρόνια , έχω σπουδάσει σε μια πόλη και σε μια περιοχή όπως η Αλσατία με τρομερές ιστορικές ιδιαιτερότητες. Ο Μάης του ’68 δεν είναι μια φωτογραφία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι εικόνες μπορεί να μοιάζουν, η ιστορία όμως δεν είναι φωτογραφικό άλμπουμ.

Τότε, η φοιτητική εξέγερση συνδέθηκε με μια γενική απεργία που παρέλυσε τη χώρα, με καταλήψεις πανεπιστημίων και εργοστασίων και με μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση, η οποία έθεσε υπό αμφισβήτηση το ακλόνητο έως τότε καθεστώς του Ντε Γκωλ.

Οι σημερινές κινητοποιήσεις έχουν άλλο πλαίσιο και άλλα αιτήματα: την κατάσταση των σχολείων, την ακρίβεια, την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, την έλλειψη προοπτικής και την κρίση εκπροσώπησης.

Δεν είναι ο νέος Μάης του ’68 — αλλά ούτε κι ένα άθροισμα επεισοδίων που μπορούμε να προσπεράσουμε ως «μπάχαλο». Η βία και οι λεηλασίες δεν δικαιολογούνται.

Δεν γίνεται, όμως, οι εικόνες τους να σβήνουν τη μαζική κοινωνική διαμαρτυρία.

Ούτε χρειάζεται ένα κίνημα να έχει έτοιμο πρόγραμμα διακυβέρνησης για να εκφράζει ένα πραγματικό πολιτικό πρόβλημα.

Οι μορφές διαμαρτυρίας μπορεί να επαναλαμβάνονται από γενιά σε γενιά· οι αιτίες, οι συσχετισμοί και το διακύβευμα αλλάζουν.

Και μια υπενθύμιση για όσους αναλύουν τη Γαλλία με έτοιμες ταμπέλες: το κομματικό της σύστημα δεν είναι ακίνητο ούτε αυτονόητο.

Οι παλιές βεβαιότητες έχουν υποχωρήσει, οι συσχετισμοί αλλάζουν και η πολιτική σκηνή παραμένει εξαιρετικά ρευστή. Η Γαλλία δεν χωράει στον κομματικό χάρτη που έχουμε συνηθίσει εδώ.

Το ότι κάποιος μπορεί να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί πολιτικά μια κινητοποίηση δεν ακυρώνει όσα την προκαλούν.

Όταν τα κόμματα και οι θεσμοί αδυνατούν να μεταφράσουν την κοινωνική εμπειρία σε εκπροσώπηση, η οργή δεν εξαφανίζεται.

Βρίσκει άλλους δρόμους — και συχνά τους αξιοποιούν εκείνοι που υποτίθεται ότι ανησυχούν για την άνοδό τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους