Το 1999, στην κορύφωση της φούσκας του ελληνικού χρηματιστηρίου, υπήρχε μια εισηγμένη με το όνομα Θεσσαλική. Είχε τεράστια τιμή στο ταμπλό και καμία δραστηριότητα. Για την ακρίβεια, η έδρα της ήταν...
Το 1999, στην κορύφωση της φούσκας του ελληνικού χρηματιστηρίου, υπήρχε μια εισηγμένη με το όνομα Θεσσαλική.
Είχε τεράστια τιμή στο ταμπλό και καμία δραστηριότητα.
Για την ακρίβεια, η έδρα της ήταν ένα δικηγορικό γραφείο.
Όλη της η ύπαρξη χωρούσε σε έναν δερμάτινο χαρτοφύλακα.
Ένα ιδρυτικό καταστατικό με τη σφραγίδα της εφορίας και μια σφραγίδα της εταιρείας ήταν όλα τα περιουσιακά της στοιχεία.
Τίποτε άλλο.
Ούτε εργοστάσιο, ούτε πελάτες, ούτε ισολογισμός που να αξίζει το χαρτί του.
Και όμως, κάθε πρωί, χιλιάδες επενδυτές την αγόραζαν.
Δεν αγόραζαν εταιρεία.
Αγόραζαν προσδοκία.
Και η προσδοκία, όπως ξέρει όποιος έζησε εκείνα τα χρόνια, δεν έχει χαμηλότερο όριο όταν σκάσει. Τη Θεσσαλική μου θυμίζει το κόμμα του κ. Τσίπρα.
Ακόμη και ο Λάκης Λαζόπουλος φαίνεται να διαβλέπει τη «φούσκα» και το εγκαταλείπει. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, η ΕΛΑΣ, ανακοινώθηκε τον Μάιο στο Θησείο με όλα τα σύνεργα της εισαγωγής.
Το καταστατικό με τη σφραγίδα υπάρχει.
Ο δερμάτινος χαρτοφύλακας επίσης.
Το πρώτο ερώτημα, όπως και το 1999, είναι τι υπάρχει μέσα.
Το δεύτερο που βρίσκει οικονομικούς πόρους το εγχείρημα; Την πιο σκληρή απάντηση δεν την έδωσαν οι πολιτικοί αντίπαλοι του κ. Τσίπρα. Την έδωσε ο Νίκος Καρανίκας.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους