Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο παππούς μου, ο Λουκης. Ο παππούς μου, ο Λουκάς, γνωστός σε όλους ως Λουκής, ήταν γέννημα θρέμμα της Λεμεσού.

Ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής, από εκείνους που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια για να αποδείξουν την αξία τους.

Η ζωή του ήταν γεμάτη δημιουργία, αγώνες, πίστη και, πάνω απ’ όλα, ανθρωπιά.

Απόφοιτος του Λανιτείου Γυμνασίου, εργάστηκε για σαράντα ολόκληρα χρόνια ως μηχανολόγος.

Μα η δημιουργικότητά του δεν περιοριζόταν στη δουλειά του.

Ζωγράφος, γλύπτης, πολυτεχνίτης, άνθρωπος με χέρια που ήξεραν να δίνουν μορφή σε όσα η φαντασία του γεννούσε.

Ό,τι κι αν έπιανε, μπορούσε να το μεταμορφώσει, να του δώσει ζωή, να το κάνει χρήσιμο ή όμορφο.

Υπήρξε, ακόμη, ορκισμένος αγωνιστής της ΕΟΚΑ και ένας από τους ιδρυτές του Απόλλωνα Λεμεσού, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία της πόλης που τόσο αγαπούσε.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν ένας καλός άνθρωπος.

Ήσυχος, μειλίχιος, εργατικός και δημιουργικός.

Δεν μιλούσε πολύ, μα ήξερε να είναι παρών.

Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν διαλαλούν την αγάπη τους, αλλά τη φανερώνουν με τις πράξεις τους.

Ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειαζόσουν.

Να φτιάξει κάτι που χάλασε, να επιδιορθώσει κάτι που δεν λειτουργούσε, να βρει μια λύση εκεί που οι άλλοι έβλεπαν αδιέξοδο.

Κι αν δεν είχες ανάγκη από χέρια επιδέξια, αλλά από έναν άνθρωπο να σε ακούσει, ήταν και πάλι εκεί.

Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς περιττές συμβουλές.

Με εκείνη τη σιωπηλή παρουσία που, πολλές φορές, λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις.

Κι όταν ερχόταν η ώρα της ξεκούρασης, είχε τη δική του μικρή απόλαυση: τις ταινίες γουέστερν στην τηλεόραση.

Τις παρακολουθούσε με την καρδιά ενός παιδιού, ταυτιζόμενος με τον πρωταγωνιστή, τον οποίο αποκαλούσε απλώς «το παιδί». Ίσως γιατί, παρά τα χρόνια και τις δυσκολίες της ζωής, μέσα του είχε κρατήσει ζωντανό εκείνο το παιδί που μπορούσε ακόμη να ονειρεύεται, να συγκινείται και να χαίρεται με τα απλά.

Η δική του ιστορία, όμως, ξεκινά με ένα τάμα.

Όταν γεννήθηκε, αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα υγείας.

Η μάνα του , τον έταξε στον Απόστολο Λουκά.

Κι εκείνος κράτησε αυτό το τάμα σαν μια υπόσχεση ιερή, που συνόδευσε ολόκληρη τη ζωή του.

Κάθε χρόνο, πήγαινε στην εκκλησία του Αποστόλου Λουκά στο Κολόσσι, άλλοτε με το ποδήλατο κι άλλοτε ακόμη και με τα πόδια, για να ανάψει ένα κερί και να προσκυνήσει.

Μια διαδρομή πίστης, ευγνωμοσύνης και μνήμης.

Και κάπως έτσι, η ιστορία του ονόματός του έγινε και δική μου ιστορία.

Όταν γεννήθηκα, μου έδωσαν το όνομά του.

Το όνομα του Λουκά.

Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πως δεν είναι απλώς ένα όνομα που κουβαλώ.

Είναι ένας δεσμός με έναν άνθρωπο που άφησε το αποτύπωμά του όχι μέσα από μεγάλα λόγια ή επιδείξεις, αλλά μέσα από την καθημερινότητά του.

Μέσα από τα έργα των χεριών του, την εργατικότητά του, την πίστη του, την προσφορά του και την αγάπη που χάριζε απλόχερα στους γύρω του.

Νιώθω περήφανος που είμαι εγγονός του.

Περήφανος που φέρω το όνομά του.

Γιατί ο παππούς μου μού θυμίζει πως η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται μόνο με όσα καταφέρνει, αλλά κυρίως με τον τρόπο που στέκεται απέναντι στους άλλους.

Με όσα προσφέρει χωρίς να ζητά αντάλλαγμα.

Με όσα δημιουργεί χωρίς να επιζητά αναγνώριση.

Με την καλοσύνη που αφήνει πίσω του, ακόμη κι όταν ο ίδιος δεν βρίσκεται πια εδώ. Ο Λουκής ήταν ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος.

Μα ίσως εκεί να κρύβεται και το μεγαλείο του.

Στο ότι κατάφερε να κάνει τόσα πολλά χωρίς θόρυβο.

Να δημιουργεί, να προσφέρει, να αγαπά και να υπάρχει για τους άλλους, χωρίς να χρειάζεται να το διαφημίσει.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν αφήνουν πίσω τους μόνο αναμνήσεις.

Αφήνουν έναν τρόπο ζωής.

Ένα παράδειγμα.

Μια ζεστασιά που εξακολουθεί να μας συντροφεύει, ακόμη κι όταν τα χέρια που κάποτε μας βοηθούσαν δεν είναι πια εδώ.

Κι εσύ, παππού άφησες όλα αυτά και ακόμη περισσότερα.

Να είσαι καλά εκεί όπου βρίσκεσαι.

Να μας προσέχεις από ψηλά.

Κι εγώ θα συνεχίσω να φέρω το όνομά σου με περηφάνια.

Όχι μόνο γιατί μου το χάρισες, αλλά γιατί μέσα από τη ζωή σου μού έδειξες τι σημαίνει να το τιμάς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους