Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ναι, η εικόνα του δημαρχείου της Λιμόζ στις φλόγες είναι καταδικαστέα, ντροπιαστική και αποκαρδιωτική.

Ναι, έγιναν λεηλασίες.

Αλλά η συζήτηση δεν σταματάει εκεί.

Αυτό που έχει αλλάξει στη Γαλλία, εδώ και καιρό πια, είναι πως το ποτήρι ξεχείλισε.

Πως η νέα γενιά έφτασε στα όρια των αντοχών της και δεν θέλει άλλο την αλυσίδα που κάποιοι της πέρασαν, με το έτσι θέλω, στον λαιμό.

Μια γενιά που μεγάλωσε ακούγοντας πως, αν σπούδαζε, αν δούλευε σκληρά, θα μπορούσε να χτίσει τη ζωή της.

Και από την οποία σήμερα ζητούν να αρκεστεί στην επιβίωση.

Να θεωρεί μια κακοπληρωμένη δουλειά προνόμιο, ένα δικό της σπίτι πολυτέλεια και την επιθυμία να ζήσει καλύτερα από τους γονείς της αφέλεια.

Νέοι από τους οποίους ζητούν διαρκώς να προσαρμοστούν, να χαμηλώσουν τις απαιτήσεις τους, να περιμένουν τη σειρά τους.

Να κάνουν υπομονή μέχρι να τελειώσει η κρίση, μέχρι να επιστρέψει η ανάπτυξη, μέχρι να περισσέψει κάτι και γι’ αυτούς.

Μόνο που τα χρόνια τους περνούν.

Και η ζωή τους δεν μπορεί να μπαίνει σε αναμονή επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως το μέλλον τους είναι μια δαπάνη που πρέπει να περικοπεί.

Θέλουν να δουλεύουν και να μπορούν να ζουν από τη δουλειά τους.

Να αγαπούν, να δημιουργούν, να κάνουν σχέδια χωρίς ο επόμενος λογαριασμός να απειλεί να τα ανατρέψει όλα.

Να έχουν χρόνο, χώρο και την ελευθερία να ανακαλύψουν ποιοι είναι.

Να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς να τους αποκαλούν κακομαθημένα παιδιά.

Και όταν παίρνουν τον λόγο, βρίσκουν απέναντί τους το ίδιο υψωμένο δάχτυλο να τους κάνει μάθημα.

Τους αποκαλούν τεμπέληδες, αχάριστους, επικίνδυνους.

Τους ζητούν να σέβονται τους θεσμούς, ενώ οι ίδιοι δυσκολεύονται να βρουν μέσα σε αυτούς κάποιον που να τους ακούει.

Απαιτούν από αυτούς υπευθυνότητα, αλλά σπάνια βλέπουν όσους αποφασίζουν για τη ζωή τους να αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες.

Είναι σημαντικό να καταδικάζουμε τις καταστροφές.

Είναι εξίσου σημαντικό να ακούμε όσα λένε αυτοί οι νέοι, χωρίς να εγκλωβίζουμε μια ολόκληρη γενιά στην εικόνα μιας πυρκαγιάς.

Η οργή τους δεν δικαιολογεί καμία καταστροφή.

Αλλά ούτε οι καταστροφές δίνουν στην εξουσία το δικαίωμα να αγνοεί όσα τους έσπρωξαν να κατέβουν στον δρόμο.

Γιατί μια κοινωνία οφείλει να νοιάζεται για τη νεολαία της πριν εκείνη φτάσει στα όριά της.

Να της δίνει λόγο, να της εξασφαλίζει αξιοπρέπεια στην εργασία και μια πραγματική δυνατότητα να σταθεί στα πόδια της.

Δεν γίνεται να ζητάμε από τους νέους να χτίσουν το αύριο, την ώρα που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια.

Στον πίνακα: Hubert Robert, «Η βεβήλωση των βασιλικών τάφων στη βασιλική του Σεν Ντενί, τον Οκτώβριο του 1793», περ. 1793, Μουσείο Carnavalet.

Το έργο απεικονίζει την ανοιγμένη κρύπτη, εργάτες που απομακρύνουν τα φέρετρα και την καταστροφή των βασιλικών ταφικών μνημείων.

Κατά την επαναστατική περίοδο, η βεβήλωση των θρησκευτικών χώρων σχετιζόταν με την καταστροφή των συμβόλων της μοναρχίας. Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 λειτούργησε ως θεμελιώδες ιδεολογικό πρότυπο και πηγή έμπνευσης για την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Εκείνη η Γαλλική Επανάσταση που έβαλε φωτιά στο Παρίσι.

Που κατέστρεψε ναούς, μνημεία, τάφους. Δεν υπήρχε δικαιολογία για μια τέτοια καταστροφή. Υπήρχε όμως εξήγηση. #Γαλλία #νέοι #νεολαία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους