Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο Σταυρός γίνεται αφορμή για μίσος: Η είδηση για τον τραγικό θάνατο ενός καθολικού ιερέα στο Εκουαδόρ, ο οποίος καταπλακώθηκε από τον ίδιο τον σταυρό της εκκλησίας του, έφερε στην επιφάνεια μια σοκαριστική αλήθεια για τη θρησκευτικότητα των ημερών μας.

Αντί για θλίψη και προσευχή, είδαμε σχόλια γεμάτα χαιρεκακία.

Άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους «ιδιοκτήτες της σωστής πίστης» έσπευσαν να πανηγυρίσουν λέγοντας φράσεις όπως: «Ήταν θέλημα Θεού» ή «Αυτά παθαίνουν όσοι δεν είναι σαν εμάς». Είναι τρομακτικό πώς μια ανθρώπινη τραγωδία μετατρέπεται σε τροφή για το θρησκευτικό εγώ.

Πώς ο πόνος του άλλου χρησιμοποιείται για να επιβεβαιώσει κάποιος την «ορθότητά» του, βγάζοντας το πόρισμα ότι ο διπλανός του είναι «του διαβόλου». Όμως, το γεγονός ότι η απώλεια προήλθε από την πτώση του ίδιου του σταυρού καταρρίπτει κάθε θεωρία περί «θείας δίκης». Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας και της χάρης.

Δεν είναι ένα μαγικό αντικείμενο που ο Θεός χρησιμοποιεί μηχανικά για να εκδικηθεί ή να τιμωρήσει επίγεια τους ανθρώπους.

Η πτώση ενός υλικού αντικειμένου υπακούει στους νόμους της φύσης.

Ήταν ένα θλιβερό ατύχημα, όχι μια θεϊκή παρέμβαση καταδίκης.

Από πότε το Ευαγγέλιο έγινε όπλο επίθεσης κατά των «ετερόδοξων», των «παπικών» ή οποιουδήποτε διαφωνεί με μια στενή ανθρώπινη ερμηνεία; Ο Χριστός στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (13:1-5) ήταν ξεκάθαρος: εκείνοι που χάνονται σε μια τραγωδία δεν είναι πιο αμαρτωλοί από τους υπόλοιπους.

Η βιβλική αλήθεια δεν μας καλεί να γίνουμε δικαστές των άλλων, αλλά να εξετάσουμε τη δική μας καρδιά.

Ο γνήσιος χριστιανός δεν κρίνει από καθέδρας.

Συμπεριφέρεται με έλεος και ενεργή αγάπη προς κάθε άνθρωπο, χωρίς ταμπέλες.

Όταν η προσκόλληση στην παράδοση γεννά απόρριψη και μίσος για τον πλησίον, τότε το Ευαγγέλιο έχει παραμεριστεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους